Kerrs Pink

Kerrs Pink


kraj: Norwegia
gatunek: folk, rock progresywny
dekady: 1970, 1980, 1990, 2000
Norweski zespół grający rocka progresywnego połączonego ze skandynawskim folkiem. Obecnie występują w składzie - Harald Lytomt (gitara prowadząca), Per Langsholt (gitara basowa), Simen Løvholen (klawisze, gitara), Magne Johansen (perkusja), Glenn Fosser (klawisze) oraz Geir R. Eggesbø-Olsen (wokal). Ich muzyczne fascynacje to brytyjski rock symfoniczny lat 70., a szczególnie formacje – Camel i Pink Floyd.

Powstał w 1972 roku w Trømborgu, małym mieście na południe od Oslo. Inicjatorem był mający wtedy szesnaście lat gitarzysta i wokalista Jostein Hansen. Formację zasili także – perkusista Tommy Knudson, basista Frank Johnsen oraz gitarzysta prowadzący Leif Hansen (prywatnie kuzyn Josteina). Wszyscy byli zresztą w podobnym wieku. Na ich początkowy repertuar składały się covery, szczególnie z repertuaru Pink Floyd, Creedence Clearwater Revival, Uriah Heep, Yes oraz Steppenwolf. Na początku następnego roku doszło do zmiany nazwy – na Cash Pink, a także do pierwszego przetasowania w składzie – na miejsce Leifa Hansena i Franka Johnsena przyjęto Kay’a Gunnara Lødengena, Odda Frydenlunda oraz dodatkowo Kjela Austada. Ustawienie to nie przetrwało zbyt długo, bo już w październiku 1974 z grupą pożegnali się – Kay, Odd i Kjel. Zastąpili ich – Harald Lytomt, Tore Johansen i Torild Johansen. Pierwszy z nich wniósł do grupy nie tylko świetną grę na gitarze i flecie, lecz także talent kompozytorski, energię i determinację do działania. Zdołał też nakłonić Joesteina do przestawienia się na gitarę basową. W sierpniu następnego roku znów trzeba było szukać nowych muzyków, a wszystko przez odejście Tore’a i Torilda. Na ich miejsce w składzie powitano Pera Frydenlunda. Co ciekawe, trzy miesiące później do grupy ponownie dołączył Torild. Niestety w marcu 1976 roku, z powodu powołania do wojska – z formacją musiał rozstać się jej założyciel - Jostein Hansen.

To właśnie wtedy muzycy postanowili zmienić nazwę na Kerrs Pink, kojarzącą się z odmianą ziemniaka, uprawianą w Norwegii. Szyld ten miał łączyć w sobie zależność między undergroundem a tradycyjnym norweskim folkiem. Trzeba jednocześnie wspomnieć, że te denerwujące, bo częste zmiany w składzie powodowane były podejściem muzyków do grania – traktowali je po prostu jako zabawę, poza tym wciąż byli amatorami. Od tego momentu – siłą napędową w formacji stał się tandem Lytomt – Hansen. Po raz pierwszy pod nowym szyldem wystąpili miesiąc później, w maju natomiast nagrali swoją pierwszą demówkę z utworem „Hverdag” i jako kasetę wysłali ją do szwedzkiego radia. W listopadzie tymczasem do Kerrs Pink wrócił Jostein, a ze składem pożegnał się Tom Lunde. W czerwcu 1977 roku doszło do zmiany na stanowisku jednego z gitarzystów – Torilda Johansena zastąpił Per Kvaerner. Pięć miesięcy skład powiększył się o klawiszowca Halvarda Haugeruda. W tym ustawieniu formacja dała aż dziesięć koncertów.

W styczniu 1979 roku, we własnej wytwórni Pottittskiver - wydali swój debiutancki singiel „Kong Edvardt”/„Feberlåten”. Był to również czas wymiany bębniarzy – odszedł będący od początku w grupie – Klemmentsrud, a jego miejsce zajął Terje Solaas. W sierpniu ze składem pożegnał się Frydenlund, zastąpiony przez Tore’a Johansena, a miesiąc później gitarę od Pera przejął Trond Bøhn. W tym ustawieniu grupa nagrała swoją pierwszą płytę długogrającą, zatytułowaną po prostu „Kerrs Pink”, która ujrzała światło dzienne w styczniu 1980 roku. Wydawnictwo zebrało świetne recenzje. Niestety kilka miesięcy później ze składu odszedł Tore Johansen, tłumacząc się zmęczeniem i potrzebą odpoczynku. W styczniu następnego roku w jego ślady poszedł także Solaas, zastąpiony przez Tore’a Fundingsruda. W tym układzie grupa postanowiła zabrać się za pracę nad nowym materiałem. W tym celu wybudowali nawet własne studio. Niestety nagrywany był na czterośladowym magnetofonie i jakość dźwięku pozostawiała jednak sporo do życzenia. Drugi album „Mellom Oss” miał swoją premierę w styczniu 1982 roku. Na trzynaście kompozycji, Bøhn pojawił się jedynie w dwóch, a następnie odszedł ze składu, by skupić się na rodzinie. Nieoczekiwanie – grupa zaczęła się rozpadać. Lytomt i Fundingsrud opuścili Kerrs Pink i założyli nową formację Mantra.

Zupełnie nieoczekiwanie, w 1989 roku, francuska wytwórnia Musea, wydająca muzykę prog rockową, zaproponowała reedycję dwóch płyt grupy na CD. Ponieważ wydawnictwa sprzedały się nad wyraz dobrze – firma fonograficzna zwróciła się z prośbą do muzyków o udostępnienie niepublikowanych wcześniej nagrań. Lytomt, Hansen i Johansen uznali, że najlepiej będzie reaktywować zespół. Do pełnego składu potrzebowali klawiszowca oraz perkusisty. Tym pierwszym został Per Øyvind Nordberg, drugim zaś – ponownie Tore Fundingsrud. W między czasie nagrano utwór „Monday Man” na potrzeby wytwórniowego albumu koncepcyjnego – „7 Days For A Life”. W projekcie tym wzięło udział siedem zespołów, z siedmiu różnych krajów.

W połowie marca 1992 roku grupa świętowała 20. lecie istnienia. Z tej okazji odbył się specjalny koncert, na którym zagrali również znani z członkostwa w formacji - Klemmetsrud oraz Frydenlund. W maju następnego roku natomiast ukazał się trzeci longplay Kerrs Pink – „A Journey on the Inside”. Niedługo potem muzycy postanowili zrobić sobie przerwę. W styczniu 1994 roku formację stanowił duet – Harald Lytomt, Jostein Hansen. Do prac nad nowym materiałem zaproszono muzyków sesyjnych. W 1997 roku ukazał się czwarty krążek – Art of Complex Simplicity”. Po kilku promocyjnych koncertach wykrystalizował się następujący nowy skład formacji – Harald Lytomt, Jostein Hansen, gitarzysta David Hansen, klawiszowcy – Freddy Ruud i Per Øyvind Nordberg oraz perkusiści Knut R. Lie oraz Jonny Klemmetsrud i wokalista Benny Hanssen. Per szybko opuścił jednak formację, a na jego miejsce zaproszono Lasse Johansena. Nie był to jednak koniec przetasowań personalnych – z początkiem następnego roku przyjęto dwóch wokalistów prowadzących – Lasse Tanderø’a oraz mającą na swoim koncie współpracę między innymi ze Steve'em Vai'em - Tracee Meyn.

W 2002 roku światło dzienne ujrzała płyta Tidings”, która jak na razie zamyka dyskografię zespołu Kerrs Pink.

W ciągu następnych pięciu lat skrystalizował się następujący skład formacji - Lasse Johansen, Benjamin Nordling, Harald Lytomt oraz Magne Johansen. To właśnie ta czwórka dała początek tak zwanemu Kerrs Pink Project, pobocznemu przedsięwzięciu muzyków, powstałemu w styczniu 2009 roku. Powołano go do życia, gdyż sporo nowego materiału nie mieści się po prostu w stylistyce macierzystej grupy, choć oczywiście nieco ją przypomina.

Równocześnie obok istnieje zespół Kerrs Pink – jako taki.

Oficjalna strona:
http://www.kerrspink.com/
Słuchaj w serwisie RMF ON:

RMF Rock Progresywny

Tidings
Tidings
1. Hour Glass Ruud • 2. Tidings from Some Distant Shore • 3. Shooting Star • 4. Yumi Yeda • 5. Moments in Life • 6. Mystic Dream • 7. Le Sable S'Est Écoulé
Art of Complex Simplicity
Art of Complex Simplicity
1. Welcome to the Greenest Forest • 2. Lady of the Lake • 3. The Hero of Chivalry • 4. Fearful Heart • 5. Neverland • 6. Lina • 7. Affinity • 8. Guiding Light • 9. Celestial Heavens • 10. Linger a Bit Longer • 11. Days Past • 12. Joie de Vivre • 13. A Final Greeting
A Journey on the Inside
A Journey on the Inside
1. Prologue • 2. Kingdom of Nothing • 3. Mutual Attraction • 4. Magic Mary • 5. Journey • 6. Act of Appearing • 7. The Village • 8. The Voice Inside Your Heart • 9. The Initiator • 10. Downtown Happy-Go-Lucky Bunch • 11. The Sorcerer • 12. Time for Thought • 13. Showdown • 14. The Merger • 15. The Prisoner • 16. Rubicon • 17. Delirious • 18. Epilogue
Mellom Oss
Mellom Oss
1. Trøstevise • 2. Trøstevals • 3. Østenfor Ord • 4. Mellom Oss • 5. Hvem Snakker Til Meg • 6. Elegi • 7. Mens Tiden Forgår • 7a. Dråper • 7b. Haven • 7c. Adam's Sang • 7d. Fallet • 7e. Eva's Sang • 7f. Mens Tiden Forgår • 7g. Etterspill
Kerrs Pink
Kerrs Pink
1. Velkomst • 2. Sett Dem Bare Ned • 3. Barkebillens Flukt • 4. Sang Fra Skogen • 5. Pimpernelle • 6. Parringsstevet • 7. Bamse Brakar • 8. Sirrus • 9. Hvis Jeg Er Der Neste År • 10. Avskjed
Act Of Appearing  1993
Affinity  1997
Hvis Jeg Er Der Neste År  1980
Mellom Oss  1981
Mens Tiden Forgår  1981
Mystic Dream  2002
Rubicon  1993
Sett Dem Bare Ned  1980
Welcome To The Greenest Forest  1997
Yumi Yeda  2002