Talking Heads

Muzyka tworzona przez grupę Talking Heads nigdy nie należała do wyjątkowo łatwych w odbiorze. Zwłaszcza ich pierwsze 3 albumy, wydane pod koniec lat siedemdziesiątych zawierały dźwięki, których przyswojenie i obdarzenie sympatią było zadaniem tylko dla wytrwałych i upartych słuchaczy. Ja do nich nie należałem i dlatego gdy po raz pierwszy usłyszałem nazwę zespołu "Gadające Głowy" to na rynku akurat dostępny był już ich krążek Little Creatures. I dopiero od tego momentu - a był to rok 1985 - zaczęła się moja muzyczna przygoda z ekipą Davida Byrne'a, lidera i wokalisty zespołu. Zresztą na wspomnianym krążku znalazło się nagranie, które pozwoliło Talking Heads wypłynąć na trochę szersze wody światowego show-businessu. Chodzi tu oczywiście o numer Road To Nowhere, który chyba do dziś pozostał jednym z najbardziej charakterystycznych utworów w karierze grupy.

W moim subiektywnym katalogu 20 płyt XX wieku postanowiłem umieścić ostatni w dyskografii Talking Heads album zatytułowany Naked, który ukazał w kwietniu 1988 roku. Po wydaniu tej płyty członkowie grupy zajęli się własnymi muzycznymi projektami, zamykając na zawsze historię grupy. Szkoda, że tak się stało, bowiem właśnie ten krążek był - moim zdaniem - najlepszym w ich dorobku i gdyby ich twórcza aktywność i pomysłowość, świetnie wyeksponowana na Naked została z nimi na dłużej to z pewnością doczekalibyśmy się jeszcze wielu podobnych miłych dźwiękowych wrażeń. By przekonać się co kryje płyta ozdobiona okładką z "małpką w pięknie zdobionej ramce" proponuję rozpocząć wędrówkę po tropikalnym lesie(bo takie wygląda tył obwoluty tego albumu) od nagrania Blind otwierającego to wydawnictwo. Od razu słychać, że dotychczas bardzo skromne instrumentarium grupy składające się zazwyczaj z dwóch gitar, basu i perkusji zostało powiększone o imponującą paletę nowych instrumentów dętych(trąbki i saksofony) oraz różnych egzotycznych przeszkadzajek. Taki manewr w połączeniu z wybitnymi umiejętnościami producenta Steve Lillywhite'a dał niesamowity efekt, do tej pory zupełnie nieznany w twórczości Talking Heads. Trzeba tu jeszcze koniecznie wspomnieć, że Steve to postać, która w historii muzyki zajmuje bardzo zaszczytne miejsce. Wyprodukował min. takie wspaniałe krążki jak Boy, October i War grupy U2, Trójkę Petera Gabriela oraz Dirty Work zespołu The Rolling Stones.

Kolejne kawałki na albumie Naked wprowadzają nas w bardzo bogato zdobiony świat dźwięków, dzięki nim możemy bardzo szybko wyobrazić sobie "miejsce akcji" poszczególnych numerów i stworzyć odpowiedni obraz. Zresztą David Byrne odpowiedzialny także za ostateczny kształt płyty postanowił ułatwić słuchaczom kreowanie graficznych wizji pasujących do nagrań umieszczonych na tym wydawnictwie, bowiem wersja kompaktowa została wydana również jako "CD+Graphics" czyli umożliwiająca wyświetlanie na ekranie TV tekstów i obrazków przypisanych do numerów na płycie. Dziś wygląda to trochę archaicznie ale trzeba pamiętać, że ten pomysł zrodził się w głowie lidera 20 lat temu. Najbardziej udanym numerem jest zdecydowanie kompozycja (Nothing But) Flowers wydana także na singlu promocyjnym - słychać w niej bardzo wyraźnie wszystkie egzotyczne inspiracje jakie towarzyszyły muzykom podczas sesji nagraniowych. Ponadto warto także wyróżnić kawałek Mr. Jones ze znakomitą sekcją dętą prowadzącą udany dialog ze sekcją rytmiczną Talking Heads w osobach basistki Tiny Weymouth i jej męża, perkusisty Chrisa Franza.

Mimo, że płyta została wydana już w erze srebrnych krążków czyli układ nagrań stanowi - przynajmniej teoretycznie - jedną zwartą całość to wyraźnie słychać, że został stworzony podział na dwie części - tą nieco łatwiejszą, bardziej przystępną dla tych, którzy nie są zadeklarowanymi fanami Talking Heads. Ta część kończy się wspomnianym utworem (Nothing But) Flowers. I drugą, bardziej zbliżoną klimatem do poprzednich produkcji zespołu, którą otwiera wyjątkowo mroczne i tajemnicze nagranie Democratic Circus. W kolejnych numerach tej części nie usłyszymy już tak często pogodnych i ciepłych dźwięków wydobywanych z trąbek i saksofonów ale to wcale nie znaczy, że ich jakość się obniżyła. Nadal jest to sprawdzone i warte posłuchania charakterystyczne brzmienie "Gadających Głów", które mimo upływu dwóch dekad od premiery nadal śmiało może konkurować z tym co obecnie dostarcza nam muzyczny przemysł.