Renata Przemyk

Zaczynała w 1985 roku w rockowo-jazzującym zespole Rewizja. Zadebiutowała jednak cztery lata później na XXV Studenckim Festiwalu Piosenki w Krakowie, gdzie zdobyła Grand Prix i nagrodę dziennikarzy. Potem był Jarocin, gdzie gościnnie wystąpiła razem z grupą Armia. Wtedy też zaczęła śpiewać w świeżo utworzonej formacji Ya Hozna.

W 1990 rozpoczęła karierę solową. We współpracy ze Sławomirem Wolskim narodziła się jej debiutancka płyta – „Ya Hozna” (1990), okrzyknięta jedną z najbardziej awangardowych i obiecujących albumów roku. Nie było na niej typowych elementów rockowych, jak gitara elektryczna, lecz kontrabas i saksofony. Do tego świetne teksty, które do dziś są wizytówką artystki. Utwory z tej płyty, jak chociażby „Babę zesłał Bóg”, „Protest Song”, czy „Kochaj mnie jak wariat” są znakami firmowymi Renaty.

Rok później, na jej trzecim z rzędu występie podczas festiwalu opolskiego – zdobyła Nagrodę Główną imienia Karola Musioła dla najbardziej obiecującej młodej artystki oraz roczne stypendium. W 1992 roku otrzymała w Sopocie „Bursztynową płytę” za indywidualność artystyczną. W tym samym roku pojawiła się na wrocławskim Przeglądzie Piosenki Aktorskiej. Zdążyła też wydać płytę – „Mało zdolna szansonistka”, mniej przebojową, za to utrzymaną w klimacie poetyckiej rozmowy ze słuchaczem, do czego zdążyła już przyzwyczaić swoich fanów. Był to także początek współpracy z Anną Saraniecką, która do dziś pisze dla niej większość piosenek oraz jest jej managerką.

Kolejną płytą była „Tylko kobieta” wydana dwa lata później, za którą po raz pierwszy nominowano artystę do Nagrody Fryderyka w kategorii Piosenka Poetycka. Do współpracy zaprosiła muzyków Voo Voo – Wojciecha Waglewskiego oraz Mateusza i Jana Pospieszalskich.

W 1996 roku na rynku pojawiła się kolejny długogrający krążek Renaty – „Andergrant”, za który rok później otrzymała Fryderyka w kategorii Płyta Roku-Piosenka Poetycka. Wydawnictwo było już zdecydowanie rockowe, a promowała je francuska trasa koncertowa. Na longplayu znalazły się elementy mocnego rocka, które zderzono z piosenką autorską.

W 1999 roku artystka wydała piątą już płytę – „Hormon”, na której drapieżność ustąpiła miejsca refleksji i liryzmowi. Jednocześnie był to dla Przemyk debiut, jako kompozytora muzyki, która w całości była jej pomysłu – w mniejszym stopniu słychać na nim tak charakterystyczny dla poprzednich wydawnictw – akordeon, którego zastąpiono elementami elektroniki. Wydawnictwo również doczekało się nominacji do Fryderyka w kategorii Piosenka Poetycka.

Na kolejną płytę fani nie musieli czekać zbyt długo – pojawiła się dwa lata później pod nazwą „Blizna”. To najostrzejszy muzycznie krążek w całej dyskografii artystki, którego brzmienie przypomina Skunk Anansie i Guano Apes.

W 2002 roku wydała płytę „Balladyna”, która była ścieżką dźwiękową do przedstawienia teatralnego pod tym samym tytułem.

Rok później wydała album, ze swoimi największymi przebojami. Dodatkowo zawierała jedne utwór premierowy, wykonany w duecie z Kasią Nosowską – „Kochana”.

Ostatnią, jak na razie płytą w jej dorobku artystycznym jest „Unikat” z 2006 roku.

Na co dzień współpracuje ze świetnymi muzykami sesyjnymi – Łukaszem Targoszem (Grzegorz Turnau, Justyna Steczkowska), Błażejem Chochorowskim (Mika Urbaniak), Krzysztofem Pająkiem, Arturem Włodkowskim (Piersi, Paweł Kukiz), Maciejem Inglotem (Sholem, nagrał płytę z Katarzyną Gertner) i Tomaszem Dominikiem (Homo Twist).

Na swoim koncie ma także kilka widowisk i koncertów autorskich zrealizowanych dla telewizji publicznej. Wystąpiła także w kliku filmach oraz wzięła udział w benefisach między innymi Kory z Maanamu i Jana Peszka.

Koncertuje z dwoma składami muzycznymi – pierwszy to Alternatiff (klawisze, gitara, bas, akordeon i elementy elektroniczne), używany do mniej komercyjnych występów, drugi rozszerzony jest o bębny, i saksofon barytonowy

Prywatnie ma jedną córkę - Klarę.