Elektryczne Gitary

Pierwszy koncert zespołu miał miejsce w maju 1990 roku w warszawskim klubie Hybrydy. W 1991 grupa zarejestrowała pierwsze nagrania studyjne, które pojawiły się w rozgłośniach radiowych. Najczęściej grano "Włosy", "Jestem z miasta" i "Wszystko ch.". Zespół stał się znany i podpisał umowę z wydawnictwem ZIC ZAC. Rok później ukazała się pierwsza płyta Elektrycznych Gitar - "Wielka radość", która szybko pokryła się złotem. Wkrótce zespół wystąpił w Warszawie na Rock For AIDS - Tolerancja w Hali Gwardii oraz w warszawskiej Rivierze na koncercie bezpośrednio transmitowanym przez telewizję (obok Dżemu i Kobranocki).

W 1993 roku ukazał się drugi album "A ty co". Przyniósł on proste, melodyjne piosenki, wśród nich znalazły się kolejne przeboje: "Wyszków tonie", "Nie pij Piotrek", "Dylematy" i "Dzieci". Album cieszył się jeszcze większym powodzeniem niż "Wielka radość", zdobywając status Platynowej Płyty. Niebawem Elektryczne Gitary wystąpiły na kilku koncertach za Oceanem, w Chicago i Nowym Jorku. W 1994 roku ukazała się także solowa płyta Kuby Sienkiewicza "Od morza do morza". Część repertuaru z tego krążka należy do programu koncertowego wykonywanego przez Elektryczne Gitary.

W 1995 roku pojawił się kolejny album - "Huśtawki". Krążek nie powtórzył komercyjnego sukcesu poprzednich płyt, będąc bodaj najsłabszą pozycją w dyskografii grupy. Znalazł się tam tylko jeden przebój "Serce jak pies". Rok później ukazała się koncertowa płyta "Chałtury".

Wyjątkowy dla formacji okazał się rok 1997. Elektryczne Gitary zaczęły go od wydania płyty "Na krzywy ryj" - dojrzalszej muzycznie od poprzednich. Dzięki niej grupa odzyskała miejsce w czołówce. Album pilotowany był przebojową satyrą "Co ty tutaj robisz". W tym samym roku Elektryczne Gitary wylansowały jeden ze swoich największych przebojów - "Kiler", napisany do bijącego rekordy popularności filmu o tym samym tytule, w reżyserii Juliusza Machulskiego. W maju 1998 ukazała się druga solowa płyta Kuby Sienkiewicza z piosenkami Jacka Kleyffa, zatytułowana "Źródło".

W 1999 roku powstała muzyka do filmu - "Kiler-ów 2-óch". Natomiast w maju 2000 Elektryczne Gitary wystąpiły w Toronto, a miesiąc później na festiwalu w Opolu uroczyście obchodziły jubileusz dziesięciolecia. Następstwem tej imprezy było wydanie dwupłytowej "Słodkiej maski".

Trzecia solowa płyta wokalisty Elektrycznych Gitar - "Studio Szum" (2000) zwierała piosenki, które artysta przygotowywał do filmów ("Spona"), seriali ("Ja, Malinowski", "Taksówka jedynki", "Pokój 107"), programów telewizyjnych ("Odjazd"), reklam oraz utwory napisane na specjalne okazje.

Kolejna propozycja zespołu to płyta - ścieżka dźwiękowa do filmu Jacka Bromskiego "Kariera Nikosia Dyzmy" z marca 2002 roku. Na płycie obok utworu przewodniego, zatytułowanego "Doktor Dyzma", znajduje się też kilka znanych przebojów grupy w zupełnie nowych wersjach.

Na następną premierową produkcję Elektryczne Gitary kazały czekać swoim fanom aż cztery lata. We wrześniu 2006 roku zespół wydał album, zatytułowany "Atomistyka". Znalazły się na nim utwory, które zostały wybrane z obszernego materiału demo z ostatnich trzech lat. W warstwie muzycznej kilka piosenek nawiązuje do stylistyki reggae. Pojawia się też wyraźny rock and roll i pastisz ballady. Charakterystyczny jest większy niż dotychczas udział autorski pozostałych członków zespołu poza Kubą.