Sting

Gwiazda Korna w ostatnich latach zdecydowanie przygasła. Aby ratować sytuację, zespół zwrócił się do Rossa Robinsona, producenta ich pierwszych płyt. Dzięki niemu Korn odnalazł swą tożsamość i nagrał kapitalny album.

Można się zżymać, że ekipa Jonathana Davisa dokonała koniunkturalnego powrotu do połowy lat 90., kiedy Korn stał na czele nadciągającej numetalowej zawieruchy. Po tej gatunkowej hybrydzie zostały tylko zgliszcza i mgliste wspomnienia kilku koszmarnych kapel, ale Korn miał w sobie to coś, co nie pozwalało nigdy wątpić w ich magnetyczną siłę.

Na ostatnich, eksperymentalnych płytach (ze wskazaniem na niezatytułowany album z 2007 roku) niezwykle rozrzedzili swoją energię, brzmieli jak zbieranina naprawdę zmęczonych sobą facetów. Tym razem jest inaczej. Nie wiem, jakimi zdolnościami motywacyjnymi wykazał się Robinson, ale Korn od lat nie grał tak energetycznie, z taką pasją i determinacją. Okazuje się, że z dobrze znanych i zgranych schematów, budujących brzmienie Korna, można jeszcze ulepić naprawdę przekonującą płytę.

Składniki są niby te same: dudniący bas Fieldy'ego, który brzmi jakby struny zwisały tuż nad podłogą, histeryczny, umęczony, ale i uderzający wściekłością głos Davisa i wypełniające tło, intrygujące partie gitar Jamesa "Munky" Schaffera. I co niezwykle ważne - Korn znów ma perkusistę z prawdziwego zdarzenia. Na poprzednich płytach grali sesyjni zawodnicy, tym razem Ray Luzier zintegrował zespół, współtworząc rytmiczny monolit. Nowy człowiek w Kornie wizualnie pasuje do nich, jak góralski sweter do temperatur, które mamy obecnie za oknami, ale pod względem umiejętności - to prawdziwy dynamit. Wciska się niemal w każdy fragment utworu niebanalnym przejściem, akcentami, bardzo kreatywnie wykorzystując możliwości swojego zestawu. Nic dziwnego, że dysponując taką siłą ognia na tyłach Korn oparł struktury swoich nowych kompozycji na grze sekcji rytmicznej.

W większości przypadków są to numery ostentacyjnie nieprzystępne, wwiercające się w głowę dopiero po kilku uważnych przesłuchaniach. Na palcach jednej ręki można policzyć momenty, w których Korn brzmi jak na pogromcę list Billboardu przystało, a to przecież miało miejsce w czasach "Follow The Leader" czy "Issues". Są to singlowy, klasycznie Kornowy "Oildale", "Fear Is The Place To Live", może jeszcze "Let The Guilt Go". Chociaż żaden z nich nie jest bynajmniej hiciorem na miarę "Got The Life". Mi to jednak nie przeszkadza, ponieważ moc emanująca z tego krążka jest zniewalająca. Imponować mogą także różne formalne wywijasy, pokręcona rytmika i kwaśne odjazdy, które Korn serwuje ochoczo i w dużych ilościach, żeby wspomnieć "Lead The Parade" z marszowym wstępem i niemal chilloutowym środkiem czy pokombinowane konstrukcyjnie "Are You Ready To Live" czy "Holding All These Lies".

Utworów w wersji podstawowej "III - Remember Who You Are", nie licząc intro, jest zaledwie 10. Nie mam jednak wątpliwości, że to zestaw najlepszych 10 utworów Korna od... 10 lat.

8/10

Zanim płyta trafiła na talerz gramofonu miałem już w uszach brzmienie pierwszego singla z tej płyty, nagrania If You Love Somebody Set Them Free. Można się było z niego od razu dowiedzieć, że pan Gordon Sumner oddzielił od siebie dość grubą kreską to co robił z kolegami "Policjantami" do tego co stworzył na tym albumie. Czy to był dobry pomysł? Ja jestem przekonany, że była to właściwa decyzja i kompozycje zawarte na Dream Of The Blue Turtles wzbogaciły muzyczne dokonania w XX wieku. Może trochę szkoda, że krążek zawiera tylko 10 kawałków ale z drugiej strony taką porcję jest w stanie przyjąć i posłuchać każdy, nawet ten, kto za Stingiem nie przepada. Po przesłuchaniu wspomnianego singla otwierającego tą płytę trafiamy od razu Love Is The Seventh Wave - rozkołysaną, "regałową" kompozycję, która na samym końcu zawiera taki mikroskopijny prezent dla fanów The Police - sprytnie wpleciony w numer najbardziej charakterystyczny fragment z wielkiego przeboju grupy Every Breath You Take. Zaraz po nim pojawia się chyba najważniejszy numer tego wydawnictwa - utwór Russians. Poruszający i bardzo mądry tekst (słuchając go dziś trzeba przypomnieć sobie jak wyglądała sytuacja polityczna na świecie w 1985 roku - kto straszył i kto się zbroił) wzbogacony został o parę taktów pochodzących z kompozycji Romance Melody umieszczonej na ścieżce dźwiękowej do filmu Porucznik Kiże, której autorem był rosyjski kompozytor Sergiej Prokofiew.

Nawet jeśli ktoś przebrnął bez specjalnych muzycznych emocji przez pierwszą stronę płyty analogowej (czyli kawałki od 1 do 5) i zaczął słuchać kolejnych nagrań z drugiej strony to na pewno w jednym momencie jego uszy i wyobraźnia powinny zareagować i wysłać sygnał, że coś się dzieje. Mam tu na myśli oczywiście przedostatnie nagranie na krążku zatytułowane Moon Over Bourbon Street - kontrabas w rękach Stinga, studio z delikatnym pogłosem i niesamowicie tajemniczy tekst błyskawicznie uruchamiają wszystkie zmysły ... A jak jeszcze przy tym utworze światło jest trochę bledsze lub po prostu zgaszone bez problemu każdy potrafi wyreżyserować do tego nagrania swój własny teledysk w myślach. Sting przyznał szczerze w notce na okładce płyty, że nagranie powstało po przeczytaniu książki Anny Rice Wywiad z Wampirem.

Ta płyta była i jest nadal dla mnie jednym z najciekawszych i najlepszych albumów połowy lat osiemdziesiątych i zawsze stawiałem ją na równi z przedstawianym już w tym cyklu krążkiem Boys And Girls Bryana Ferry. Zresztą te dwa wydawnictwa łączy jeszcze osoba wybitnego, jazzowego perkusisty Omara Hakima, który zagrał na obu płytach. A na Dream Of The Blue Turtles pojawił się on w towarzystwie innych, równie znanych w środowisku jazzowym muzyków: basisty Darryla Jones'a, klawiszowca Kenny'ego Kirklanda i saksofonisty Branforda Marsalisa. To na pewno dzięki nim ta płyta bez problemów przetrwała próbę czasu - nawet dziś jej brzmienie jest bardzo świeże.