Crystal Method

Kirkland urodził się, kiedy jego matka miała zaledwie piętnaście lat. Wychował się na disco i rocku. Kiedy dorósł, zainteresował się heavy metalem, z drugiej strony przeżywał silną fascynację twórczością Depeche Mode. Jordan dorastał słuchając klasycznego rocka i muzyki elektronicznej lat 80.

W latach 90. obaj przeprowadzili się do Los Angeles. Spotkali się w klubie, w którym Kirkland występował jako DJ. Jordan pracował wówczas w studio jako producent. Kiedy się poznali, postanowili założyć własny zespół. Inspiracją dla nazwy zespołu był lek o nazwie methamphetamina (inaczej crystal meth), mogący wywoływać uzależnienie. Ponadto panowie przyznają się do jednoczesnego zapałania afektem do kobiety o imieniu Crystal. Kiedy wspomnieli o tym swojemu przyjacielowi, ten rzekł podobno - „Ach, The Crystal Method” i muzycy przyjęli to określenie jako nazwę zespołu. Wspólnie kupili dom w Glendale w Kalifornii, który miał od frontu wybudowany niewielki schron. Postanowili przerobić go na małe studio nagrań, nazwane później „The Bomb Shelter”. Nagrali w nim swoje trzy pierwsze albumy.

Po założeniu studia zaczęli tworzyć muzykę. Ich pierwszą kasetą zainteresował się brytyjski DJ Justin King, który wspólnie z pochodzącym ze Szkocji Stephenem Melrose założył wytwórnię City of Angels, mającą promować amerykańską muzykę elektroniczną i dance. Pierwszym oficjalnym nagraniem wydanym przez label był utwór „Now is the Time”, który zrobił z zespołu gwiazdę elektronicznego undergroundu. Popularność grupy wzrosła jeszcze bardziej dzięki kolejnemu nagraniu - „Keep Hope Alive”. Później grupa nagrała utwór „Come2gether” na ścieżkę dźwiękową „Mortal Kombat More Kombat”. To wszystko doprowadziło do podpisania w 1996 roku kontraktu z Outpost Recordings.

8 września 1997 roku grupa wydała debiutancki album, zatytułowany „Vegas”. Wydawnictwo osiągnęło status platyny, docierając zaledwie do 92. miejsca na liście Billboard 200. Choć to najgorsza pozycja spośród wszystkich studyjnych wydawnictw grupy, jest ona uważana za jedną z najlepiej sprzedających się płyt amerykańskiej muzyki elektronicznej w historii. Pochodzi z niej pięć singli - „Trip Like I Do”, „Busy Child”, „High Roller”, „Commin’ Back” oraz „Keep Home Alive”.

Drugą płytą był wydany w lipcu 2001 roku - „Tweekend”, na którym gościnnie wystąpiło o wiele więcej muzyków niż na „Vegas”. Byli wśród nich - gitarzysta Rage Against The Machine - Tom Morello, wokalista Stone Temple Pilots - Scott Welland oraz Doug Greek, DJ Swamp, Ryan „Ryu” Maginn i Julie Galios. Album dotarł do 32. pozycji na Billboard 200 – najwyższa pozycja w historii grupy. Przed wydaniem płyty zespół nie wydał żadnego singla, jednak później album promowały aż cztery kompozycje - „Wild, Sweet and Cool”, „Murder” „Blown” i „Nameof The Game”. Tytuł płyty odnosił się do masowych zgonów spowodowanych przedawkowaniem methamphetaminy na zachodnim wybrzeżu na przełomie XX i XXI wieku.

W tym czasie muzycy prowadzili popularny program radiowy „Community Service” w stacji Indie 103.1 w Kalifornii. Prezentowali w nim muzykę elektroniczną, zapraszając muzyków z tego kręgu.

W niecały rok po wydaniu drugiej płyty, zespół wypuścił na rynek krążek - „Community Service”, na którym znalazły się miksy utworów prezentowanych w audycji. Remix utworu P.O.D. „Boom” został wykorzystany w grze „Amplitude”. Longplay dotarł do 5. miejsca na liście płyt z muzyka elektroniczną i do 15. na Independent Chart.

Do nagrywania kolejnego krążka - „Legion of Boom” – zespół użył jako studia - swojego domu, a nie jak dotychczas - The Bomb Shelter. W pierwszym singlu promującym krążek, zatytułowanym „Born Too Slow”, wystąpili gościnnie wokalista Kyuss - John Garcia i gitarzysta Wes Borland (grał wcześniej w Limp Bizkit). Utwór dotarł do 36. miejsca na liście Billboardu. Zespół wydał jeszcze jeden singiel z płyty. W utworze „Starting Over” gościnie zaśpiewał Rhaze (wcześniej w The Roots). Kilka innych utworów z albumu zostało wykorzystanych w programach telewizyjnych i filmach. Album został nominowany do nagrody Grammy w kategorii Najlepszy Album Elektroniczny. Wkrótce Ken i Scott założyli własną wytwórnię Tiny Recordings.

5 kwietnia 2005 roku grupa wydała płytę „Community Service II” będącą kontynuacją pomysłów zawartych na „Community Service”. Wydawnictwo zostało ciepło przyjęte przez krytyków. Znalazły się na nim remiksy utworów między innymi The Doors, Unkle, New Order czy Smashing Pumpkins. W tym samym czasie trafiła do sprzedaży wyłącznie w sklepie iTunes EP-ka „Community Service II Exclusives”, z pięcioma kompozycjami. Był wśród nich jeden nowy utwór, zatytułowany „Badass”.

Następnie zespół został poproszony o skomponowanie ścieżki dźwiękowej do filmu „London”. Płyta ukazała się 24 lutego 2006 roku i zawiera głównie muzykę instrumentalną. Niektóre utwory zostały później wykorzystane także w popularnych programach telewizyjnych. Na soundtracku znajdują się także nagrania innych artystów, takich jak Evil Nine, The Out Crowd i The Perishers. Album promował singiel „Smoked” / „Glass Breaker” – jedyne dwa utwory zawierające wokal.

Już kilka miesięcy później firma produkująca sprzęt sportowy zaproponowała grupie nagranie płyty mającej pomóc biegaczom wykonywać ćwiczenia. Zespół nagrał czterdziestopięciominutowy utwór, który ukazał się pod tytułem „Driver: Nike + Original Run”, można było nabyć od 28 czerwca 2006 roku w sklepie iTunes. Później krążek trafił także do normalnej sprzedaży.

W 2007 roku ukazała się dwupłytowa reedycja płyty „Vegas”, która osiągnęła status platyny. Na drugim krążku znalazły się remiksy utworów z albumu, teledysk do „Comin’ Back” i koncertowa wersja „Vapor Trail”.

W następnym roku muzycy w celu wsparcia kampanii prezydenckiej Baracka Obamy, nagrali remiks swojego utworu „Now is The Time” w którym wykorzystali sample z wystąpienia kandydata. Utwór „Now is the Time (Vote ’08 Remix)” można było ściągnąć za darmo ze strony oficjalnej zespołu.

Wkrótce zaczęli także prace nad kolejną płytą, na której miały się znaleźć kompozycje będące wyłącznie ich autorstwa. Muzycy ogłosili także konkurs na remiks swojego utworu „Double Down Dunder”, kolejny utwór z nowej płyty. Jeszcze przed premierą ukazały się dwa single promujące album. 14 kwietnia ukazał się pierwszy z nich – „Drown in the Now”, w którym gościnnie wystąpił Matisyahu. Drugi – „Black Rainbows” – miał swoją premierę dwa tygodnie później.

Cała płyta ukazała się w 12 maja 2009 roku i nosiła tytuł „Divided by Night”. Ponadto gościnnie wystąpili na niej - Peter Hook z New Order, Justin Warfield z She Wants Revenge, LMFAO, Samantha Maloney, Emily Haines z Metric, Jason Lytle z Grandaddy, Meiko i The Heavy. Tuż po wydaniu albumu ukazał się trzeci singiel zatytułowany „Come Back Clean”. Zespół ruszył także w promocyjną trasę koncertową.

Muzycy nie spoczęli na laurach i skomponowali – tym razem we współpracy z Tobiasem Enhusem (autorem muzyki do „Black Hawk Down” czy „The Matrix: Path of Neo”) – ścieżkę dźwiękową do filmu „X Games 3D: The Movie”. The Crystal Method są także autorami motywu przewodniego serialu „Bones”. Na potrzeby płyty „Chef Aid” nagrali nową wersję „Vapor Trail” na której pojawili się DMX, Ol’ Dirty Bastard, Ozzy Osbourne i Fuzzbubble. Utwór otrzymał nowy tytuł – „Nowhere to Run”. Kilka innych utworów zostało wykorzystanych w innych serialach telewizyjnych - „Starting Over” w „Alias” i „CSI”, „Name of the Game” i „Roll It Up” w „Dark Angel”, „Keep Hope Alive” w „Third Watch” a „Trip Like I Do” w „House”. „Busy Child” zostało wykorzystane w reklamie „The Gap” zaś „High Roller” w kampanii drugiej generacji mazdy MX-5 Miata oraz Lincolna. Utwór „Name of the Game” wykorzystywał w swoich programach magik The Amazing Jonathan oraz koncern Hummer. W trailerze „The Bourne Ultimatum” użyto utworu „Weapons Mass Destruction”.

Muzyka duetu często jest wykorzystywana przez producentów gier. Grając w przeróżne gry, czy to na komputerze, czy na różnorakich konsolach, można usłyszeć takie przeboje duetu jak - „Name of the Game”, „Born to Slow”, „Busy Child”, „Keep Hope Alive”, „The Winner”, „Roll it Up”, „Robogirl” (ocenzurowana wersja „Roboslut”), „More” czy „Now is the Time”.