Eric Clapton

Pogodny nastrój artysty udziela się słuchaczowiTego albumu miało nie być. Tak się jednak Ericowi Claptonowi przyjemnie z przyjaciółmi grało, że postanowił to zarejestrować i wydać. Na płycie zatytułowanej po prostu "Clapton" 65-letni Anglik jest wyjątkowo zrelaksowany.

19. solowe wydawnictwo Claptona zawiera głównie covery, co jednak nie dziwi, zważywszy, że w przeszłości wielokrotnie odnosił sukcesy, biorąc na warsztat cudze kompozycje - tak było choćby z "Cocaine" JJ Cale'a czy "I Shot The Sheriff" Boba Marleya. Tym razem słynny gitarzysta nagrał bluesowe klasyki (np. "River Runs Deep") przemieszane z bluesem zakurzonym (np. "Judgement Day" Snooky Pryora, utwór z 1956 roku), bluesem własnym (np. premierowy utwór "Run Back To Your Side") czy wreszcie nowoorleańskim jazzem (np. "My Very Good Friend The Milkman").

Anglik zaprosił do wspólnego grania m.in. JJ Cale'a, Steve'a Winwooda czy Sheryl Crow, z którą nagrał leniwą balladę "Diamonds Made From Rain", inny premierowy utwór z tej płyty. Album "Clapton" emanuje niczym niezmąconą radością grania. Produkcja jest tu bardzo oszczędna, w dużej mierze akustyczna, a gitarzysta tym razem nie popisuje się instrumentalną wirtuozerią, choć solówki oczywiście są.

Pogodny nastrój artysty udziela się słuchaczowi i ta bluesowa przyjemność szybko zaczyna unosić się w powietrzu niczym zapach pysznej kawy. Szkoda tylko, że Clapton, będąc muzykiem tak dojrzałym i tak znakomitym, nie zdecydował się nagrać płyty ważnej, takiej, która byłaby nie tyle kolejnym kamieniem w jego karierze, co jej pięknym ukoronowaniem. To nie jest album, po którego przesłuchaniu krzyknąłem (choćby w myślach): niech żyje król!

Robert Plant i Tom Jones, którzy również ostatnio wydali płyty z coverami, do nagrywania nowych interpretacji podeszli dużo poważniej, z większym rozmachem i lepszym skutkiem niż Clapton; a wzorem, do którego wszyscy powinni równać, jest Johnny Cash i to, czego dokonał w ostatnich latach życia z Rickiem Rubinem.

6/10

Publiczność zgromadzona w studio zobaczyła na scenie doskonale znanego muzyka, który od kilkudziesięciu lat dostarczał im wielu emocji i wrażeń płynących wprost z jego gitarowych numerów. Clapton to artysta, który od połowy lat 60-tych komponuje i nagrywa utwory zahaczające o klimaty typowo bluesowe oraz bluesowo-rockowe. Lista jego klasycznych numerów jest bardzo obszerna, warto przynajmniej wskazać kilka z tych najważniejszych, będą to na pewno Cocaine i I Shot The Sheriff oraz niesamowicie piękna ballada Wonderfull Tonight. Ale Eric w swoim repertuarze ma także sporo nagrań, które należą do grupy tzw. trudniejszej. Nie każdy typowy sympatyk muzyki jest w stanie je zaakceptować i bez problemu stwierdzić, że też czuje te klimaty. I oto w programie akustycznego koncertu nagrywanego na potrzeby MTV Mr. Slowhand umieścił przede wszystkim numery z tej drugiej, wyżej wspomnianej grupy. Było to trochę ryzykowne zagranie, ale już po kilku minutach okazało się, że publiczność "kupiła" na nowo zaaranżowane i wygładzone przez "brak prądu" kawałki z jego szerokiej dyskografii.

Najsłynniejszym i najbardziej znanym fragmentem z tego ponad godzinnego koncertu jest zdanie wypowiedziane przez Claptona: "See If You Can Spot This One" (Zobaczymy czy rozpoznacie ten utwór) - po nim zagrana została kompozycja, której w tak wyjątkowej wersji nikt się nie spodziewał. Legendarny numer Layla nagrany w 1970 roku przez Derek And The Dominos, grupę założoną przez Claptona został zaaranżowany na nowo, a z oryginałem łączył go właściwie tylko tekst. Okazało się, że dość trudne bluesowo-rockowe nagranie, nagle stało się świetną melodyjną kompozycją, którą każdy potrafi po przesłuchaniu zanucić. Akustyczna Layla przyćmiła swoim blaskiem wiele numerów wydanych w 1992 roku, wygrywając dla Erica m.in. nagrodę Grammy w kategorii Best Rock Song.

Pozostałe utwory składające się na program Unplugged zaczerpnięte w większości z bluesowych i mało znanych szerokiej publiczności płyt Claptona dzięki akustycznemu brzmieniu zyskały zupełnie nowych fanów i uruchomiły zainteresowanie jego bogatym muzycznym dorobkiem. A sam album wyznaczył zupełnie nową jakość w sposobie przygotowywania i rejestracji tego typu występów stając się wzorem i przykładem dla innych wykonawców, którzy w następnych latach także poszli śladami Erica Claptona.

Czasem trzeba czekać parę lat by w okolicy pojawił się nasz ulubiony artysta i zagrał koncert. By ten okres oczekiwania sobie skrócić wystarczy włączyć album Unplugged i dać się ponieść emocjom jakie pojawią się przy jego słuchaniu. I na pewno ten występ Claptona na długo pozostanie w muzycznej pamięci.