Betty Carter

Karierę muzyczną Betty rozpoczęła po wygranej w konkursie talentów, co umożliwiło jej występy z takimi artystami jak Dizzy Gillespie czy Billy Eckstine. W roku 1948 rozpoczęła współpracę z Lionelem Hamptonem, który według legendy miał zwalniać i zatrudniać ją siedem razy. Ich drogi ostatecznie rozeszły się trzy lata później. Betty zdecydowała się występować w Nowym Jorku, zaś w roku 1955 ukazał się jej debiutancki album "Meet Betty Carter and Ray Bryant" wydany przez Columbia Records.

Kolejne lata przyniosły Betty występy z takimi gwiazdami jak Miles Davis czy Ray Charles, z którym nagrała album "Ray Charles & Betty Carter". Szczególną popularnością cieszył się singiel "Baby. It's Cold Outside". Po tym sukcesie wokalistka postanowiła przerwać występy, żeby zając się wychowywaniem dzieci. Na krótko powróciła na scenę, by nagrać album "'Round Midnight", na którym znalazły się takie piosenki jak: "Who What Why Where When" czy " I Wander". Kolejne albumy artystki ukazały się na początku lat 70., zaś następna dekada upłynęła jej na koncertach z takimi muzykami jak Jacky Terrasson, Stephen Scott, Curtis Landy czy Lewis Nash. W 1979 piosenkarka nagrała "The Audience With Betty Carter" uważany za najlepszy w jej karierze.

W roku 1988 wokalistka została laureatką Grammy, dzięki albumowi "Look What I Got". Do 1996 ukazały się następne krążki Betty, m.in. "Droppin' Things", "It's Not About The Melody", "Feed The Fire". Ponadto artystka wspierała młodych wokalistów udzielając się w programie "Jazz Ahead" oraz wystąpiła w Białym Domu, śpiewając dla Billa Clintona. Niestety, w roku 1998 Betty przegrała walkę z rakiem - zmarła we wrześniu w swoim domu na Brooklynie.