Lil' Wayne

Charczeć umie każdy, ale nie wszyscy robią to tak płynnie jak Lil Wayne. Najgorętszy raper od 2008 r., odbił się od dna, ale jeśli chce znów sięgnąć szczytów, to jest dopiero w pół drogi.

Lil Wayne nie jest ani najbystrzejszym z raperów, ani najbardziej cwanym typem na osiedlu. O tym pierwszym świadczy umiarkowanie zaszczytne miano autora największej ilości wersów związanych z kupą, a o drugim fakt, że dał się złapać na posiadaniu broni i trafił na rok do więzienia. O dziwo wyleczyło go to z okołoodbytniczych fascynacji, a przy okazji z kilku innych nawyków. Dla jednych to wielka szkoda, inni odetchną z ulgą. Prawda jest taka, że po nibyrockowym, okrutnie drętwym "Rebirth" możemy wreszcie cieszyć się z powrotu do hiphopowej macierzy, a konkretnie do piosenek pełnych blichtru, palonego hajsu, łatwych cycatek i syntetycznych brzmień. To raczej nie jest efekt codziennego obcowania z Biblią w trakcie odsiadki, raczej tego, że do "pudła" nie pozwolono mu wnieść gitary. I wyszło na dobre. "I Am a Human Being" jest zaskakująco sympatyczne. Oczywiście jak na estetykę w jakiej obraca się autor.

Sztandarowym przykładem takiej brudnej, południowej zabawy jest choćby "Right Above It", jeden z tych numerów, które opowiadają po raz tysięczny o dziewczynach, narkotykach i przyjemnościach, a jednak zwracają na siebie uwagę. Podobnie jak i "Popular", w którym Lil Wayne niespiesznie wyrzuca pociesznie niegramatyczne porównania typu "She got that good good / she Michael Jackson "Bad" / I'm attracted to her for her atractive ass". Weezy oporów nie ma, w kawałku "Bill Gates" rzuca więc wersy w stylu "mam na fiucie wytatuowane 'tylko dla złych dziwek'", tudzież "życie to suka, ale ja to doceniam". Milutko, prawda?

Z drugiej strony na krążku znajdziemy utwory bardziej melancholijne. Ta strona rapera zostaje ujawniona w duetach z Drake'm. "Single" to smutna opowieść o tym, jak pewna zła kobieta wystawiła Weezy'ego i teraz on musi sobie jakoś radzić, każe więc przekazać wszystkim dziwkom, że tego wieczoru jest sam. Kogo nie kręci romantyzm alternatywny, powinien puścić sobie "With You", bo to z kolei cukierkowa ballada pełna rekwizytów takich jak świeczki, całuski, miłość aż po grób i zarymowana do wtóru cykających hi-hatów.

Żeby broń Boże lalunie nie zapomniały z kim mają do czynienia, a fani mocniejszego uderzenie nie popłakali się od nadmiaru elektroniki, Weezy serwuje na odtrutkę tytułowe "I Am Not a Human Being", w którym obok plastikowych brzmień znalazło się miejsce dla elektrycznej gitary. Najczęściej jednak dominują brzmienia, z których dumni byliby wyznawcy Birdmana czy Mastera P. "IMNAHB" to po prostu przyzwoity krążek, pokazujący, że dirty south oraz crunk żyją i mają się całkiem dobrze. Kto liczy jednak na powtórkę z "Tha Carter III" oraz znalezienie tu drugiego "Lollipop" może się rozczarować.

6/10

"Rebirth" rockuje, ale nie rokuje. Nie ma jednak o co kruszyć kopii. To raczej przewidziana wpadka ulicznego ekscentryka, niż druzgocząca klęska, po której się nie podniesie.

Afroamerykanie potrafią zapewnić dawkę porządnego, zakorzenionego w rocku hałasu. Przykładów jest wiele - by nie posługiwać się tak wyświechtanymi jak Jimi Hendrix czy Lenny Kravitz, warto przypomnieć Lindę Tillery, grywającego z Zappą Ike'a Willisa, czy młodą gniewną Tamar-Kali. Nie na darmo zespoły takie jak Bad Brains, Living Colour czy Fishbone mają tysiące fanów, również nad Wisłą. W końcu pchnęły muzykę gitarową w nowym kierunku. Mimo to wśród czarnoskórych twórców hip-hopu silny jest kompleks gwiazdy rocka.

Temat ten otworzyli dwie dekady temu Run-D.M.C., a najnowszy wątek w dyskusji właśnie dodał Lil' Wayne, najgłośniejszy raper 2008 roku. Po dwóch latach od dobrego (ale w żadnym wypadku genialnego, czy przełomowego) "Tha Carter III" wrócił krążkiem "Rebirth" . I został rockmanem - dopowiedzieliby chętnie niektórzy. To nadużycie. Artysta z megalomanią żongluje elementami rocka, ale czy kiedy nabuzowany dzieciak bierze farby i pod okiem ludzi znających się na rzeczy wysmaruje parę płócien, można nazwać go malarzem?

Oj, bardzo musiało Wayne'a męczyć natchnienie. Czego tu nie ma - podczas gdy "On Fire" brzmi jak obciachowe lekko, gitarowe granie z lat 80. (po rekonstrukcji dokonanej przez specjalistów od plastikowego hip-hopu), to "Paradice" wykorzystuje schemat rockowej ballady z lat 90., a "Runnin" przypomina słabsze numery Linkin Park. O ile przy "The Price Is Wrong" przed oczami staje stary punk, to już przy "Knockout" znacznie młodszy power pop.

Gospodarz płyty powtarza z zachwytem - gra u mnie Travis Barker (perkusista między innymi Blink 182). Nie zauważa już jednak, że autotune i riffy do siebie nie pasują. Owszem, punkowcy bardzo często nie mieli pojęcia o śpiewaniu, ale nadrabiali charyzmą, przewodzili przy tym światopoglądowej rewolucji. Lil' Wayne albo błaznuje, albo wpada w ckliwy banał. W oderwaniu od zwyczajowych bitów linijki w rodzaju "Mam lód w żyłach, krew w oczach, nienawiść w sercu, miłość w umyśle" prezentują się słabo. Gdy raper pyta zaś "Hey Barbie, czy mogę być twoim czarnym Kenem?" bije rekordy żenady.

Mimo to "Rebirth" nie jest wcale najgorszą płytą ostatnich miesięcy, czego próbują dowieść amerykańscy recenzenci. Traktujmy ją jako eksperyment niestabilnej emocjonalnie jednostki, coś w stylu "808s & Heartbreak" Kanye Westa. Szkoda, że tyle tu powagi i histerii, bo gdyby prym wiódł doprawiony funkiem czad, moglibyśmy dostać coś na poziomie przyzwoitej płyty Toma Morello i Bootsa Rileya. Warto jednak przesłuchać nagrane z Eminemem, utrzymane w klimacie płyta Kida Cudiego "Drop the World", pobujać się przy "Da Da Da" (proszę nie przejmować się tym santanowskim wstępem) i zanucić wspomniane "Knockout". Resztę należy miłosiernie zapomnieć, wypatrując na horyzoncie "Tha Carter IV".

3/10