The Prodigy / fot. Ch. Davison / oficjalna strona zespołu

The Prodigy


kraj: Wielka Brytania
gatunek: drum and bass, techno, dance, rave
dekady: 1990, 2000
Angielska grupa muzyczna, pionierzy break beatu. Obecnie jedna z najbardziej rozpoznawalnych na świecie formacji grających muzykę elektroniczną. Występują w składzie – Keith Flint (wokal), Liam Howlett (klawisze, programowanie) i Maxim (MC, wokal, beatbox). Na swoim koncie mają ponad 20 milionów sprzedanych płyt.

Zespół powstał z inicjatywy Liama Howletta w 1990 roku w Braintree w hrabstwie Essex. Nazwa zespołu została zainspirowana pierwszym syntezatorem Liama – był to Moog Prodigy. W początkach swojej działalności łączyli w swojej muzyce elementy rave’u, hardcore’u, muzyki industrialnej i break beatu. Później zaczęli także wykorzystywać elementy elektronicznego rocka, które łączyli z punkowym wokalu. Grupa wielką wagę przykłada do koncertów, podczas których sprawdza się rewelacyjnie, wzbudzając zachwyt wśród publiczności. W początkowym okresie zespół wspierały również Leeroy Thornhill (tancerz, okazjonalnie na koncertach grał na instrumentach klawiszowych) i Sharky (tancerka i wokalistka). Wśród ich najbardziej znanych utworów należy wymienić choćby: Charly”, „Out of Space”, „No Good (Start The Dance)”, „Voodoo People”, „Poison”, „Firestarter”, „Breathe”, „Smack My Bitch Up”, „Omen” czy „Warrior’s Dance”.

Muzyczne początki zespołu to demo zawierające 10 utworów stworzone przez Liama Howletta przy użyciu Rolanda W-30. Płytą zainteresowała się wytwórnia XL Recordings i w lutym 1991 roku pod jej szyldem ukazała się EP-ka „What Evil Lurks”. Pierwszy koncert, już w składzie z Keithem Flintem i Leeroyem Thornhillem, miał miejsce w klubie Four Aces w Dalston. Pół roku później ukazał się singiel „Charly” – pierwszy wielki przebój grupy na scenie rave. Utwór dotarł do 3. miejsca na brytyjskim zestawieniu muzycznym. Natomiast na kompilację „Kaos Theory” trafił utwór „G Force (Energy Flow)”. Choć brzmienia hardcore wzbudzały szał wśród klubowiczów, krytycy zdawali się nie zauważać rodzącego się gatunku. Określali oni muzykę The Prodigy jako „kiddkie rave” i „toytown techno”.

Przełomowym wydawnictwem na brytyjskiej scenie rave był pierwszy album zespołu, zatytułowany „Experience” z 1992 roku. Gościnnie wystąpił na nim Maxim Reality w utworze „Death of the Prodigy Dancers”. Ilość singli, jaka pochodziła z tej płyty sprawiła, że zespół został dostrzeżony przez świat muzyczny. Scena rave zaczęła odłączać się od gatunku hardcore, z którym była do tej pory związana. Howlett wypuścił singiel „Earthbound I”, a na jego okładce znajdował się tylko tytuł utworu – nie było nazwy zespołu. Hipnotyczne, ostre brzmienia zdobyły uznanie undergroundowego świata. Wielu dziennikarzy, którzy wcześniej krytykowali formację, teraz zostało ich zagorzałymi fanami. Później utwór ten oficjalnie ukazał się na singlu jako „One Love” i dotarł do 8. miejsca list przebojów. Dwa lata później zespół wydał „Music for the Jilted Generation”. Płyta dotarła na szczyt list przebojów. W warstwie brzmieniowej – była o wiele szerszym przekrojem stylistycznym – od mocnego techno po breakbeatowe brzmienia, czy wstawki inspirowane rockiem. Album był nominowany do Mercury Music Prize. Howlett sprawił, że Prodigy odnieśli komercyjny sukces, podążając własną ścieżką, a przy tym grając mocną muzykę dance. Zespół odmówił między innymi wystąpienia w programie Top of the Pops, nie chcąc być kojarzonym z komercyjnymi wykonawcami. W telewizji pojawili się po raz pierwszy dopiero w programie BBC2 z serii „Dance Energy” w 1991 roku, gdzie wykonali „Everybody In the Place”. Pomimo tego, ich teledyski były często promowane w MTC Europe.

Aby zdyskontować sukces płyty muzycy zatrudnili do współpracy gitarzystę Jima Daviesa (później Pitchshifter). Wspomagał on zespół w takich utworach jak „Their Law”, czy „Break and Enter 95” oraz w występach na żywo. Wkrótce zastąpił go Gizz Butt z zespołu Janus Stark – jego kadencja w zespole trwała zaledwie trzy lata. Wydany w 1996 roku „Firestarter” z wokalem Keitha Flinta pozwolił zespołowi przebić się na muzyczne rynki po drugiej stronie Oceanu. Muzycy byli także główną gwiazdą na festiwalu Lollapalooza. W 1997 roku ukazał się długo oczekiwany kolejny album grupy. Nosił on tytuł „The Fat of the Land”. Podobnie jak poprzednie wydawnictwa, rozwinął brzmienie sceny dance, trafiając ponadto do publiczności nigdy z nią nie związanej. Na płycie można znów było usłyszeć uproszczone melodie, rzadsze sample i więcej punkowych wokali – longplay przyniósł breakowe brzmienia „łamiące kości” i typowe dla zespołu syntezatory, trafiając ponownie na pierwsze miejsca list przebojów. Kontrowersyjne nagranie „Smack My Bitch Up” trafiło nawet na rockowe listy przebojów. Utwór spotkał się z protestem ze strony National Organization for Women, twierdzącej, że tekst nakłania do przemocy wobec kobiet. Howlett przekonywał, że miał na myśli tylko to, aby wszystko w co wkłada się pasję – na przykład w występy na scenie – wykonywać z ekstremalna energią. Tekst natomiast był zaczerpnięty z utworu „Give The Drummer Some” zespołu Ultramagnetic MCs. Ze względu na kontrowersyjny przekaz teledysku, MTV prezentowało go tylko w nocy.

Podczas występu na festiwalu w Reading 29 sierpnia 1998 roku doszło do sprzeczki pomiędzy The Prodigy i Beastie Boys odnośnie „Smack My Bitch Up”. Beastie Boys zażądali wycofania utworu z setlisty, twierdząc, że mógłby on urazić osoby, które doznały przemocy domowej. Muzycy wykonali jednak ten utwór – Maxim zapowiedział na scenie, że „pomimo tego iż ich o to proszono, on będzie grał to co chce i nie podda się żadnym naciskom”. Popularne sklepy, Wal-Mart i Kmart zapowiedziały, że wycofają album z półek sklepowych, jednak nie uczyniły tego co najmniej przez 20 tygodni, sprzedając w ten sposób ponad 150 000 kopii.

W 1999 roku ukazało się sygnowane nazwą grupy „The Dirtchamber Sessions Volume One” – DJ-ski miks stworzony przez Howletta na bazie gościnnych występów w brytyjskim Radio 1.

W 2002 roku do sklepów trafił kolejny kontrowersyjny singiel „Baby’s Got a Temper”, w którego tekście pojawiają się odniesienia do pigułki gwałtu – Rohypnolu. Nie jest jednak do końca jasne ,czy zespół gloryfikował ją czy potępiał. Pomimo tego Q magazine zamieścił zespól na liście 50 wykonawców, których powinno się zobaczyć przed śmiercią.

Czwartą płytą zespołu był „Always Outnumbered, Never Outgunned”, wydana w sierpniu 2004 roku. Promowały go nagrania – „Memphis Bells” i „Girls”. 5000 cyfrowych plików pierwszego z nich zostało sprzedane poprzez Internet. Każda z nich to wybrana spośród 39600 wersji rytmicznych, melodycznych i instrumentalnych dostępnych na stronie.

Rok później grupa zaprezentowała kompilację „Their Law: The Singles 1990-2005”, zawierającą remiksy starych przebojów. Płyta dostępna była także w formacie DVD. Ponadto pojawiły się także reedycje pierwszych dwu albumów grupy w rozszerzonych wersjach z dodatkowymi nagraniami.

Na początku listopada 2008 roku zapowiedziano wydanie nowej płyty, która miała nosić tytuł „Invaders Must Die”. Płyta ukazała się ostatecznie 21 lutego 2009 roku pod szyldem wytwórni „Take Me To The Hospital”. Gościnnie wystąpił na niej Dave Grohl (Nirvana, Foo Fighters, Queens of the Stone Age, Them Crooked Vultures) w utworze „Run with the Wolves”. Przy produkcji dwóch przebojów „Omen” i „Invaders Must Die” wspomógł grupę James Rushent z Does It Offend You, Yeah?. Brzmienie The Prodigy nawiązywało tu do klasycznych dokonań z okresu ery rave. Krążek już w pierwszym tygodniu osiągnął w Wielkiej Brytanii sprzedaż prawie 100000 kopii docierając do 1. miejsca na listach. 11 maja 2009 ukazał się singiel „Warrior’s Dance” zawierający sample z utworów „Take Me Away” Final Cut i „Let The Warriors Dance: Addis Posse”. 3 remiksy utworu były sprzedawane przez oficjalną stronę zespołu. Ponadto płytę promował także utwór „Take Me To The Hospital”, do którego teledysk nakręcono przy pomocy kamery VHS, aby oddać klimat lat 90 XX wieku. Zespół ma w planach występy na wielu festiwalach, w tym tegorocznym Coke Live. Prodigy do tej pory trzykrotnie koncertowali w Polsce.

Oficjalna strona:
http://theprodigy.com
Słuchaj w serwisie RMF ON:

RMF Hip Hop20 lat RMF FM

Invaders Must Die
Invaders Must Die
1. Invaders Must Die • 2. Omen • 3. Thunder • 4. Colours • 5. Take Me To The Hospital • 6. Warrior's Dance • 7. Run With The Wolves • 8. Omen Reprise • 9. World's On Fire • 10. Piranha • 11. Stand Up
Their Law: The Singles 1990–2005
Their Law: The Singles 1990–2005
CD1: • 1. Firestarter (Original Mix) • 2. Their Law (05 Edit) • 3. Breathe (Original Mix) • 4. Out of Space (Original Mix) • 5. Smack My Bitch Up (Original Mix) • 6. Poison (95 EQ) • 7. Girls (Original Mix) • 8. Voodoo People (05 Edit) • 9. Charly (Alley Cat Remix) • 10. No Good (Start the Dance) (Original Mix) • 11. Spitfire (05 Version) • 12. Jericho (Original Mix) • 13. Everybody in the Place (Fairground Remix) • 14. One Love (Original Mix) • 15. Hotride (Original Mix) • CD2: • 1. Razor (Original Mix) • 2. Back 2 Skool (Original Mix) • 3. Voodoo People (Pendulum Remix) • 4. Under My Wheels (Remix) • 5. No Man Army (Edit) • 6. Molotov Bitch (Original Mix) • 7. Voodoo Beats (Original Mix) • 8. Out Of Space (Audio Bullys Remix) • 9. The Way It Is (Live Remix) • 10. We Are The Ruffest (Original Mix) • 11. Your Love (Original Mix) • 12. Spitfire (Live) • 13. Their Law (Live) • 14. Breathe (Live) • 15. Serial Thrilla (Live) • 16. Firestarter (Live)
Always Outnumbered, Never Outgunned
Always Outnumbered, Never Outgunned
1. Spitfire • 2. Girls Feat. The Ping Pong Bitches • 3. Memphis Bells Feat. Princess Superstar • 4. Get Up Get Off • 5. Hot Ride Feat. Juliette Lewis • 6. Wake Up Call Feat. Kool Keith • 7. Action Radar • 8. Medusa's Path • 9. Phoenix • 10. You'll Be Under My Wheels • 11. The Way It Is • 12. Shoot Down-Feat. Liam Gallagher (Vocals) & Noel Gallagher (Bass Guitar)
The Fat of the Land
The Fat of the Land
1. Smack My Bitch Up • 2. Breathe • 3. Diesel Power • 4. Funky Shit • 5. Serial Thrilla • 6. Mindfields • 7. Narayan • 8. Firestarter • 9. Climbatize • 10. Fuel My Fire
Firestarter
Firestarter
1. Firestarter (Edit) • 2. Firestarter (Empirion Mix) • 3. Firestarter (Instrumental) • 4. Molotov Bitch
Music For The Jilted Generation
Music For The Jilted Generation
1. Intro • 2. Break & Enter • 3. Their Law (Howlett/Pop Will Eat Itself) • 4. Full Throttle • 5. Voodoo People • 6. Speedway (Theme from Fastlane) • 7. The Heat (The Energy) • 8. Poison (Howlett/Maxim Reality) • 9. No Good (Start the Dance) • 10. One Love (Edit) • 11. The Narcotic Suite • 12. 3 Kilos • 13. Skylined • 14. Claustrophobic Sting
Experience
Experience
1. Jericho • 2. Music Reach (1/2/3/4) • 3. Wind It Up • 4. Your Love (Remix) • 5. Hyperspeed (G-Force Part 2) • 6. Charly (Trip into Drum and Bass Version) • 7. Out of Space • 8. Everybody in the Place (155 and Rising) • 9. Weather Experience • 10. Fire (Sunrise Version) • 11. Ruff in the Jungle Bizness • 12. Death of the Prodigy Dancers (Live)
Breathe  1997  
Charly  1991
Claustrophobic Sting
Diesel Power  1997
Firestarter  1997  
Firestarter (Empirion Mix)
Fuel My Fire  1997
Girls  2004
Girls (Rex The Dog Remix)
Hot Ride  2004
Invaders Must Die  2009
Memphis Bells  2004
Mindfields
No Good  1994
No Good (Jakob Carrison Mix)
Omen  2009
One Love (Jonny L Remix)  1993
Out Of Space  1992
Poison  1994
Smack My Bitch Up (DJ Hype Remix)  1997
Smack My Bitch Up (Edit)  1997  
Spitfire  2004
Their Law  1994
Thunder  2009
Unstoppable (Live)  2008
Voodoo People
Voodoo People (Pendulum Remix)  2005
Voodoo People (Untitled Remix)  2005
Warriors Of Dance (Live Birmingham)  2008
Warrior's Dance  2009
27 marca 1969
W Braintree (Anglia) urodził się Keith Flint – wokalista i twarz zespołu Prodigy.
21 sierpnia 1971
W Wielkiej Brytanii przyszedł na świat Liam Howlett, założyciel zespołu Prodigy. Posiada klasyczne wykształcenie muzyczne (fortepian).