Sigur Rós

Pierwsza płyta długogrająca młodego zespołu pod tytułem „Von” ukazała się w 1997 roku. Kilkanaście miesięcy później Sigur Rós wydali kolekcję remiksów kompozycji z pierwszego albumu zatytułowaną „Recycle Bin”. W 1999 światło dzienne ujrzało kolejne dzieło grupy – „Ágætis Byrjun”, które przyniosło im po raz pierwszy wielką popularność w rodzinnej Islandii. Stworzyło to szansę na zdobycie serc słuchaczy w innych zakątkach świata.

„Svefn-G-Englar” to tytuł kolejnego krążka Sigur Rós – najbardziej przełomowego w ich karierze. Była to pierwsza płyta zespołu dystrybuowana poza granicami Islandii. Album zyskał znakomite recenzje w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych, a zespół zaczął wzbudzać duże zainteresowanie wśród fanów niezależnego rocka. Na fali rosnącej popularności Sigur Rós zaczęli intensywnie koncertować, z czasem nie tylko w Europie, ale też w Stanach Zjednoczonych i Japonii. Płyta doczekała się amerykańskiego wydawcy, a na Islandii uznano ją za rodzimy Najlepszy Album Wieku.

W 2002 roku ukazało się trzecie pełnowymiarowe wydawnictwo zespołu – „( )”. Żadna z piosenek nie miała tytułu, a słowa utworów zostały zaśpiewane w języku Volenska, znanym także jako Hopelandic. Składają się na niego nie posiadające znaczenia sylaby, które oddają brzmieniowo specyfikę języka islandzkiego.

Czwarty krążek Sigur Ros ukazał się trzy lata później i nosił tytuł „Takk…”. Zespół powrócił do bardziej rockowego brzmienia znanego z ich drugiej płyty. Było ono też jaśniejsze i pogodniejsze w porównaniu do wcześniejszych wydawnictw. Do najlepszych momentów na płycie należą single „Glosoli”, „Hoppipolla” i „Saeglopur”.

W 2007 roku ukazało się podwójne wydawnictwo kompilacyjne „Hvarf-Heim”. Na „Hvarf” znalazły się studyjne wersje wcześniej niepublikowanych kompozycji grupy. Druga płyta zawiera akustyczne wykonania koncertowe piosenek, które znalazły się na wcześniejszych albumach Sigur Rós.