Blue Cheer / fot. oficjalna strona zespołu

Blue Cheer


kraj: USA
gatunek: hard rock, heavy metal, psychodeliczny rock
dekady: 1960, 1970, 1980, 1990, 2000
Razem z kanadyjskim Rushem zaliczani są do jednych z pierwszych grup heavy metalowych. W ostatnim składzie znaleźli się – Dickie Peterson (bas, wokal), Leigh Stephens (gitara) oraz Paul Whaley (perkusja). Ich wielkim fanem był Jim Morrison z The Doors. wśród swoich idoli wymieniali między innymi Chucka Berry'ego, The Who, Cream oraz Jimiego Hendrixa.

Grupa została założona w 1966 roku w San Francisco z inicjatywy perkusisty Erica Albrondy i Jerry’ego Russella, zastąpionego potem przez gitarzystę Leigh Stephensa. Niedługo potem dołączył do nich basista Dickie Peterson. Inspiracją dla nazwy stał się uliczny slang, jakim określano wtedy LSD. Kolejną zmianą w składzie było odejście Albrondy (skupił się na produkcji w studiu), i przyjęcie na jego miejsce Paula Whaley’a. Do formacji dołączyli także brat Dickiego, Jerre, oraz grający na klawiszach Vale Hamanaka i wokalista Jerry Whiting. Za wszelką cenę chciano utrzymać liczbę muzyków na poziomie tria, analogicznie, jak było to w przypadku występów Jimiego Hendrixa, którym wszyscy się w tamtych czasach zachwycali. Nie było więc rady – Hamanaka i Whiting musieli odejść. Solidarnie odszedł także Jerre Peterson.

Pozostali więc tylko Dickie, Leigh i Paul i w takim ustawieniu nagrano pierwszy longplay zespołu, „Vincebus Eruptum”, pochodzący ze stycznia 1968 roku. Krytycy zwracali uwagę, że grupa gra „bardzo, bardzo głośno”. Siedem miesięcy później ukazał się album „Outsideinside”, po premierze którego z formacją rozstał się Stephens. Na jego miejsce przyjęto Randy’ego Holdena.

W marcu następnego roku wydano płytę „New! Improved! Blue Cheer”. Ponieważ nieoczekiwanie dla wszystkich – Holden postanowił się wycofać – materiał nagrywano również przy wydatnej pomocy Bruce’a Stephensa. Dodatkowo, na klawiszach zagrał niejaki Ralph Burns Kellogg. Uzyskano w ten sposób bardziej komercyjne brzmienie zespołu, coś pomiędzy Steppenwolfem a Iron Butterfly. Tymczasem pod koniec roku, na półkach sklepowych pojawił się kolejny ich album, „Blue Cheer”. Był to ostatni krążek ze Stephensem w składzie – jego miejsce zajął potem utalentowany Gary Lee Yoder. Równocześnie z uwielbieniem ze strony fanów – nie szła im współpraca z prasą. Wytykano muzykom ich sprzeciw wobec wojny w Wietnamie i ogólnej sytuacji społecznej.

W 1970 roku doszło do kolejnych przetasowań personalnych. W nowym ustawieniu grali teraz – Peterson, Kellogg, perkusista Norman Mayell i Yoder. We wrześniu wydali płytę „The Original Human Being”, a w kwietniu 1971 roku swoją premierę miał słabo sprzedający się album „Oh! Pleasant Hope”, dlatego już rok później zdecydowano o tymczasowym zawieszeniu działalności.

Przerwa trwała dwa lata. W 1974 roku wznowiono koncerty, podczas których grali – obaj bracia Peterson, gitarzysta Ruben de Fuentes oraz perkusista Terry Rae. Rok później, miejsce Dickiego zajął Nick St. Nicholas (Steppenwolf). Niestety i to nie pomogło, by grupa znów się rozpadła.

Na przełomie 1978 i 1979 roku Dickie postanowił reaktywować formację, do współpracy zaprosił grającego na gitarze Tony’ego Rainiera oraz perkusistę Mike’a Flecka. Ale było jeszcze gorzej. Nawet nie weszli do studia…

Kolejną próbę zwarcia szeregów (niestety znów nieudaną), podjęto w 1983 roku. Rok później Peterson miał więcej szczęścia – razem z Whaley’em i Rainierem nagrał longplay pod znamiennym tytułem „The Beast Is Back”, który ukazał się po trzynastu latach od ostatniej płyty, „Oh! Pleasant Hope”. Niedługo potem odszedł Whaley, najpierw zastąpił go Brent Harknett, a potem Billy Carmassi. W tym samym czasie doszło do kolejnych roszad – wrócił de Fuentes i Davis, a potem wartę przejęli Andrew „Duck” MacDonald i Dave Salce.

W latach 1989-1993 zespół skupił się na koncertach i to głównie w Europie. Dzielili wtedy sceny z takimi sławami, jak Thunder, Ten Years After, The Yardbirds, czy Danzigiem. Z tego okresu pochodzi ich pierwsze wydawnictwo live, „Blitzkrieg over Nüremberg”. Muzykom tak spodobało się na Starym Kontynencie, że postanowili zamieszkać w Niemczech (Peterson wydał nawet solową płytę w Kolonii).

Nie przeszkodziło im to jednak wydać w 1990 roku studyjnego krążka, zatytułowanego „Highlights and Lowlives” i nagranego w konwencji heavy metalu z silnymi inklinacjami bluesowymi. Pod płytą podpisali się – Peterson, Whaley i MacDonald, zastąpiony niedługo potem przez Dietera Sallera. W tym ustawieniu nagrano płytę „Dining with the Sharks” (1991). Gościnnie pojawił się także znany z Groundhogs - gitarzysta Tony McPhee. Dwa lata później Whaley’a zastąpił Gary Holland.

I znów, tym razem na sześć lat (1994-1999) grupa ponownie zawiesiła działalność.

Powodem do reaktywacji, okazała się trasa koncertowa, na którą Peterson i Whaley zaprosili także MacDonalda. W 2000 roku ukazał się w hołdzie formacji album „Blue Explosion - A Tribute to Blue Cheer”, a wśród zaproszonych gości był między innymi Pentagram, Internal Void, Hogwash i Thumlock.

Pod koniec października 2005 roku, Peterson, Stephens oraz perkusista Prairie Prince zagrali w San Francisco koncert charytatywny, a potem nagrali także kilka nowych kompozycji. Mimo kilku perturbacji, dwa lata później światło dzienne ujrzał krążek „What Doesn't Kill You...”. Jak się później okazało, był to ostatni longplay w historii grupy.

W połowie października 2009 roku, na nowotwór prostaty zmarł Peterson i jak ogłosili pozostali muzycy – umarło też Blue Cheer.

Oficjalna strona:
http://www.bluecheer.us/
What Doesn't Kill You...
What Doesn't Kill You...
1. Rollin' Dem Bones • 2. Piece O' the Pie • 3. Born Under a Bad Sign • 4. Gypsy Rider • 5. Young Lions in Paradise • 6. I Don't Know About You • 7. I'm Gonna Get You • 8. Malajusted Child • 9. Just a Little Bit • 10. No Relief
Live Bootleg: London - Hamburg
Live Bootleg: London - Hamburg
1. Out of Focus • 2. Hoochi Coochi Man • 3. Babylon • 4. The Girl Next Door • 5. Heart of the City • 6. Doctor Please • 7. Roadhouse Blues • 8. Summertime Blues • 9. Parchment Farm
Live in Japan
Live in Japan
1. Babylon • 2. Big Trouble in Paradise • 3. The Hunter • 4. Blue Steel Dues • 5. Urban Soldiers • 6. Girl Next Door • 7. Ride With Me • 8. Summertime Blues • 9. Down and Dirty • 10. Out of Focus • 11. Doctor Please
Hello Tokyo, Bye Bye Osaka
Hello Tokyo, Bye Bye Osaka
1. Babylon Peterson • 2. Big Trouble in Paradise • 3. The Hunter • 4. Blue Steel Dues • 5. Urban Soldiers • 6. Girl Next Door • 7. Ride With Me • 8. Summertime Blues • 9. Down and Dirty • 10. Out of Focus • 11. Doctor Please
Live & Unreleased, Vol. 2
Live & Unreleased, Vol. 2
Summertimes Blues • Parchment Farm • Rock Me Baby • Satisfaction • Out of Focus • Doctor Please • Summertime Blues [Recorded Version] • Summertime Blues [Unfinished Version] • Second Time Around [Unfinished Version]
Live & Unreleased, Vol. 1: 1968-1974
Live & Unreleased, Vol. 1: 1968-1974
1. Summertime Blues • 2. Out of Focus • 3. Doctor Please • 4. Fighting Star • 5. Adventures • 6. Make It to the Party • 7. New Orleans • 8. Ace in the Hole • 9. Punk
Dining with the Sharks
Dining with the Sharks
1. Big Noise • 2. Outrider • 3. Sweet Child of Reeperbahn • 4. Gunfight • 5. Audio Whore • 6. Cut the Costs • 7. Sex Soldier • 8. When Two Spirits Touch • 9. Pull the Trigger • 10. Foxey Lady
Good Times Are So Hard to Find: The History of Blue Cheer
Good Times Are So Hard to Find: The History of Blue Cheer
1. Summertime Blues • 2. Out of Focus • 3. Parchment Farm • 4. Feathers from Your Tree • 5. The Hunter • 6. Babylon • 7. Peace of Mind • 8. Fruit and Icebergs • 9. Fool • 10. Hello L.A., Bye Bye Birmingham • 11. Saturday Freedom • 12. Good Times Are So Hard to Find • 13. Pilot • 14. Preacher • 15. Hiway Man • 16. I'm the Light
Highlights and Low Lives
Highlights and Low Lives
1. Urban Soldiers • 2. Hunter of Love • 3. Girl from London • 4. Blue Steel Dues • 5. Big Trouble in Paradise • 6. Flight of the Enola Gay • 7. Hoochie Coochie Man • 8. Down and Dirty
The Beast Is Back
The Beast Is Back
1. Nightmares • 2. Summertime Blues • 3. Ride with Me • 4. Girl Next Door • 5. Babylon • 6. Heart of the City • 7. Out of Focus • 8. Parchment Farm
Oh! Pleasant Hope
Oh! Pleasant Hope
1. Hiway Man • 2. Believer • 3. Money Troubles • 4. Traveling Man • 5. Oh! Pleasant Hope • 6. I'm the Light • 7. Ecological Blues • 8. Lester the Arrester • 9. Heart Full of Soul
The Original Human Being
The Original Human Being
1. Good Times Are So Hard to Find • 2. Love of a Woman • 3. Make Me Laugh • 4. Pilot • 5. Babaji (Twilight Raga) (Instrumental) • 6. Preacher • 7. Black Sun • 8. Tears in My Bed • 9. Man on the Run • 10. Sandwich • 11. Rest at Ease
Blue Cheer
Blue Cheer
1. Fool • 2. You're Gonna Need Someone • 3. Hello LA, Bye Bye Birmingham • 4. Saturday Freedom • 5. Ain't That the Way (Love's Supposed to Be) • 6. Rock and Roll Queens • 7. Better When We Try • 8. Natural Man • 9. Lovin' You's Easy • 10. The Same Old Story
New! Improved!
New! Improved!
1. When It All Gets Old • 2. West Coast Child of Sunshine • 3. I Want My Baby Back • 4. Aces 'n' Eights • 5. As Long as I Live • 6. It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry • 7. Peace of Mind • 8. Fruit & Iceburgs • 9. Honey Butter Lover
Outsideinside
Outsideinside
1. Feathers from Your Tree • 2. Sun Cycle • 3. Just a Little Bit • 4. Gypsy Ball • 5. Come and Get It • 6. Satisfaction • 7. The Hunter • 8. Magnolia Caboose Babyfinger • 9. Babylon
Vincebus Eruptum
Vincebus Eruptum
1. Summertime Blues • 2. Rock Me Baby • 3. Doctor Please • 4. Out Of Focus • 5. Parchment Farm • 6. Second Time Around
Summertime Blues  1993
Zobacz także:

Jimi HendrixSteppenwolfTen Years AfterDanzigRushThe DoorsChuck BerryThe WhoCream