The Damned

Założona w Londynie w 1976 roku. W pierwszym składzie znaleźli się – gitarzysta Brian James (London SS) i perkusista Rat Scabies. Do współpracy zaprosili Sida Viciousa (Sex Pistols) oraz Dave’a Vaniana. Pierwszy nie dotarł na przesłuchanie – dlatego ostatecznie wokalistą nowej grupy został Vanian. Od początków formacji – muzyk pojawiał się na scenie w image’u wampira, z białym makijażem na twarzy i w czymś w rodzaju fraku.

Po raz pierwszy pojawili się publicznie w lipcu tegoż roku na trzydniowym festiwalu w Croydon, supportując Sex Pistols. W tym samym roku wydali swój debiutancki singiel – „New Rose”, będący zarazem pierwszym punkowym utworem opublikowanym na Wyspach Brytyjskich. Utwór krytykowano, jako zbyt podobne do przeboju sprzed lat grupy Shangri-Las – „Leader of the Pack”. Na drugiej stronie natomiast znalazła się szybka wersja „Help!” Beatlesów. W połowie lutego następnego roku ukazał się ich pierwszy album studyjny „Damned Damned Damned” i był to także pierwszy wydany longplay jakiejkolwiek brytyjskiej formacji punkowej. Niedługo potem ruszyli w trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych, stając się inspiracją do powstania tak zwanej pierwszej fali amerykańskiego hardcore punku. Wystąpili jako support przez grupą T.Rex. W tym czasie również w ich formacji pojawił się drugi gitarzysta Lu Edmunds. Natomiast nie udało się muzykom skłonić Syda Barreta z Pink Floyd, by ten pomógł w wyprodukowaniu ich drugiego krążka – „Music For Pleasure”. Wokalista nie był jednak zainteresowany propozycją, longplay okazał się niewypałem artystycznym i grupa postanowiła zakończyć współpracę z dotychczasową wytwórnią Stiff Records.

Na przełomie 1977 i 1978 roku doszło do przetasowań w składzie. Z grupą pożegnał się Brian James, a także Edmunds, a do grupy zaproszono Captaina Sensible’a (gitara, klawisze) oraz Algy Warda (bas). Muzycy związali się z Chiswick Records i weszli do studia nagrywać nowy materiał. Vaniam nagrywał wokal w tonacji wysokiego barytonu, która nasuwała skojarzenia z proto – gotykiem. W efekcie powstało mroczne, choć melodyjne brzmienie, z dominującą rolą klawiszy. W listopadzie 1979 roku do sklepów trafiła płyta „Machine Gun Etiquette”. W warstwie brzmieniowej przywodziła także na myśl garażowy rock lat 60. Zarówno jednak fani, jak i krytycy byli miło zaskoczeni i wydawnictwo otrzymało wtedy wiele pozytywnych recenzji.

Rok później z zespołu odszedł Ward, a w szeregach The Damned powitano Paula Gray’a. Jeszcze w tym samym roku udało się im wydać nowy dwupłytowy longplay – „The Black Album”, z trwającą siedemnaście minut prawdziwą suitą „Curtain Call”. Był to też ostatni krążek wydany w Chiswick. W 1981 roku ukazała się EP-ka „Friday the 13th” składająca się z czterech utworów, a wśród nich cover Rolling Stonesów – „Citadel”. W październiku następnego roku, ukazała się płyta „Strawberries”, na której pojawił się nowy klawiszowiec Roman Jugg, gdyż Sensible dzielił swój czas między The Damned oraz karierę solową. W 1984 roku grupa wystąpiła w programie telewizji BBC, gdzie pokazano się w zmienionym składzie – do formacji dołączył nowy basista – Bryn Merrick. Na klawiszach zagrali natomiast razem – Jugg i Sensible. Dla tego ostatniego był to jeden z ostatnich występów w zespole – niedługo potem zdecydował się na całkowite poświęcenie się karierze solowej.

Muzycy podpisali tymczasem kontrakt z wielką wytwórnią MCA i przystąpili do nagrywania nowego materiału. Płyta „Phantasmagoria” swoją premierę miała w lipcu 1985 roku. W październiku następnego roku ukazał się natomiast longplay „Anything”, który okazała się komercyjną klapą, choć jedno nagranie z krążka – „In Dulce Decorum” zdecydowano umieścić na soundtracku do filmu „Miami Vice II”. Musiały upłynąć aż dwa lata, by muzycy ponownie weszli do studia nagrań. Niestety ich artystyczne wysiłki nie ujrzały światła dziennego i doszło do zerwania kontraktu. W tej sytuacji w 1988 roku zagrano wprawdzie kilka koncertów, ale formacja postanowiła zakończyć działalność.

Mimo, iż faktycznie grupa nie istniała – o jej twórczości nie można było jednak zapomnieć. Do utworów wracały między innymi takkie zespoły, jak choćby Guns N' Roses nagrywające własną wersję ich pierwszego singla „New Rose”, a także Offspring, które umieściło cover „Smash It Up” na ścieżce dźwiękowej do filmu „Batman Forever”.

W 1993 roku doszło do reaktywacji The Damned. Dwa lata później pojawili się w zmienionym składzie – Scabies, Vanian, gitarzyści – Kris Dollimore (The Godfathers) oraz Alan Lee Shaw, a także basista Jason "Moose" Harris. W listopadzie tegoż roku ukazał się ich nowy krążek – „Not of This Earth”. Niestety ponownie doszło do rozpadu formacji, a wszystko przez kłótnie, kto ma prawa do nazwy The Damned – czy Vanian, czy może Sensible. Rok później obaj panowie zjednoczyli siły i pojawiła się kolejna grupa The Damned. Do składu zaproszono Paula Gray’a, którego potem zastąpiła znana z między innymi Sisters of Mercy – Patricia Morrison.

W sierpniu 2001 roku swoją premierę miał album „Grave Disorder”, któremu towarzyszyła promocyjna trasa koncertowa. W międzyczasie Morrison została żoną Vaniana i trzy lata później urodziła im się córeczka Emily. W czasie jej ciąży – zastępstwo w składzie przyjęła Stu West (English Dogs). W tym czasie The Damned wystąpili na corocznie organizowanym w Surrey koncercie, podczas którego dzielili scenę z ikonami punka i new wave – Stranglers oraz Blondie. Dwa lata później nagrali singiel „Little Miss Disaster”. W październiku przyłączyli się do The Anti-Nowhere League, razem z między innymi Angelic Upstarts i Sham 69. A wszystko z okazji 30. lecia pierwszych punkowskich występów w Londynie.

W listopadzie 2008 roku do sklepów trafił ich longplay „So, Who's Paranoid?”. W ramach promocji muzycy pojechali w prawie miesięczną trasę koncertową po Zjednoczonym Królestwie. W ramach suportów – występowały przed nimi grupy – Devilish Presley oraz Slicks Kitchen.

W 2009 roku pojawili się przed koncertem formacji The Alarm oraz Henry’ego Cluney’a, znanego ze Stiff Little Fingers. Dodatkowo zagrali także przed ikoną metalu Motörhead.