Unkle

Zespół powstał w 1994 roku, z inicjatywy kolegów ze szkolnej ławy – Jamesa Lavelle’a i Tima Goldsworthy’a. Niedługo potem dołączył do nich niejaki DJ Shadow. Wtedy, brzmienie formacji oscylowało wokół trip hopu. Jeszcze ciekawiej zrobiło się, gdy do składu zostali zaproszeni dwa Japończycy, Masayuki Kudo i Toshio Nakanishi. Nawiązano także współpracę z klawiszowcem Beastie Boys, Money Markiem.

W 1994 roku wydali swoją debiutancką EP-kę „The Time Has Come”. Rok później, pracując nad pierwszym studyjnym albumem, doszło do poważnej kłótni między Jamesem i Timem, na tle kierunku, w jakim powinno iść brzmienie grupy. Tim chciał skupić się na muzyce house, James natomiast obstawał przy poszerzeniu stylistyki o wokale, a także współpracę z rockowymi artystami i hip hopowcami. Gdy spór zaostrzył się do granic możliwości, Goldsworthy dał za wygraną i opuścił grupę.

W tej sytuacji, składanie materiału na krążek długogrający trwało bez mała cztery lata. Ponieważ Lavelle nie był zadowolony z efektów, zrezygnował z dotychczas zgromadzonych utworów i rozpoczął pisanie nowych, w czym pomagał mu DJ Shadow. Wreszcie, pod koniec września 1998 roku, światło dzienne ujrzał debiutancki longplay Unkle, „Psyence Fiction”. Wśród zaproszonych gości, pojawili się między innymi Thom Yorke (Radiohead), Mike D (Beastie Boys), Jason Newsted (Metallica) oraz Richard Ashcroft (The Verve).

Niestety, po zakończeniu udanej trasy koncertowej, z formacją pożegnał się Shadow. Jego miejsca nie zajął żaden muzyk, lecz zdecydowano się poszerzyć brzmienie o elementy scratchu.

W 1999 roku, znany producent Richard File zremiksował utwór „Unreal”, dodając do niego partie wokalne Iana Browna (Stone Roses). W ten sposób, powstało nie tylko zupełnie nowe nagranie, wydane potem na singlu jako „Be There”, lecz także rozpoczął się okres współpracy File’a z Lavelle’em.

W 2001 roku, pojawiła się taśma z miksami Unkle, ukrywającego się teraz pod nazwą Unklesounds, „Do Androids Dream of Electric Beats?”, która pokazała ich nowe oblicze, idące w kierunku ambientu. Dwa lata później, do sklepów trafił ich drugi album „Never, Never, Land”. Ponownie, do współpracy zaproszono File’a, a także Josha Homme’a (Queens of the Stone Age), Roberta Del Naję (Massive Attack), Mani (Stone Roses, Primal Scream) i wspomnianego wyżej Iana Browna. Na początku lipca 2005 roku fani otrzymali kolejne remiksy formacji na dwupłytowym wydawnictwie – „Edit Music for a Film: Original Motion Picture Soundtrack Reconstruction”, zawierające sample z filmów, a także nagrania ze ścieżek dźwiękowych. Idąc za ciosem, we wrześniu następnego roku został wydany czteropłytowy box „Self Defence: Never, Never, Land Reconstructed and Bonus Beats”, z remiksami utworów pochodzących z płyty „Never, Never, Land”.

Latem 2007 roku do sklepów trafił ich trzeci longplay „War Stories”, z gościnnym udziałem choćby takich sław, jak Josh Homme (Kyuss) oraz Ian Astbury (The Cult). Po wydaniu singla „Hold My Hand”, w regularnym skladzie Unkle, oprócz Lavelle’a, pojawił się także znany z The Psychonauts – Pablo Clements.

Na początku następnego roku została wydana płyta „More Stories”, składająca się z miksów nagrań z tak zwanych stron B, remiksów, z nie wydanych wcześniej utworów z sesji nagraniowych do poprzedniego albumu, a także muzyki skomponowanej do filmu „Odyssey In Rome”. Nie upłynął miesiąc, a File ogłosił, że po dziesięciu latach odchodzi z Unkle i pragnie skupić się na swoim nowym zespole, We Fell to Earth. Tymczasem formacja ruszyła w promocyjną trasę po Wielkiej Brytanii.

Ich czwarty krążek, „End Titles... Stories for Film” miał swoją premierę w lipcu 2008 roku. Do współpracy zaproszono tym razem między innymi Chrisa Gossa (producenta albumów Kyuss i Queens of the Stone Age). Swoistą kontynuacją tej płyty był wydany w połowie grudnia 2008 roku album „End Titles… Redux”. Wytłoczono go w limitowanej serii trzech tysięcy egzemplarzy. Na wydawnictwo złożyło się siedem nagrań z poprzedniego krążka, teraz nagranych w innych wersjach oraz dwa utwory, dotąd nie publikowane, „When Once It Was” i „A Perfect Storm”.

Ich dyskografię zamyka wydany w maju 2010 roku longplay „Where Did the Night Fall”.