The Flying Burrito Brothers / fot. oficjalna strona zespołu

The Flying Burrito Brothers

 
kraj: USA
gatunek: country rock

Jeden z pierwszych amerykańskich zespołów tworzących w stylu country - rock. Najbardziej znani za sprawą albumu z 1969 roku – „The Gilded Palace of Sin”.

Początków FBB należy szukać w pierwszej połowie 1967 roku, kiedy doszło do rozpadu działającej w Kalifornii grupy International Submarine Band, której liderem był Gram Parsons. Zachowując prawo do nazwy stworzył nowy ISB, a jego byli koledzy utworzyli The Flying Burrito Brothers. Grupę stanowili: Brytyjczyk Ian Dunlop, Mickey Gauvin oraz Barry Tashian i Bill Briggs. Zespół początkowo ograniczał się do występów klubowych, a zmieniane lub rozszerzane okazjonalnie składy tworzyły raczej nieformalną grupę muzyków, niż regularny skład.

Grupa Parsonsa zdążyła nagrać album „Safe At Home” i rozpadła się pod koniec 1967 roku, gdy sam założyciel rozpoczął współpracę z The Byrds. Wyjazd The Byrds do RPA latem następnego roku sprowokował Parsonsa do opuszczenia - jeszcze przed tournee - zespołu. Później, gdy z grupy odszedł Chris Hillman, obaj muzycy nawiązali współpracę już poza formacją.

Pod koniec lata Parsons, Hillman i Chris Ethridge wyjechali do miejscowości Reseda, gdzie przygotowali materiał, będący efektem przede wszystkim muzycznych poszukiwań Parsonsa. W sesjach wzięli udział także Jon Corneal z ISB oraz I. Dunlop i Barry Tashian. Korzystając z obecności Dunlopa grupa rozpoczęła koncerty pod szyldem FBB, w czasie których wspomagali ją okazyjnie różni muzycy.

Pod koniec roku z grupą rozstał się Dunlop i Tashian. Brak formalnych obwarowań związanych z nazwą zespołu spowodował konflikt między Parsonsem i Tashianem, roszczących sobie posiadanie prawa do nazwy. Zainteresowani pogodzili się w iście salomonowy sposób - grupa Parsonsa przyjęła nazwę FBB West, a zespół który chciał stworzyć Tashian po powrocie do Bostonu - FBB East. Grupy te spotkały się za kilka tygodni w słynnym bostońskim klubie Tea Party, zakontraktowane przez niedopatrzenie i pomyłkę jako jeden zespół FBB!

Oferta kontraktu dla grupy Parsonsa ze strony wytwórni A&M zbiegła się z przerwaniem działalności FFB East i artysta, jak sam przyznał, „skradł” nazwę FBB na potrzeby podpisania kontraktu. Do czwórki - Parsons, Hillman, Ethridge i Corneal - dokooptowano znanego już gitarzystę, używającego wówczas imienia Sneeky . Już w czasie pierwszej sesji nagraniowej zrezygnował Corneal i grupa musiała w celu jej dokończenia zatrudnić muzyków sesyjnych. Wkrótce potem w FBB zjawił się Michael Clarke.

Pierwszy album FBB przyjęty został z dużym zaciekawieniem, a to, co zespół na nim zaprezentował nazwano „Cosmic American Music”. Krytyka muzyczna podzieliła się na zwolenników i zagorzałych przeciwników takiej muzyki. Fani przyjęli FBB dość ciepło, ale płyta nie odniosła sukcesu komercyjnego. Ci, którzy widzieli w krążku rozwinięcie koncepcji „Sweetheart Of The Rodeo” Byrdsów, ogłosili początek country - rocka. Szczególną uwagę zwróciły dwa elementy płyty - brzmienie gitary stalowej Sneeky Pete'a i okładka. Parsons prezentował na niej strój, wymyślony przez słynnego projektanta Nudiego, ozdobiony charakterystycznymi łodygami i liśćmi marihuany. Mimo ekscesów, z jakich zaczęli słynąć FBB, przyszłość grupy rysowała się obiecująco, co potwierdziła trasa koncertowa. Kiedy zespół opuścił Ethridge zastąpił go Bernie Leadon.

W tym składzie grupa wystąpiła w filmie „Gimme Shelter”, rejestrującym słynny występ Rolling Stones z 16 grudnia 1969 roku w kalifornijskim Livermore. Parsonsa łączyła przyjaźń z Keithem Richardsem i Mickiem Jaggerem jeszcze z czasów jego pobytu w The Byrds i miarą tej zażyłości było przekazanie kompozycji „Wild Horses” na użytek Parsonsa, który uczynił z niej jeden ze sztandarowych utworów w repertuarze FBB. Wspólna trasa koncertowa po USA ze Stonesami pogłębiła nie tylko współpracę Parsonsa z Brytyjczykami, ale i wpędziła go w uzależnienie od alkoholu i narkotyków, co nie pozostało bez wpływu na pozostałych muzyków FBB. Okres ten oddalił Parsonsa od Hillmana, który okazał się jedynym muzykiem posiadającym jasną wizję dalszej kariery zespołu FBB. Tymczasem Gram miał coraz więcej wątpliwości, co do swej roli w grupie i kierunku swego rozwoju, więc nieformalnym liderem zespołu stał się Chris Hillman. Tymczasem krytyka coraz wyraźniej zaczęła kreować Parsonsa na „godnego następcę Hanka Williamsa”, zwracając uwagę na samodestrukcyjny styl życia muzyka.

Czarą goryczy przelał drugi album grupy „Burrito Deluxe”. Przygotowany zbyt pospiesznie, przy niewielkim zainteresowaniu Parsonsa, nie znalazł uznania ani u fanów rocka, ani u zwolenników country. Przysłowiową kropką nad „i” stała się częsta absencja Parsonsa podczas prób i na koncertach oraz spowodowany pod wpływem alkoholu wypadek motocyklowy muzyka (maj 1970), który na dłuższy czas wyeliminował go z życia muzycznego. Wówczas Hillman zdecydował się wykluczyć Parsonsa z FBB, a na jego miejsce przyjął młodziutkiego Ricka Robertsa. Ten piosenkarz bardzo szybko znalazł wspólny język z Hillmanem, co zepchnęło Kleinowa i Leadona z ich ambicjami w cień „duetu”.

Hillman i Roberts przygotowali większość materiału na trzeci album FBB, który stał się „drogowskazem” kalifornijskiego rocka na lata 70. Refleksyjna kompozycja R. Robertsa Colorado nieco później uznana została za jego najlepszy utwór i ostatni krok ku temu, co już niedługo potem zaproponowały zespoły Poco i The Eagles. Zdawało się, że FBB ma kryzys za sobą. Producentem albumu był Jim Dickson. Rozgoryczony S. P. Kleinow w maju 1971 r. opuścił zespół. Dwa miesiące później z formacją pożegnał się B. Leadon.

Nowymi muzykami FBB zostali: Kenny Wertz i Al Perkins. Wertz zawiesił tworzenie progresywnej grupy bluegrassowej Country Gazette i wkrótce sprowadził do FBB Rogera Busha i Byrona Berlina.

W tym składzie zespół zarejestrował swój ostatni album - koncertowy krążek „Last Of The Red Hot Burrito”, bardzo dobrze przyjęty przez krytykę i fanów. Kiedy Hillman i Perkins dali przekonać się Stevenowi Stilisowi do wzięcia udziału w tworzonej grupie Manassas o eklektycznym repertuarze, zaprzyjaźniony z Hillmanem Clarke stracił ochotę na dalszą współpracę z FBB. Grupa wyraźnie zmieniała oblicze na country - grassowe, a Clarke przeszedł do bazującej na Florydzie formacji rhythm and bluesowej Dependtables. W tej sytuacji FBB praktycznie przestali istnieć. Po tym exodusie Burritos, chcąc wypełnić warunki koncertowego kontraktu, dokooptowali Dona Becka, Erica Daltona i wyjechali w styczniu 1972 roku do Europy. Zespół dał tam serię koncertów pod szyldem Hot Burrito Revue.

Po powrocie do USA ten nieformalny skład FBB też przestał istnieć. Jak na ironię losu europejska trasa koncertowa była ich wielkim sukcesem, przywieźli zaproszenia na kolejne występy, szczególnie do Holandii, gdzie zainteresowanie poprzednimi płytami FBB było wyjątkowo duże. Wydane tam dwie kompilacje nagrań z trzech pierwszych płyt FBB są do dnia dzisiejszego kolekcjonerskimi rarytasami. Tournee z 1972 roku przyniosło też wielkie korzyści propagandowe progresywnej odmianie amerykańskiego bluegrassu, którego wykonawcy znaleźli w Holandii ważny przyczółek dla popularyzacji tego gatunku w Europie. Wreszcie ostatnim pokłosiem tej historycznej wizyty były wielokrotne późniejsze koncerty FBB, choć składy, repertuar i poziom występów nie miały już wiele wspólnego z dokonaniami oryginalnych Flying Burrito Brothers.

W 1973 r. Sneaky Pete Kleinow stworzył na potrzeby nagrań i promocji swojej solowej płyty zespół Cold Steel, szybko przemianowany na Lone Star, w którym znaleźli się między innymi Gib Guilbeau.

Jesienią następnego roku formacje Kleinowa i Parsonsa stworzyły wspólną grupę koncertową, której Ed Tickner - ostatni menedżer FBB, posiadający prawo do używania nazwy FBB - zaoferował kontrakt koncertowy pod szyldem FBB. W taki sposób dojrzała koncepcja reaktywowania formacji, ale Kleinow chciał w grupie widzieć także Hillmana i Robertsa. Ostatecznie nową wersję formacji utworzyli: Kleinow, Guilbeau, Hill, Ethridge i Parsons. Po powrocie z trasy koncertowej po Europie zespół nagrał właściwie nijaki album „Flying Again”, którego wartość popsuło powierzenie partii wokalnych Hillowi i Guilbeau.

Po kolejnym europejskim tournee, latem 1975 roku Ethridge'a zmienił Skip Battin. W tym składzie nagrano niczym nie wyróżniający się album „Airborne”, który niespodziewanie dotarł do 138. pozycji na liście TOP 200 Billboardu.

W 1976 roku FBB, już bez Parsonsa, zastąpionego przez Eda Pondera wyjechali do Europy. W grudniu, na skutek narastających konfliktów grupa zawiesiła swoją działalność. Kleinow, Guilbeau i Hill oraz nowo dobrani - Mickey McGee i były partner Giba utworzyli w kwietniu 1977 roku nowy skład FBB. W kontrakcie nagraniowym z wytwórnią Mercury grupa użyła nazwy Sierra. Po kilku tygodniach Hilla zastąpił nowy gitarzysta Cochran, a kiedy i ten zrezygnował z zespołu wraz z Maxwellem w styczniu 1978 r. wrócił Gene Parsons, pełniący wymiennie funkcje gitarzysty i basisty. Battin, będący ponownie muzykiem The New Riders Of The Purple Sage, wezwany przez Kleinowa zaproponował połączenie sił obu grup podczas trasy koncertowej. W tej sytuacji Parsons iMcGee opuścili Sierrę, a dwumiesięczne występy odbywały się pod szyldem The New Riders Of The Purple Sage i The Flying Burrito Brothers. Po koncertach Kleinow oficjalnie przywrócił nazwę FBB formując nowy skład -Kleinow, Guilbeau, Battin, Ponder i nowy nabytek - Greg Harris.

Kontrakt koncertowy zaprowadził tym razem zespół do Japonii, gdzie FBB podbili tamtejszą widownię, a sukces ten spowodował zorganizowanie dłuższej trasy koncertowej po USA i Wielkiej Brytanii. By tradycji stało się zadość - po powrocie z Europy nastąpiła zmiana perkusisty, Eda Pondera zastąpił Gene Parsons. W tym czasie niewielka kalifornijska wytwórnia płytowa J.B. wydała w małym nakładzie album „Flying High”, który był przypadkowym zbiorem nagrań solowych Guilbeau i zapisu ostatniego tournee. Kiedy w 1979 roku z FBB rozstał się Harris zastąpił go John Beland .Wkrótce Parsonsa zastąpił McGee.

Ilość, tempo i charakter zmian personalnych zespołu spowodowały, że dziennikarze na określenie tej prawdziwej karuzeli zmian zaczęli używać sformułowania „Sorry, Who Is Flying Today?”.

Przyjście do zespołu Belanda zakończyło „farsę z FBB”. Muzyk stał się faktycznym liderem grupy, dokonał zmiany strategii i kierunku artystycznego formacji kierując repertuar w stronę nowych trendów muzyki country, przenosząc jednocześnie działania grupy do Nashville. Na efekty nie trzeba było długo czekać. Grupa, którą tworzyli Kleinow, Beland, Guilbeau, Battin, przyjęła nazwę Burrito Brothers i już w 1981 roku uzyskała tytuł Najlepszej Wokalnej Grupy Country w rankingu tygodnika Billboard. Kiedy propozycje muzyczne Kleinowa nie znalazły uznania u Belanda, a rola Battina zredukowana została do instrumentalisty kon¬certowego, obaj panowie porzucili grupę, a formacja stała się duetem, co obrazował ich album „Sunset Sundown”.

W latach 1981 - 1984, w okresie dojrzewania new wave w muzyce country, BB wydali aż 9 singli trafiając z nimi na listę przebojów, choć trudno je wszystkie uznać nawet za umiarkowany sukces. Wydaje się, że mimo upływu czasu repertuar duetu był zbyt monotonny i nie uwzględniał wyraźnie już rysującej się rewolucji stylistycznej w country, chociaż niektóre z nagrań brzmią ciągle świeżo. Mimo faktu, że Beland ugruntował swoją pozycję jako ceniony muzyk, kompozytor i aranżer, BB nie zakotwiczyli się nigdy zbyt mocno w countrowym establishmencie Nashville. Tymczasem na użytek trasy koncertowej eks-Byrdsa Rogera McGuinna powstał zespół Peace Seekers - reklamowany nieoficjalnie jako Flying Byrds. Grupę tworzyli - Parsons, S. Battin, G. Harris i Jim Goodall.

Kiedy w 1985 roku BB praktycznie przestali istnieć - Battin, Harris, Goodall i Kleinow wznowili działalność jako The Flying Burrito Brothers! Na przełomie 1985 i 1986 roku zespół wyjechał z koncertami do Europy, które wskutek nieporozumień zakończyły się we Włoszech jako... duet Skip And Sneaky, wspomagany przez miejscowych muzyków .

W 1987 roku Kleinow, Harris i Goodall z okazjonalnymi basistami ponownie ruszyli na krótką trasę jako FBB. Beland i Guilbeau tymczasem wznawiali działalność jako BB, wydając w latach 1986 - 1987 nagrań zebranych później na niezłym, podwójnym albumie „Back To The Sweetheart Of The Rodeo”. Na potrzeby kolejnego kontraktu - Kleinow, Guilbeau i Beland wraz z towarzyszącymi muzykami po raz kolejny ekshumowali FBB. W 1991 roku na dłużej związali się z grupą - George Grantham i nieco później Brian Cadd (australijski weteran country i rocka, współpracownik Burrito Brothers w czasie koncertów na Antypodach).

Trzy lata później ukazał się nowy, studyjny album FBB „Eye Of The Hurricane”. Granthama zastąpił Ethridge, a nowym perkusistą został Ronnie Tutt, luźno współpracujący z FBB w latach 1968 - 1969, a później z Gramem Parsonsem. Dość starannie opracowany i nagrany album nie zaskakiwał niczym odkrywczym, prezentując solidne rzemiosło country - rockowe. Być może, gdyby ukazał się kilka lat wcześniej, zostałby zauważony przez szersze grono, a nie tylko przez zagorzałych fanów. Stąd też recepcja płyty była lepsza w Europie i Australii. Beland i Cadd tymczasem wyjechali do Japonii, by zająć się produkcją albumu jednego z miejscowych wykonawców country.

Mimo, iż szyld FBB pojawił się po roku 1971 rekordową ilość razy, to nie muzycy tworzący grupę skapitalizowali w swej ojczyźnie tradycje z lat 1968 - 1971. Depozytariuszem tej tradycji w opinii wielu krytyków i części fanów stał się nieistniejący już zespół Hillmana - Desert Rose Band. Można uznać go za owoc ziarna zasianego przez International Submarine Band Grama Parsonsa, kiełkującego w postaci albumu „Sweetheart Of The Rodeo” The Byrds, a później rozrastającego się mocnymi gałęziami w formacje - Poco, The Eagles, Firefalls, czy wreszcie zespół George'a Frayne'a. Jak napisał jeden z krytyków (…) „dobrze się stało, że zaistniał Desert Rose Band, gdyż Gram Parsons zapewne przewracałby się w grobie słuchając dziś tego, co nazywa się FBB po 1971 roku, Hillman przywrócił mu spokój”(…). Czy na prawdę tak jest - nie dowiemy się nigdy.. Desert Rose Band już nie istnieje, tymczasem FBB wydają się być „never ending story”. Jednak kiedyś i ta historia ostatecznie się zakończy, spełniając marzenie Hillmana – „zostawcie to już w grobowym spokoju”.

Gram Parsons Archives Vol.1: Live at the Avalon Ballroom 1969
Gram Parsons Archives Vol.1: Live at the Avalon Ballroom 1969
CD1: (recorded April 4, 1969) • 1. Close Up the Honky Tonks • 2. Dark End of the Street • 3. Medley: Undo the Right/Somebody's Back in Town • 4. She Once Lived Here • 5. We've Got to Get Ourselves Together • 6. Lucille • 7. Hot Burrito #1 • 8. Hot Burrito #2 • 9. Long Black Limousine • 10. Mental Revenge • 11. Sin City • Bonus tracks: • 1. Thousand Dollar Wedding • 2. When Will I Be Loved • CD2: (recorded April 6, 1969) • 1. Medley: Undo the Right/Somebody's Back in Town • 2. She Once Lived Here • 3. Mental Revenge • 4. We've Got to Get Ourselves Together • 5. Lucille • 6. Sin City • 7. You Win Again • 8. Hot Burrito #1 • 9. Hot Burrito #2 • 10. You're Still on My Mind • 11. Train Song • 12. Long Black Limousine • 13. Dream Baby • 14. Do Right Woman
California Jukebox
California Jukebox
1. San Fernando Road • 2. Windfall • 3. Sweet Susannah • 4. Back To Bayou Teche • 5. California Jukebox • 6. Buckaroo • 7. Tomorrow We'll Do It Again • 8. World Without You • 9. Dance, Dance, Dance • 10. Willin' • 11. Two Hearts • 12. I Ain't Livin' Long Like This • 13. Take A Walk On The Edge • 14. My Baby's Gone • 15. CJB Revisited
Eye of a Hurricane
Eye of a Hurricane
1. Wheel of Love • 2. Like a Thief in the Night • 3. Bayou Blues • 4. Angry Words • 5. Rosetto Knows • 6. Heart Highway • 7. I Sent Your Saddle Home • 8. Juke Box Saturday Night • 9. Arizona Moon • 10. Wild Wild West • 11. Eye of the Hurricane • 12. Sunset Boulevard • 13. Smile
Back to Sweethearts of the Rodeo
Back to Sweethearts of the Rodeo
Live from Europe
Live from Europe
1. Streets of Baltimore • 2. Cash on the Barrelhead • 3. Mystery Train • 4. Christine's Tune • 5. Take a City Bride • 6. Come a Little Closer • 7. Blue Eyes • 8. Citizen Kane • 9. Don't Go Down the Drain • 10. Help Is on Its Way
Cabin Fever (Flying Burrito Brothers album)
Cabin Fever (Flying Burrito Brothers album)
Wheels • Hot Burrito • Hickory Wind/Do Right Woman • Uncle Pen • Louisiana Man • She Belongs to Everyone But Me • Six Days on the Road • Mr. Spaceman • Bugler
Sunset Sundown
Sunset Sundown
1. If Something Should Come Between Us • 2. Louisiana • 3. I'm Drinkin' Canada Dry • 4. When You're Giving Yourself to a Stranger • 5. What's One More Time • 6. Run to the Night • 7. How'd We Ever Get This Way • 8. Coast to Coast • 9. Closer to You • 10. Save the Wild Life
Hearts on the Line
Hearts on the Line
1. That's When You Know It's Over • 2. She's a Friend of a Friend • 3. Isn't That Just Like Love • 4. She Belongs to Everyone But Me • 5. Why Must the Ending Always Be So Sad • 6. Family Tree • 7. Damned If I'll Be Lonely Tonight • 8. Does She Wish She Was Single Again? • 9. Too Much Honky Tonkin' • 10. Oh Lonesome Me
Live from Tokyo (album)
Live from Tokyo (album)
Big Bayou • White Line Fever • Dim Light, Thick Smoke • There'll Be No Teardrops Tonight • Roll in My Sweet Baby's Arms • Hot Burrito • Colorado • Rocky Top • Six Days on the Road • Truck Drivin' Man
Airborne
Airborne
1. Out of Control • 2. Waitin' for Love to Begin • 3. Toe Tappin' Music • 4. Quiet Man • 5. Northbound Bus • 6. Big Bayou • 7. Walk on the Water • 8. Linda Lu • 9. Border Town • 10. She's a Sailor • 11. Jesus Broke the Wild Horse
Flying Again
Flying Again
1. Easy to Get On • 2. Wind and Rain • 3. Why Baby Why • 4. Dim Lights, Thick Smoke • 5. You Left the Water Running • 6. Building Fires • 7. Sweet Desert Childhood • 8. Bon Soir Blues • 9. River Road • 10. Hot Burrito
Close Up the Honky Tonks
Close Up the Honky Tonks
1. Hot Burrito #2 • 2. Do Right Woman • 3. Wheels • 4. Sin City • 5. Christine's Tune • 6. Hot Burrito #1 Side Two • 7. God's Own Singer • 8. If You Gotta Go • 9. High Fashion Queen • 10. Cody, Cody • 11. Wild Horses • 12. The Train Song Side Three • 13. Close up the Honky-Tonks • 14. Sing Me Back Home • 15. Bony Moronie • 16. To Love Somebody • 17. Break My Mind Side Four • 18. Beat the Heat • 19. Did You See • 20. Here Tonight • 21. Money Honey • 22. Roll over Beethoven • 23. Wake Up Little Susie
Last of the Red Hot Burritos
Last of the Red Hot Burritos
1. Christine's Tune • 2. Six Days on the Road • 3. My Uncle • 4. Dixie Breakdown • 5. Don't Let Your Deal Go Down • 6. Orange Blossom Special • 7. Ain't That a Lot of Love • 8. High Fashion Queen • 9. Don't Fight It • 10. Hot Burrito #2 • 11. Losing Game
The Flying Burrito Brothers (album)
The Flying Burrito Brothers (album)
1. White Line Fever • 2. Colorado • 3. Hand to Mouth • 4. Tried So Hard • 5. Just Can't Be • 6. To Ramona • 7. Four Days of Rain • 8. Can't You Hear Me Calling • 9. All Alone • 10. Why Are You Crying
Burrito Deluxe
Burrito Deluxe
1. Lazy Days • 2. Image of Me • 3. High Fashion Queen • 4. If You Gotta Go, Go Now • 5. Man in the Fog • 6. Farther Along • 7. Older Guys • 8. Cody, Cody • 9. God's Own Singer • 10. Down in the Churchyard • 11. Wild Horses
The Gilded Palace of Sin
The Gilded Palace of Sin
1. Christine's Tune • 2. Sin City • 3. Do Right Woman • 4. Dark End Of The Street • 5. My Uncle • 6. Wheels • 7. Juanita • 8. Hot Burrito • 9. Hot Burrito • 10. Do You Know How It Feels • 11. Hippie Boy
My Shoes Keep Walking Back To You  1990
Zobacz także:

The Eagles