Fugazi / fot. oficjalna strona zespołu

Fugazi


kraj: USA
gatunek: punk, post hardcore, indie rock, rock eksperymentalny
dekady: 1980, 1990, 2000
Amerykański zespół grający post – hardcore z elementami reggae, dub i funku. W ich twórczości słychać fascynację Led Zeppelin oraz Queen. Występowali w składzie – Guy Picciotto (gitara rytmiczna), Ian MacKaye (gitara prowadząca), Joe Lally (gitara basowa) oraz Brendan Canty (perkusja). W 2002 roku zawiesili swoją działalność.

We wrześniu 1986 roku na gruzach Minor Threat (rozpadło się trzy lata wcześnie) powstało trio – gitarzysta Ian MacKaye, perkusista Colin Sears (Dar Nasty) oraz basista Joe Lally. Chcieli grać muzykę będącą „skrzyżowaniem The Stooges z reggae”. Kilka miesięcy później Sears wrócił do swojego macierzystego zespołu, a jego miejsce zajął Brendan Canty. Swój pierwszy występ dali w następnym roku. Niestety wciąż nie mieli nazwy., więc MacKaye wyszedł z propozycją słowa „fugazi”, kojarzącego się z wulgarnym powiedzeniem używanym przez żołnierzy w Wietnamie. Niedługo potem muzycy zaprosili do współpracy Guy’a Picciotto, kolegę Canty’ego z zespołu Rites of Spring. W ten sposób, w 1987 roku, w Waszyngtonie D.C. powstała grupa Fugazi.

W styczniu następnego roku pojechali w swoje pierwsze tournee, a pięć miesięcy później nagrali swoją debiutancką EP-kę „Fugazi”, na której znalazło się aż siedem utworów. Nie tracąc czasu – ruszyli z występami po Europie, które przeciągnęły się aż do końca roku. W tym czasie powstawał materiał na ich pierwszą płytę, ale wyniki nie były zadowalające, dlatego w 1989 roku zdecydowali się wydać zaledwie kolejny mini album „Margin Walker”. Niedługo potem ukazała się także składanka, wykorzystująca kompozycje zawarte na tych dwóch EP-kach.

W kwietniu 1990 roku światło dzienne ujrzał ich pierwszy longplay – „Repeater”. Cały rok muzycy spędzili w trasie koncertowej, podczas której sprzedano bilety na ponad tysiąc występów. W lipcu następnego roku wydano drugi krążek – „Steady Diet of Nothing”, a w maju 1993 roku do sklepów trafiła trzecia płyta długogrająca formacji – „In on the Kill Taker”, na której gościnnie pojawił się inżynier dźwięku i piosenkarz Steve Albini. Było to pierwsze wydawnictwo grupy, które trafiło do prestiżowego zestawienia najlepszych albumów według Billboard.

W czerwcu 1995 roku ukazał się kolejny album grupy – „Red Medicine”, który w warstwie brzmieniowej ewoluował w kierunku noise rocka. Trzy lata później swoją premierę miał longplay „End Hits”. Wyraźnie jednak słychać było, że muzycy dojrzewają muzycznie, zdecydowanie wychodzą poza ramy hardcore’u, teraz kładąc środek ciężkości w kierunku art rocka. W tej konwencji powstała ich kolejna, i jak miało się okazać, ostatnia płyta – „The Argument” z października 2001 roku. Krytycy zgodnie pisali, że wydawnictwo jest dojrzałe i świetnie zaaranżowane, co zapewne było efektem dodania drugiej perkusji w większości utworów na krążku.

Rok później Fugazi zupełnie nieoczekiwanie zawiesiło swoją działalność. Nieoficjalnie mówiło się o odpoczynku i spędzeniu większej ilości czasu z rodziną poszczególnych muzyków.

Po 2002 roku członkowie zespołu zaangażowali się w inne projekty. MacKaye razem z perkusistą Amym Fariną powołali do życia duet The Evens. Dwa lata później artysta wyprodukował mini album Johna Frusciante – „DC EP”. Canty natomiast zajął się komponowaniem soundtracków filmowych, a także graniem na basie w trio Garland Of Hours i pracując z Mary Timony. Pojawił się także gościnnie na dwóch krążkach Boba Moulda – „Body of Song” (2005) i „District Line” (2008). Obecnie uczestniczy w popularnej serii telewizyjnej „Burn to Shine”. Lally z kolei zagrał na debiutanckim albumie „Disconnection_Imminent” punkowskiej formacji Decahedron, a także wziął udział w supergrupie Ataxia (John Frusciante, Josh Klinghoffer). W październiku 2006 roku wydał swoją pierwszą solową płytę „There to Here”, a w listopadzie następnego roku drugą – „Nothing Is Underrated”. Picciotto tymczasem skupił się na muzycznej produkcji, pracując z Blonde Redhead, The Blood Brothers oraz gitarzystą Vikiem Chesnuttem. Wystąpił także muzykami The Ex na jazzowym festiwalu w austriackim Wels.

W warstwie tekstowej, za którą w przeważającej części odpowiedzialny był MacKaye, dominują ulubione przez niego slogany, a także abstrakcja. Gdy wokal przejmował Lally – nacisk kładziony był raczej na emocje i tempo. Ich wrażliwość muzyczna także podlegała zmianom. Od punku, hardcore’u, przechodzili do noise rocka, elementów soulu, szczególnie słyszalnym dzięki synkopom sekcji rytmicznej. Świetnym chwytem aranżacyjnym było wykorzystywanie współbrzmienia gitar MacKaye’a i Picciotto. Do fascynacji twórczością Fugazi przyznaje się między innymi grupa Radiohead.

The Argument
The Argument
1. Untitled Intro • 2. Cashout • 3. Full Disclosure • 4. Epic Problem • 5. Life and Limb • 6. The Kill • 7. Strangelight • 8. Oh • 9. Ex-Spectator • 10. Nightshop • 11. Argument
Instrument Soundtrack
Instrument Soundtrack
1. Pink Frosty (demo) • 2. Lusty Scripps • 3. Arpeggiator (demo) • 4. Afterthought • 5. Trio's • 6. Turkish Disco • 7. Me and Thumbelina • 8. Floating Boy (demo) • 9. Link Track • 10. Little Debbie • 11. H.B. • 12. I'm So Tired • 13. Rend It (demo) • 14. Closed Captioned (demo) • 15. Guilford Fall (demo) • 16. Swingset • 17. Shaken All Over • 18. Slo Crostic
End Hits
End Hits
1. Break • 2. Place Position • 3. Recap Modotti • 4. No Surprise • 5. Five Corporations • 6. Caustic Acrostic • 7. Closed Captioned • 8. Floating Boy • 9. Foreman's Dog • 10. Arpeggiator • 11. Guilford Fall • 12. Pink Frosty • 13. F/D
Red Medicine
Red Medicine
1. Do You Like Me • 2. Bed for the Scraping • 3. Latest Disgrace • 4. Birthday Pony • 5. Forensic Scene • 6. Combination Lock • 7. Fell, Destroyed • 8. By You • 9. Version • 10. Target • 11. Back to Base • 12. Downed City • 13. Long Distance Runner
In on the Kill Taker
In on the Kill Taker
1. Facet Squared • 2. Public Witness Program • 3. Returning the Screw • 4. Smallpox Champion • 5. Rend It • 6. 23 Beats Off • 7. Sweet and Low • 8. Cassavetes • 9. Great Cop • 10. Walken's Syndrome • 11. Instrument • 12. Last Chance for a Slow Dance
Steady Diet of Nothing
Steady Diet of Nothing
1. Exit Only • 2. Reclamation • 3. Nice New Outfit • 4. Stacks • 5. Latin Roots • 6. Steady Diet • 7. Long Division • 8. Runaway Return • 9. Polish • 10. Dear Justice Letter • 11. KYEO
Repeater
Repeater
1. Turnover • 2. Repeater • 3. Brendan #1 • 4. Merchandise • 5. Blueprint • 6. Sieve-Fisted Find • 7. Greed • 8. Two Beats Off • 9. Styrofoam • 10. Reprovisional • 11. Shut the Door
13 Songs
13 Songs
1. Waiting Room • 2. Bulldog Front • 3. Bad Mouth • 4. Burning • 5. Give Me the Cure • 6. Suggestion • 7. Glue Man • 8. Margin Walker • 9. And the Same • 10. Burning Too • 11. Provisional • 12. Lockdown • 13. Promises
Greed  1990
Repeater  1990
Shut the Door  1990
Sieve-Fisted Find  1990
Styrofoam  1990