Colour me

Noce w pociągach, szyby odbijające wnętrze przedziału i ludzie wpatrzeni w rozrywaną pojedynczymi światłami ciemność, panicznie uciekający wzrokiem przed spotkaniem w szybie czyjegoś spojrzenia. Perony puste, budzone zimnym głosem megafonów. Wielki, dworcowy zegar pokryty brudem odjeżdżającego czasu. Gwizdek i jęk ton metalu w wnętrznościach, którego niesieni, czekamy na swoją stację, stację przeznaczenia. I światła przekładni kolejowych, niebieskie, czerwone, zielone, ulga dla błądzącego w ciemności oka, hipnotyzują, promieniują, zawieszone w mroku jak świetliki, dodają otuchy swym światłem rozpraszając chłód ciemności.

Kolory budzą skojarzenia, w każdym z nas inne, nasza czułość na barwy jest ściśle związana z naszą wrażliwością, im głębiej poznajemy samych siebie, tym mocniej rośnie nasze widzenie odcieni, których czasem nasze oko nie jest w stanie odróżnić. Widzieć wszystkimi kolorami, czuć wszystkimi barwami, to inaczej więcej rozumieć. To nie oceniać, nie porównywać, nie bronić jedynych, słusznych barw zwalczając drugie. To chłonąć Całość, ogarniać Jej piękno, odbijać w sobie Jej wszystkie kolory i rozjaśniać sobą ciemności.

Każdy kolor ma swoją energię, swoją długość fali, a nasz mózg wykrywa każde drgnienie elektronów, które to z kolei wywołują w nas różne wrażenia. Kolor to język. Aby go zrozumieć wystarczy wystawić się na światło, zacząć widzieć by wiedzieć. Wybierając kolor mówimy we własnym języku. Mówimy o sobie. O naszych potrzebach, uczuciach o samopoczuciu. Kolory, które wybieramy nie powinny być, więc przypadkowe, ani takie, które nie mówią o nas prawdy. Bądźmy zatem kolorowi a szczególnie zimą:-).

„Więc chodź pomaluj mój świat
Na żółto i na niebiesko
Niech na niebie stanie tęcza
Malowana Twoją kredką
Więc chodź pomaluj mi życie
Niech świat mój się zarumieni
Niechaj mi zalśni w pełnym słońcu
Kolorami całej Ziemi „