Edyta Bartosiewicz

Już wtedy, próbując spełnić się muzycznie i pogodzić pasję z nauką, założyła pierwszy zespół w Mińsku Mazowieckim. Pomysł ten nie przyniósł oczekiwanych rezultatów i ignorując sugestie Waltera Chełstowskiego o podjęciu profesjonalnych nagrań, w 1986 roku zdecydowała się wyjechać do Londynu. Tam poznała kapelę The Blue Airplanes. Uczestnicząc w ich koncertach, zdała sobie sprawę, że muzyka jest właśnie tym czego zawsze w jej życiu brakowało. Szybko pojawili się ludzie, którzy obiecali zorganizować fundusze na nagranie debiutanckiej płyty w Polsce - po sześciu miesiącach Edyta wróciła do Warszawy.

Był to moment przełomowy w życiu Edyty. Po czwartym roku porzuciła studia i dołączyła do grupy Staff, z którą - po zmianie nazwy na Holloee Poloy - wygrała Mokotowską Jesień Muzyczną w 1989 roku, a potem nagrała płytę "The Big Beat" (1990). Krążek potwierdził możliwości Edyty i mimo, że cieszył się umiarkowaną popularnością, zdobył uznanie krytyków (Nagroda Artystyczna Młodych im. Wyspiańskiego dla Edyty oraz nagroda im. Mateusza Święcickiego).

Po rozpadzie Holloee Poloy (1991) wokalistka rozpoczęła karierę solową i wkrótce wydała swój pierwszy album - "Love" (1992). Płyta zaśpiewana w całości po angielsku nie odniosła znaczącego sukcesu komercyjnego, jednak spotkała się z uznaniem środowiska, a Edyta na festiwalu w Sopocie (1992) otrzymała Bursztynowego Słowika.

Duże znaczenie dla dalszej kariery artystki miały gościnne nagrania i współpraca z najpopularniejszymi wykonawcami muzyki rockowej w Polsce, takimi jak: Wojciech Waglewski (1991 - teksty oraz chórki), Ziyo (1992 - wokal na płycie "Kolędy"), Róże Europy (1993 - chórki), Acid Drinkers (1993 - wokal w utworze "Seek and Destroy"), Hey (1993 - wokal w piosence "Moja i twoja nadzieja"), Varius Manx (1993 - wokal w utworze "Memphis"), Human (1993 - śpiew w piosence "Faith"), Kobranocka (1992, 1994 - chórki oraz wokal).

Kolejny album Edyty - "Sen" (wrzesień 1994) - przyniósł artystce oczekiwany sukces. Płyta została nagrodzona "Fryderykami", a sama Edyta została uznana za najlepszą wokalistkę roku. Otrzymała również "Paszport Polityki".

W 1995 roku nagrała nową wersję piosenki Erica Claptona "Wonderful Tonight" na płytę "Tribute to Eric Clapton". Niedługo potem ukazał się trzeci solowy album Edyty - "Szok'n'Show". Otrzymał on "Fryderyka" w kategorii "najlepszy album rockowy". W 1996 roku ukazał się na rynku singiel z transwersją "Ostatniego" i z całkowicie nowym utworem "Pomyśl o mnie", a niebawem kolejny, z piosenką "Mistrz". W tym samym roku artystka współpracowała w grupą Closterkeller, przy płycie "Cyan", gdzie udzielała się wokalnie w chórkach oraz wyprodukowała utwór "Cisza w moim domu". Wyprodukowała i zmiksowła również bardzo dobrą płytę "Kolory" (1996) zespołu Firebirds.

Po dwuletniej przerwie, 9 czerwca 1997 roku, wydany został kolejny album wokalistki, zatytułowany "Dziecko", który został bardzo dobrze przyjęty i także otrzymał "Fryderyka" w kategorii "najlepszy album rockowy". Natomiast 9 listopada 1998 roku pojawił się następny krążek Edyty - "Wodospady", za który otrzymała cztery nominacje do "Fryderyków".

Kolejna płyta Edyty to "Dziś są moje urodziny", ukazała się w listopadzie 1999 roku. Zawierała największe przeboje wokalistki wraz z dwoma nowymi utworami. Niebawem artystka podjęła współpracę z Justyną Steczkowską przy albumie "Dzień i noc" (2000) - jest autorką tekstów do utworów "Kosmiczna rewolucja", "Podróżując", "Zazdroszczę ci", "La Femme Du Roi" i "Wszystko się staje iluzją".

W tym samym roku Edyta śpiewała także z Kazikiem - można ją usłyszeć w piosence "Cztery pokoje". Skomponowała również muzykę do piosenki "Ostatni list" Anity Lipnickiej oraz jest autorką utworu "Egoiści", który znalazł się na ścieżce dźwiękowej filmu pod tym samym tytułem.

W 2002 roku Bartosiewicz podpisała nowy kontrakt z wytwórnią BMG. Wkrótce potem do radia trafiło nagranie "Niewinność" (wokalistka jest jego autorem, aranżerem i producentem), które promowało jej kolejny album. Jednak, mimo zapowiedzi, nie ukazał się on, a wokalistka zniknęła na dłuższy czas.

W 2004 roku dała o sobie znać gościnnym występem na płycie Krzysztofa Krawczyka, "To, co w życiu ważne". Zaśpiewała w utworze "Trudno tak (razem być nam ze sobą...)", w ostatniej chwili dołączonym do albumu. Wystąpiła także w teledysku do tego nagrania. Ponadto w sierpniu zaśpiewali razem w Sopocie. Koniec roku pożegnała na koncercie publicznej telewizji.

W czerwcu następnego roku pojawiła się na krakowskim rynku podczas Festiwalu Piosenki Zaczarowanej. Zaśpiewała wtedy obok między innymi Urszuli, Andrzeja Piasecznego, Anny Marii Jopek, Grzegorza Turnaua i Pawła Kukiza. Trzy miesiące później uświetniła swoją obecnością koncert na 10-lecie formacji Myslovitz.

W tym czasie pojawiły się pogłoski, że Edyta rozpoczęła prace nad nowym materiałem studyjnym. Pierwotnym terminem premiery ogłoszono wiosnę 2006 roku, ale z powodu nieoczekiwanej śmierci managera i najbliższego przyjaciela artystki – Jacka Nowakowskiego - zrezygnowano z wydania krążka i plany odsunięto w bliżej nieokreśloną przyszłość.

We wrześniu 2006 roku Bartosiewicz wzięła udział w koncercie jazzmana Tomasza Stańki i na blisko dwa lata znów zniknęła z życia publicznego. Pojawiła się dopiero w lipcu 2008 roku na TOPtrendach, gdzie z okazji 45-lecia pracy artystycznej Krzysztofa Krawczyka, wykonała z jubilatem dwie piosenki - "Opowieść" i "Trudno tak... (razem być nam ze sobą)".