Marianne Faithfull

Zadebiutowała w 1964 roku singlem „As Tears Go By” autorstwa Micka Jaggera i Keitha Richardsa. Znajomość w owym czasie z wokalistą The Rolling Stones nie tylko przysparzała o niej materiałów w prasie – ich związek był niezwykle burzliwy, ale także w krótkim czasie obarczyła ją ogromną popularnością, którą przypłaciła uzależnieniem od narkotyków i alkoholu.

Występowała w filmach - „I'll Never Forget What's'isname” (1967), „Anna” (1967), „The Girl on a Motocycle” (1968) oraz „Hamlet” (1969), a także w sztukach teatralnych „Trzy siostry” i Hamlet (1967). Mieszkała wtedy na Soho w squatach. W jej karierze było kilka krytycznych momentów, gdy przeżywała załamanie, nigdy jednak nie porzuciła pracy artystycznej.

Prawdziwy comeback i przełom nastąpił wraz z płytą „Broken English” (1979), na której znalazły się ostre rockowe kompozycje z nietuzinkowymi tekstami. Komercyjny sukces przyszedł z parze z uznaniem krytyków. Tym wydawnictwem Marianne wróciła do czołówki najlepszych brytyjskich wokalistów. Dziś, po latach, krążek ten uznawany jest za jedną z najlepszych płyt w historii muzyki XX wieku.

Kolejne płyty „Dangerous Acquaintances” (1981) i „A Child’s Adventure” (1983), mimo, że w podobnym stylu, nie powtórzyły sukcesu poprzedniczki. Kolejne krążki – „Rich Kid Blues” (1984) oraz „Faithless” (1987) również nie zostały docenione przez krytykę Faithull poddała się kuracji odwykowej w Bostonie. Dopiero nagrany po wyjściu z kliniki „Strange Weather” (1987) przyniósł artystce długo oczekiwany sukces.

W 1994 roku opublikowała autobiografię „Faithfull”, a w 2007 wspomnienia „Memories, Dreams and Reflections”.

Kolejne płyty potwierdziły wielki talent Faithfull. Krytycy i słuchacze byli zgodni – mimo różnych charakterów kompozycji, kolejne krążki były niezwykle udane – „Blazing Away” (live, 1990), „A Secret Life” (1995) z kompozycjami Angelo Badalamentiego, dwie płyty z utworami Kurta Weilla „20th Century Blues” (1996), „Seven Deadly Sins” (1999) oraz „Vagabond Ways” (1999), „Kissin Time” (2002) czy wreczcie „Before the Poison” (2004).

Od lat 90. znów regularnie gra w filmach. Można było ją zobaczyć w obrazach - „Shopping” (1994), „Moondance” (1995), „Intymność” (2001), „Far from China” (2001), „Zakochany Paryż” (nowela Gusa Van Santa (2006), „Maria Antonina” (2006) oraz „Irina Palm” - owacyjnie przyjęty podczas festiwalu Berlinale 2007 .

W 1997 roku wzięła również gościnny udział w nagrywaniu płyty „Reload” grupy Metallica.

W 2004 roku wystąpiła w spektaklu Roberta Wilsona „The Black Rider”, w którym wykonywała piosenki Toma Waitsa.

W Polsce koncertowała trzykrotnie - podczas Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu (2002), w Sali Kongresowej w Warszawie (2005) oraz podczas Festiwalu Era Nowe Horyzonty we Wrocławiu (2007).

W grudniu 2007 roku została zarejestrowana, a w 2008 wydana dwudziesta płyta w dorobku artystki – „Easy Come, Easy Go”. Krążek nagrano w najstarszym studiu w Nowym Jorku – Sear Sound. O doskonałej formie artystki niech świadczy fakt, że większość kompozycji została zarejestrowana za pierwszym podejściem! To drugi taki przypadek, gdy Marianne wykonuje kompozycje nie swojego autorstwa. Na krążku znalazły się między innymi utwory tak różnych wykonawców jak - „Dear God Please Help Me” Morrissey'a (lidera The Smiths), „Solitude” Billie Holiday'a, „Down From Dover” Dolly Parton i „Salvation” Black Rebel Motorcycle Club. Ponadto do współpracy zaprosiła znanych muzyków - Keitha Richardsa, Antony’ego Hegarty’ego (Antony and The Johnsons), Nicka Cave’a oraz syna Johna Lennona – Seana.