Ryszard Sygitowicz

Zadebiutował w 1974 roku w klubie studenckim „Medyk”, będąc członkiem grupy Dzikie Dziecko, założonej przez Zbigniewa Hołdysa. Dwa lata później nawiązał wsól pracę z grupa Hokus, która ówcześnie towarzyszyła piosenkarce Halinie Frąckowiak, a także udzielał się w studenckiej grupie Boom. Równocześnie nagrywał swoje pierwsze solowe utwory. W latach 1978-1979 pracował z formacjami, szeroko związanymi z folkiem – 2+1 oraz Andrzejem i Elizą. W tym czasie wyjeżdżał w trasy koncertowe, między innymi do Związku Radzieckiego, Niemieckiej Republiki Demokratycznej, Francji i na Kubę. Na przełomie 1979 i 1980 roku był członkiem grupy George Lange Set oraz zespołu grającego z wokalistką jazzową Barbarą Kowalską. We wrześniu 1980 roku nawiązał współpracę z Perfectem, czego efektem były trwające dwa lata sesje nagraniowe. Powstałe utwory złożyły się potem na debiutancki longplay formacji. I tu ciekawostka – oprócz partii gitarowych, zagrał także na fortepianie w kompozycji „Niewiele Ci mogę dać”, mimo, że ta informacja ostatecznie nie znalazła się na krążku. W tym czasie zaczął także pracować jako tak zwany muzyk sesyjny.

Pod koniec 1981 roku, gdy Hołdys postanowił rozwiązać Perfect – Sygitowicz zdecydował się na opuszczenie składu zespołu. Wyjechał wtedy w trasę koncertową na Bliskim Wschodzie.

Następny rok był początkiem jego solowej kariery. To wtedy powstało kilka utworów, między innymi słynnej kompozycji „Cavalcado”.

W latach 1983-1984 uczestniczył w sesjach nagraniowych do płyty „Gejsza nocy” Maryli Rodowicz.

W 1985 roku ukazał się jego solowy krążek „Bez grawitacji”, świetnie przyjęty, nie tylko przez słuchaczy, lecz także krytyków, w tym amerykański magazyn „Guitar Player” i brytyjski „Gandy Dancer”. Równocześnie w wyniku współpracy z gitarzystą Krzysztofem Ścierańskim powstał duet Krzysiek i Rysiek.

Trzy lata później wyjechał na tournee do Stanów Zjednoczonych i wydał tam longplay „Witajcie w USA”, z gościnnym udziałem między innymi Majki Jeżowskiej i Krzysztofa Krawczyka. W 1989 roku do sklepów trafił kolejny longplay – „Nikt nie woła”, a w 1992 roku ukazała się składanka „The Best of Ryszard Sygitowicz”.

W 1993 roku reaktywował się Perfect, do którego postanowił dołączyć, mimo, iż w składzie nie było już Hołdysa. Muzyk nagrał z grupą dwie płyty – „Jestem” (1994) oraz „Geny” (1997) i ponownie zdecydował się opuścić skład tej legendarnej formacji.

W 1996 roku uczestniczył w sesjach nagraniowych do albumu Natalii Kukulskiej – „Światło”, a dwa lata później współpracuje z Kasią Kowalską przy okazji krążka – „Pełna obaw”.

W 2000 roku powstaje supergrupa – Giganci Gitary, założona przez Sygitowicza i Jacka Królika. Oprócz nich – skład zasilili basiści – Wojciech Bobrowski oraz Mieczysław Jurecki, klawiszowiec Adam Niedzielin i bębniarze – Michał Dąbrówka oraz Piotr Królik. Podczas koncertów, na scenie często pojawiali się znakomici goście, jak choćby Jan Borysewicz, Krzysztof Ścierański, Kasia Kowalska, Natalia Kukulska, Artur Gadowski, Anna Treter i Grzegorz Turnau.

Niedługo potem, ponownie skorzystał z zaproszenia Natalii Kukulskiej i został jej sesyjnym muzykiem. W ten sposób miał swój udział w dwóch płytach wokalistki – „Tobie” (2001) oraz „Natalia Kukulska” (2003). W tym samym czasie pojawił się gościnnie na solowym krążku wokalistki Pod Budą, zatytułowanym „Na południe”. Skomponował także jeden utwór na longplay Patrycji Markowskiej – „Nie zatrzyma nikt”.

2006 rok to pasmo koncertów Gigantów Gitary, a także współpraca między innymi z Kostkiem Yoriadisem.

W listopadzie 2008 roku zapowiedział wydanie wspólnej płyty z Grzegorzem Markowskim. Powstał nawet projekt Markowski&Sygitowicz, kóry pod koniec marca wydał podobnie zatytułowany album studyjny. Singlem promującym wybrano nagranie „Wybacz mi”.