The Chemical Brothers

Simons urodził się 9 czerwca 1970 roku w południowej części Londynu. W dzieciństwie interesował się dwoma rzeczami – musicalami i samolotami. W szkole, najpierw odkrył groove i hip hop, a potem zespoły New Order i The Smiths. Studiował na uniwersytecie w Manchesterze ma Wydziale Historii. Jego specjalnością jest Średniowiecze.

Rowlands urodził się 11 stycznia 1971 roku w Londynie. Ukończył szkołę w Berkshire. Jego muzyczne fascynacje z tego okresu to między innymi Kraftwerk, New Order, Cabaret Voltaire i Heaven 17, ale największe wrażenie zrobił na nim debiutancki longplay zespołu Public Enemy. Skończył ten sam uniwersytet, co Simons. Kiedy obaj panowie się spotkali, Rowlands był wtedy członkiem zespołu Ariel. Jako DJ-e, rozpoczęli pracę w klubie o szczególnej nazwie „Naked Under Leather". Grali wtedy mieszankę hip hopu, techno i house’u. Potem używali pseudonimu scenicznego The Dust Brothers. Zaczynali na prostym sprzęcie – mieli komputer, sampler i klawisze. W 1992 roku nagrali na nim swój pierwszy singiel „Song To The Siren” i wydali go we własnej wytwórni Diamond Records. Niestety, nikt nie chciał ich grać, mówiąc, że kawałek jest zbyt wolny. Wszystko zmieniło się diametralnie, gdy przesłali utwór londyńskiemu DJ-owi Andrew Weatherallowi, który wydał go w maju następnego roku.

W międzyczasie ukończyli uniwersytet. W połowie 1993 roku zrobili swoje pierwsze remiksy, a kilka miesięcy później zakończyli pracę nad pierwszą EP-ką „Fourteenth Century Sky”, która światło dzienne ujrzała w styczniu 1994 roku i od razu stała się prawdziwym wydarzeniem muzycznym. Potem pojawił się mini album „My Mercury Mouth” i propozycja od Noela Gallaghera z Oasis, by zremiksowali piosenkę zespołu – „Wonderwall”. Ostatecznie muzyk zmienił zdanie i do współpracy nie doszło. W marcu 1995 roku rozpoczęli swoje pierwsze międzynarodowe tournee, podczas którego grali na jednej scenie z Orbitalem i Underworldem. Postanowili także zmienić szyld, ze względu na prawa autorskie, chroniące nazwę Dust Brothers. Wybrali – Chemical Brothers, po Chemical Beats.

Wreszcie, w połowie 1995 roku, ukazał się ich debiutancki longplay „Exit Planet Dust”, który w ciągu następnego roku pokrył się złotem. Niedługo potem podpisali kontrakt z Virgin Records. Na kolejnym singlu, „Life Is Sweet”, gościnnie pojawił się Tim Burgess (The Charlatans). Płyta zawierała także okazjonalny remiks tego nagrania w wykonaniu Daft Punk. W sierpniu wystąpili przed Oasis i otrzymali kolejną propozycję zremiksowania utworu, tym razem „The Stone Roses Begging You”, jednak ostatecznie pomysł znów upadł i nic z tego nie wyszło. W październiku zostali rezydentami klubu Heavenly Social w Turnmills. W sierpniu następnego roku ponownie zagrali przed Oasis. Podczas spotkania muzyków – Noel Galagher wyraził gotowość zaśpiewania w jakimś ich utworze, nad którym będą pracować. Choć był wtedy zajęty nagrywaniem nowej płyty swojego macierzystego zespołu, znalazł czas, by dograć swój wokal i w ten sposób pojawił się w kompozycji „Setting Sun”, wydanej cztery miesiące później.

Na początku kwietnia ukazał się ich drugi album Dig Your Own Hole”, nagrany we własnym studio nagrań w Londynie. Lato upłynęło muzykom na intensywnej trasie koncertowej po Stanach Zjednoczonych. Po powrocie do Europy, zagrali przed Carlem Coxem w Dublinie, a potem skupili się na tournee po Wielkiej Brytanii.

W 1998 roku postawili przede wszystkim na DJ-owanie, choć znajdowali także czas na incydentalne remiksy, jak choćby dla Spiritualized – „I Think I'm In Love”. We wrześniu swoją premierę miał krążek z ich miksami – „Brothers Gonna Work It Out”.

W czerwcu następnego roku do sklepów trafiła płyta „Surrender”, z gościnnym udziałem Noela Gallaghera, Jonathana Donahue (Mercury Rev) i Hope Sandoval. Wydawnictwo trafiło na szczyt zestawienia najlepszych płyt w Wielkiej Brytanii.

W grudniu 2000 roku zagrali w Nowym Jorku przed koncertem U2, a od nowego roku rozpoczęli przygotowania do swego czwartego albumu, zatytułowanego roboczo „Chemical Four”. Pierwszym singlem z nowego wydawnictwa był utwór „It Began In Afrika”, zaprezentowany w kwietniu, podczas festiwalu Coachella Valley Music and Arts. W międzyczasie zremiksowali nagranie Fatboy Slima – „Song For Shelter”. Ostatecznie longplay otrzymał tytuł „Come with Us” i ukazał sie pod koniec stycznia 2002 roku. Promował go utwór „Star Guitar”. Choć wydawnictwo nie zebrało entuzjastycznych recenzji, sprzedawało się bardzo dobrze, wchodząc na 1. miejsce brytyjskiego zestawienia najchętniej kupowanych płyt. Trzy miesiące później, Fatboy Slim wydał podwójny singiel, ze zremiksowanym tytułowym nagraniem.

Przełom 2002 i 2003 roku zastał duet w studio nagrań. Muzycy zaprosili do współpracy między innymi Wayne’a Coyne’a (The Flaming Lips). We wrześniu wydali składankę „Singles 93-03”, podsumowującą dziesięć lat ich działalności wydawniczej. Kompilacja ukazała sie także na DVD, poszerzonym o wywiady z artystami. Pod koniec 2003 roku Chemical Brothers ponownie rozpoczęli pracę nad swoim nowym materiałem, a także remiksem utworu „Slow” z repertuaru Kylie Minogue. W lecie zagrali miedzy innymi w Anglii na Glastonbury, w Irlandii, Szkocji, Japonii, a także Ameryce Południowej. Ponownie weszli do studia w 2004 roku. Płyta, zatytułowana „Push the Button” ujrzała światło dzienne pod koniec stycznia następnego roku. Wydawnictwo zapowiadała kompozycja „Galvanize”, z gościnnym udziałem Q-Tipa, nagrodzona potem Grammy. Drugim nagraniem wybrano „Believe”, w którym zaśpiewał Kele Okereke (Bloc Party).

Na początku lipca 2007 roku swoją premierę miała płyta „We Are the Night”. Wśród zaproszonych gości znaleźli się między innymi Klaxons i Midlake. Dwa miesiące później Chemical Brothers zagrali darmowy koncert na Trafalgar Square. Zbiegło się to w czasie z pojawieniem się ich nowej, podwójnej składanki „Brotherhood”.

Na początku lipca 2009 roku zmieniła wygląd ich strona internetowa. Pretekstem była zapowiedź kolejnego albumu duetu – „Further”, który ujrzał światło dzienne w połowie czerwca 2010 roku.

Duet nie stroni również od współpracy nad innymi projektami. W 2011 zmierzyli się z próbą stworzenia ścieżki dźwiękowej do filmu "Hanna". Ed Simons i Tom Rowlands skomponowali bardzo sugestywnie brzmiącą muzykę, której z przyjemnością słucha się także poza salą kinową.

Nazywani „prawdziwymi artystami scenicznymi”. Ich występy to feeria psychodelicznych obrazów, świateł stroboskopowych i laserów. Ponieważ te elementy perfekcyjnie się uzupełniają, dlatego częstokroć znajdowały się głosy, sugerujące, że choć częściowo muszą być one nagrywane wcześniej. Muzycy zawsze dystansują się od tego typu insynuacji, uważając je za czyste bzdury.