Collin Raye

Urodził się 22 sierpnia 1959 roku w De Queen w stanie Arkansas. Jego matka, Lois Wray, w latach 50. również była artystką i często występowała jako support przed artystami nagrywającymi dla Sun Records - Jerrym Lee Lewisem, Elvisem Presley’em, Johnnym Cashem czy Carlem Perkinsem. Później zaczęła solową karierę, a na scenie wspomagali ją jej synowie - Floyd i Scott, śpiewając w chórkach. W latach 80. bracia założyli własną grupę Wray Brothers Band, w której Colin występował na scenie jako Bubba Wray. Grupa występowała głównie w Terasie oraz Nevadzie, wydając single w niezależnych wytwórniach. W 1986 roku, po zmianie nazwy na The Wrays, udało im się podpisać kontrakt z Mercury Records. Wydali dla tej wytwórni dwa single. Ponieważ nie odniosły one sukcesu, grupa rozwiązała się.

Pod koniec lat 80. Colin zawiesił muzyczną działalność i podjął pracę w fabryce, aby móc utrzymać rodzinę. Wkrótce jednak powrócił do muzyki. Przyjął pseudonim Raye i podpisał kontrakt z Epic Records w 1990 roku. Rok później jego pierwszy singiel „All I Can Be (Is a Sweet Memory)” znalazł się na liście Billboard Country. Wkrótce ukazał się debiutancki album artysty, zatytułowany „All I Can Be”. Kolejny singiel to „Love Me”, który okazał się jego pierwszym numerem 1. i otrzymał nominację do Piosenki Roku od Country Music Association. Album zyskał status platynowej płyty.

W 1992 roku muzyk wydał swoją drugą płytę „In This Life”. Utwór tytułowy znów okazał się numerem 1. na liście Billboard Country. Artysta zadebiutował nim także na liście Hot Adult Contemporary Tracks. Pod koniec roku Raye zagrał w serialu „Street Justice”, gdzie dodatkowo wykonał swoją piosenkę. Płyta również pokryła się platyną, a do Top Ten trafiły jeszcze trzy inne nagrania.

Rok później ukazał się trzeci album artysty, zatytułowany „Extremes”. Ze względu na zaangażowane społecznie teksty zyskał pochlebne recenzje od krytyków – głównie za utwór „Little Rock” opowiadający o wychodzeniu z alkoholizmu. Pięć utworów z płyty trafiło do Top Ten, a piosenka „My Kind of Girl” okazała się kolejnym numerem 1. Płyta również zdobyła status platynowej.

Czwartym albumem muzyka była płyta „I Think Abort You” z 1995 roku. Kolejny platynowy album przyniósł artyście nagrodę Video of the Year przyznaną przez Academy of Country Music za teledysk do tytułowego utworu – piosenka również znalazła się w pierwszej piątce notowań list country.

Kolejną płytą wydaną przez artystę był album świąteczny, zatytułowany „Christmas: The Gift”. Raye zaśpiewał także na albumie „Stars and Stripes Vol. 1” grupy Beach Boys wszystkie piosenki były śpiewane przez artystów country. Nieco później ukazała się składanka muzyka z jego największymi przebojami. Album nosił tytuł „The Best of Colin Raye: Direct Hits” i zawierał również cztery nowe nagrania (trzy ukazały się jako single). „What Hart Wants” i „Little Red Rodeo” trafiły do Top Five country charts, natomiast „The Gift” nagrana wspólnie z Jimem Brickmanem i Susan Ashton, znalazła się w Top Five na liście Adult Contemporary. Album zdobył status złotej płyty.

W 1998 roku Raye wydał kolejny longplay - „The Walls Came Down”, zawierający jego ostatni, jak do tej pory numer 1. list country – „I Can Still Feel You”. Dwa inne utwory trafiły do Top Five. Ballada „The Eleventh Commandment” opowiadała o znęcaniu się nad dziećmi – artysta proponował wprowadzić jedenaste przykazanie, które miałoby brzmieć „szanuj swoje dziecko”.

Jeszcze w tym samy m roku Colin pojawił się na płycie „Tribute To Tradition”, gdzie zaśpiewał utwory - „Cold Cold Heart” Hanka Williamsa i w duecie z Joe Diffie - „Honky Tonk Heroes” Waylona Jenningsa.

W 2000 roku artysta wydał album „Counting Sheep”, który zawierał kołysanki skomponowane przez muzyka dla swoich dzieci.

Rok później ukazała się płyta „Tracks” z której pochodził utwór „Couldn’t Last a Moment”. Trafił on do Top Five. Jednak kolejny singiel, nagrany wspólnie z aktorką Bobbie Eakes - „Tired of Loving This Way”, nie trafił nawet do Top 40.

Kolejną płytą był „Can’t back Down”, z którego żaden singiel nie trafił do Top 40. Krążek ukazał się w listopadzie 2001 roku. Z powodu konfliktu, jaki wynikł pomiędzy artystą, a wytwórnią, Raye zerwał kontrakt.

W 2003 roku – choć nie wydał żadnej płyty – trafił na listę Adult Contemporary, za sprawą duetu nagranego z Jimem Brickamnem - „Peace (Where the Hart Is)”. Rok później muzyk wydał pierwsze koncertowe wydawnictwo „Live at Billy Bob’s Texas”. Album promował singiel „World History 101”.

Rok później artysta podpisał kontrakt z niezależną wytwórnią Aspirion i wydał płytę „Twenty Years and Change”. Również z tego longplay’a żaden singiel nie odniósł sukcesu na listach. Raye pojawił się w reklamie telewizyjnej bielizny Fruit of the Loom z utworem „You Can’t Over-Love Your Underwear”.

W 2006 roku muzyk wydal kolejną płytę zatytułowaną „Fearless”, jednak nie wydał z niej żadnego singla.

W 2007 roku ukazało się wydawnictwo CD/DVD „Power in You”. Wkrótce po nim ukazała się Epka „Selected Hits” – znalazły się na niej utwory: „That's My Story”, „Little Rock”, „I Think About You” i „Love, Me” oraz dwie nowe piosenki – „A Soldier's Prayer” i „Quitters”. Oba nowe utwory ukazały się na singlach w 2007 roku – pierwszy z nich dotarł do pięćdziesiątego dziewiątego miejsca na Hot Country Songs.

Ostatnim albumem artysty jest płyta z kwietnia 2009 roku zatytułowana „Never Going Back”.