Snoop Dogg

"Doggumentary" to dobry zapis obecnej kondycji Snoop Dogga, ale też świetnie uchwycona przeszłość oraz przyszłość g-funku. Można narzekać na brak spójności i dłużyzny, niemniej lepiej się powstrzymać. Firmowy koktajl sprawia filmowe wrażenie. Jak film go więc oceńmy.

Dwa lata po rozczarowującej "Malice N Wonderland" Snoop powrócił - na plan i do formy. W nowym dokumencie (doggumencie?) eksploruje pełne niespodzianek zaułki muzyki rozrywkowej. Kilkanaście chaotycznie reżyserowanych nowelek funkcjonuje zarówno jako całość, jak też samodzielnie. Jarmusch to nie jest i być nie musi. W końcu i tak dostarcza dobrej rozrywki.

Jedenasta pozycja w dorobku Snoopa zaczyna się znajomo. Niezawodną g-funkową scenografię pomagają stworzyć ojcowie-inspiratorzy: George Clinton i Bootsy Collins. Klasycznie kalifornijskie pejzaże przewijają się często. Okazują się inspirującym, kojącym tłem idealnie wypadającym w zbliżeniach. Tak więc gdy w "This Weed Iz Mine" stary wyga prowadzi dialog z młodym szczeniakiem takim jak Wiz Khalifa, zamiast przesytu efektów specjalnych, napotykamy niewymuszony luz, flow i naturalny haj.

Tempo i adrenalina zdecydowanie rosną kiedy wraz ze Snoopem, Young Jeezym i E-40 odwiedzamy ich domy (czy jak sugeruje tytuł "My Fucn House" - ich pieprzone domy) napotykając przejawy raperskiej egzystencji, gadżety, dziwki i inne rozrywki. Pamiętacie MTV Cribs? No właśnie... Wraz z "Raised In Da Hood" przychodzi konieczna retrospekcja. Przypomnienie, że cały splendor, z którym teraz obcujemy, blichtr znany z części okładek, to wszystko efekt ciężkiej pracy chłopaka ze świata gangsterów, kryminalistów i alfonsów - archiwalne przebitki z opowieści artysty ilustrują dźwięki elektro. Zarabiać trzeba, a że nieodmiennie sprzedaje się sport i seks, Calvin Cordozar Broadus Junior przechodzi od szybkich podań w lidze NBA ("El Lay") do szybkich numerków, przy których panie robią się mokre (czyli zgodnie z tytułem "Wet") i spocone ("Sweat"). Ostatecznie pozycji tej nie na darmo nadano alternatywną nazwę, sugerującą, że to druga część debiutanckiego "Na pieska".

Gdy w kadr wchodzi Wille Nelson, gwiazda country i aktor, perwersja paruje błyskawicznie. Zmieniamy miejsce akcji na rozgrzaną słońcem prerię, gdzie przy dźwiękach banjo i harmonijki Snoop wraz z Nelsonem robią sobie żarciki z superbohaterów. Ponieważ to nie kino SF, a dokument, szybko wracamy jednak na ziemię i zamykamy oczy - w życiu każdego zwierzęcia imprezowego przychodzi moment na myślówkę. "Eyez Closed" przedstawia więc zapis z wnętrz powiek, bilans zwycięstw i porażek podlewany koniakiem i okadzony dymem marihuany, zrealizowany przy współudziale kuzynów z północy - Kanye Westa i Johna Legenda.

Cel zostaje osiągnięty. Z kolażu obrazków wyłania się efektowny portret Snoop Dogga. I widzimy wyraźnie, że starego psa nie trzeba uczyć nowych sztuczek - te, które już zna doskonale wystarczą, by wieczór w gronie znajomych zamienić w nocny maraton z "Doggumentary".

7/10

Już raz artystycznie uśmiercano Snoop Dogga, po tym jak w 1998 r. wydał słabe "Da Game Is to Be Sold Not Told". A jednak otrząsnął się i wiele razy zagrał niedowiarkom na nosie. Dziesiąty w jego dorobku album "Malice N Wonderland" to może nie upadek, ale potknięcie, po którym musi znów złapać pion.

Tak właściwie wszystkiemu winien jest numer "Secrets". Wcale nie jest zły. Wręcz odwrotnie, prezentuje się rewelacyjnie. Prawdziwy soczysty, szelmowski funk XXI wieku, przy którym nie da się stać miejscu, wyciśnięty do ostatniej kropli przez gospodarza Calvina Broadusa i wokalistę Kokane'a. Zastanawiacie się więc pewno o co chodzi? Już wyjaśniam...

Otóż gdyby nie ten podkład, można by wytłumaczyć pozostałe, po barbarzyńsku minimalistyczne, utrzymane w konwencji "California goes euro-disco" produkcje kryzysem. Amerykański główny nurt hip-hopowy niesie ze sobą tyle zanieczyszczeń, że jest toksyczny. Tam gdzie w grę wchodzi wielki przemysł, tak się po prostu dzieje i trzeba się z tym pogodzić. Gdyby nie sposób w jaki Snoop "Secrets" kąsa, należałoby przymknąć oko na resztę. To przecież weteran, co ma się spinać jak młodzik? Z takim stylem ujdzie mu na sucho wszystko, nawet to, że brzmi jakby przywożono go upalonego prosto z buduaru i zmuszano do zalewania składanymi bez swady wersami dziesiątek ścieżek perkusji.

Tymczasem włączamy "Secrets" i już wiemy, na co faceta stać. W czym więc problem? W bitach, ale też w nim samym. Artysta szaleje pośród brzmień pełnych, organicznych, bądź na tle koronkowych werbli Pharella Williamsa. Ascetyzm? Proszę bardzo, tylko taki w wydaniu Rick Rocka, hipnotyczny, niczym w "Candy", dwa albumy wcześniej. Teraz perkusja w "2 Minute Warning" brzmi jak śluza na statku kosmicznym Enterprise, a syntetyczne "I Wanna Rock" jest tak bezpłciowe, że ginie pomiędzy nawiązaniem do "Made You Look" Nasa i "It Takes Two" Roba Base'a."Upside Down"? Swizz Beats kleił nazbyt podobne rzeczy już kilka lat temu."1800"? Lil Jon wypada jak karykatura samego siebie. Mroczne, napastliwe "That's Tha Homie" zupełnie natomiast do jazdy Kalifornijczyka nie pasuje. Warto za to sprzedać instrumental do jakiegoś cyberpunkowego anime.

Niezłą nieraz produkcję, jak choćby bardzo klasyczne "Pimpin Ain't EZ", potrafi zrujnować słodko skomlący wokalista. Sam Snoop nie jest bez winy. Kobiety, trawka, luksus - niby ekscytujące, a jednak takie nudne. Siedząc z uchem przy głośniku nie dałem rady wychwycić czegokolwiek tak rozbrajająco bezczelnego, by było godne zacytowania. O tym, że bywa błyskotliwy wiemy z jego poprzednich płyt. O tym jak abstrakcyjne miewa poczucie humoru, przypomną jego telewizyjne show. Wyróżnia się "Secrets" (przywoływane po raz trzeci, i uwierzcie - nie bez powodu) i fajnie zaśpiewane, cieszące barowym klimatem "Diffirent Languages". Ten ostatni kawałek nasuwa na myśl radosne wykwity wyobraźni OutKast, reszta to Snoop Dogg bez wyobraźni.

5/10