Radiohead

Członkowie Radiohead czerpali swoje inspiracje przede wszystkim z twórczości takich brytyjskich formacji jak Joy Division, The Fall czy The Smiths. Debiutancki album zespołu – „Pablo Honey” wydany w 1992 roku – mimo nikłej kampanii medialnej zyskał niezwykłą popularność i dostał się na amerykańskie listy przebojów. Z tej właśnie płyty pochodzi pierwszy przebój zespołu – „Creep”. Neurotyczny głos Thoma Yorke’a w połączeniu z przejmującym i jednocześnie surowym brzmieniem gitary okazał się strzałem w dziesiątkę.

Po wydaniu w 1994 roku drugiej płyty, jaką była „The Bends”, zespół zaczął koncertować razem z Alanis Morissette po drugiej stronie Oceanu, dzięki czemu zyskał sobie jeszcze większą popularność w Stanacj Zjednoczonych. Pomogły w tym także przebojowe single, m.in. „High and Dry”, czy „Just”.

Następny krążek grupy „OK Computer” z 1997 pokazał zupełnie nowe oblicze Radiohead. Płyta jest fantastyczną syntezą wielu gatunków muzycznych, począwszy od ambientu i trip-hopu, poprzez gitarowe improwizacje, na psychodelii i elementach muzyki filmowej kończąc. Na szczególną uwagę zasługuje ponad sześciominutowy utwór „Paranoid Android”, który przez długi czas gościł na szczytach brytyjskich list przebojów. Inne znakomite kompozycje z płyty to m.in. „Karma Police” i „No Surprises”. Album otrzymał nagrodę Grammy jako najlepszy alternatywny krążek na świecie, a w wielu plebiscytach podsumowujących wydawnictwa lat 90. jest uznawany za czołowe rockowe dzieło dekady. Długa trasa koncertowa promująca „OK Computer” została uwieczniona filmem dokumentalnym „Meeting People Is Easy” autorstwa Granta Gee.

W 2000 roku ukazał się album „Kid A”, który pokazał jeszcze mroczniejsze i eksperymentalne oblicze Radiohead. Krążek jest chłodny i miejscami niemal pozbawiony melodii. Fani i krytycy nie byli zgodni w odbiorze płyty – dla jednych stała się ona największym osiągnięciem zespołu, inni krytykowali tak nagły zwrot w muzyce.

Zaledwie rok później ukazała się kolejna płyta – „Amnesiac”, która obracała się w podobnej stylistyce, co „Kid A”, przynosząc jednocześnie więcej popularnych piosenek, m.in. „Knives Out”, czy „Pyramid Song”.

Z kolei na kolejnym krążku „Hail to the Thief” z 2003 roku kapela poruszyła dużo wątków politycznych, skupiając się na ostrej krytyce całej klasy politycznej, szczególnie w Stanach Zjednoczonych. Wpłynęło to później na duże kontrowersje i problemy wokół koncertów promujących tą płytę w USA. Album okazał się jednak kolejnym udanym dziełem zdobywając uznanie wśród fanów i krytyków muzycznych.

Ostatni, jak na razie album grupy „In Rainbows” odchodzi w dużej mierze od mocno eksperymentalnej stylistyki kilku poprzednich krążków. Zespół powrócił do bardziej „piosenkowej” formuły, pamiętając przy tym o pięknych melodiach. Całość spowija oczywiście niesamowity klimat, charakterystyczny dla całej twórczości zespołu. Singlami z płyty, a zarazem wyróżniającymi się kompozycjami są „Jigsaw Falling Into Place”, „Nude”, „Bodysnatchers” i „House Of Cards”.