Mark Knopfler

Urodził się w 1949 roku w szkockim Glasgow. Już od dziecka pozostawał pod wpływem swojego wujka Kingsley’a, który grał na harmonijce ustnej i na pianinie, w stylu boogie-woogie. W latach 60. Mark nie oparł się modzie na granie w szkolnych zespołach muzycznych i w wieku 16 lat zaliczył swój pierwszy występ w lokalnej telewizji w duecie z przyjacielem ze szkolnej ławy, Sue Herbombe. Na gitarze nauczył się grać jeszcze jako nastolatek, ale został profesjonalnym muzykiem dopiero w latach siedemdziesiątych, po ukończeniu uniwersytetu i kilkuletniej pracy dziennikarza. Grał wówczas w kilku różnych zespołach, jak między innymi Silver Heels czy Café Racers i właśnie do drugiego z nich dołączył wkrótce brat Marka, David, wraz ze swoim współlokatorem, Johnem Illsley'em, który zamienił wkrótce gitarę elektryczną na gitarę basową i wszedł w skład zespołu Dire Straits.

Do Marka i Davida Knopflerów oraz Johna Illsleya dołączył Pick Withers, który usiadł za perkusją i w tym składzie zespół zarejestrował swoje pierwsze demo w 1977 roku. Spośród nagranych wówczas utworów większość trafiło na debiutancką płytę, a teksty napisane głownie przez Marka powstały na podstawie jego osobistych doświadczeń. Płyta dzięki hitowemu singlowi promującemu krążek „Sultans od Swing” świetnie sprzedała się w Europie, USA i Kanadzie. Kolejny album grupy - „Communiqué”, wydany rok po debiucie we Francji od razu trafił na 1. miejsce list sprzedaży, podczas gdy „Dire Straits” wciąż zajmował 3. pozycję. Po wydaniu trzeciego longplaya „Making Movies” w zespole doszło do zmian personalnych, a Mark coraz wyraźniej wysuwał się na lidera grupy. „Making Movies” był krokiem w stronę bardziej zwartych aranżacji i produkcji, zawierał też wiele najbardziej osobistych kompozycji Marka. Niedługo po wydaniu trzeciego albumu „Love Over Gold” Knopfler zaangażował się w tworzenie muzyki filmowej, w 1983 roku została wydana ścieżka dźwiękowa jego autorstwa do filmu „Local Hero”, która stała się wielkim sukcesem, w wyniku którego powierzono mu stworzenie muzyki do dwóch kolejnych obrazów, „Cal” i „Comfort And Joy”. Po piątym studyjnym albumie Dire Straits „Brothers in Arms”, zespół zrobił sobie przerwę, a Mark głównie oddał się tworzeniu ścieżek dźwiękowych. W 1991 roku ukazał się długo oczekiwany szósty album Dire Straits, „On Every Street”, któremu towarzyszyła ogromna, ostatnia w historii trasa koncertowa zespołu.

W 1995 roku doszło do rozpadu grupy, a Mark skupił się na swojej solowej karierze. Pierwszy krążek firmowany już tylko jego własnym nazwiskiem, „Golden Heart”, ukazał się rok później, a do tej pory wydał pięć longplayów, przy których niejednokrotnie współpracował z kolegami z byłej formacji. Największym sukcesem okazał się album z 2006 roku - „All the Roadrunning”, który był nominowany do nagrody Grammy w kategorii najlepszego rockowego albumu folkowego. Po odbyciu trasy promującej piątą płytę „Kill to Get Crimson” Mark zaczął pracę nad szóstym albumem, „Get Lucky”, który powinien ujrzeć światło dzienne w 2009 roku.

Knopfler często podkreśla swoją fascynację muzyką country. W 1988 roku założył zespół The Notting Hillbillies, który koncentruje się właśnie na tym gatunku, razem z Chetem Atkinsem nagrał płytę „Neck And Neck”, a na składance „, The Best of Dire Straits & Mark Knopfler: Private Investigations” wydanej w 2005 roku jedynym niepublikowanym wcześniej utworem jest duet z piosenkarką country, Emmylou Harris.

Artysta trzykrotnie odwiedził Polskę: w 2001 roku zagrał w warszawskiej Sali Kongresowej, a 6 i 7 maja 2005 wystąpił w katowickim Spodku i na warszawskim Torwarze. 2 maja 2008 odbył się kolejny koncert Marka Knopflera na Torwarze w ramach promocji płyty "Kill To Get Crimson".

Choć jest mańkutem – gra jednak jak praworęczny. Znany jest z grania palcami, szczególnie, gdy posługuje się gitarą akustyczną. Zazwyczaj jednak gra na gitarze elektrycznej i wtedy korzysta z kostki. Wybija nią także sobie rytm w studiu, gdy pracuje nad nowym materiałem. Zawsze ma przy sobie kilka zapasowych sztuk. Przez długi okres był wierny Fenderowi Telecasterowi i Stratocasterowi. W latach 80. przekonał się do Gibsona Les Paula, którego modelowi z 1958 roku pozostaje wierny zarówno na scenie, jak i w studio nagraniowym.

Gitarzysta był trzykrotnie żonaty. Pierwszą żonę, Kathy White, spotkał jeszcze szkole średniej. Związek nie przetrwał jednak próby czasu i doszło do rozwodu, jeszcze przed przeprowadzką muzyka do Londynu. W listopadzie 1983 roku ożenił się ponownie – tym razem jego wybranką została Lourdes Salomone, z którą doczekał się bliźniaków - Benjego i Josepha. Ich małżeństwo zakończyło się po dziesięciu latach. Jego trzecią żoną jest obecnie Kitty Aldridge, z którą ma dwie córki – Izabellę oraz Katyę Ruby Rose. Obecnie mieszkają w Chelsea.