Pérez Prado

Pérez Prado


kraj: Kuba
gatunek: latino, mambo, salsa cubana
dekady: 1940, 1950, 1960, 1970
Jego prawdziwe nazwisko to Dameso Perez Prado. Kubański muzyk, aranżer i kompozytor. Znany jest także jako Król Mambo.

Jego matka była nauczycielką, ojciec pracował w lokalnej gazecie. Studiował w klasie fortepianu, potem grał na organach i fortepianie w lokalnych klubach. Przez jakiś czas był pianistą i aranżerem Sonora Matancera, najbardziej znanego zespołu muzycznego na Kubie. Przez większość lat 40. XX wieku występował w orkiestrze kasyna w Hawanie, zdobywając sławę niezwykłego muzyka. Przez kolegów w branży nazywany „El Cara de Foca” („Twarz Foki”).

W 1948 roku przeprowadził się do Meksyku, założył własny zespół i nagrywał dla RCA Victor. Szybko jego specjalnością stało się mambo i zaadaptowany na jego potrzeby kubański taniec. Jego znakiem firmowym było mówione przez niego podczas koncertów - „Say it” oraz instrumenty dęte w połączeniu z mocnym brzmieniem saksofonu.

W 1950 roku aranżer Sonny Burke usłyszał „Que ricomambo” i nagrał je w USA jako „Mambo Jambo”. Piosenka okazał się prawdziwym przebojem, który zapoczątkował udane tournee po Stanach Zjednoczonych. Na jego występy w 1951 roku wyprzedano bilety w rekordowym tempie, a on sam zaczął znów nagrywać dla RCA Victor.

Perez Prado jest kompozytorem tak słynnego hitu, jak „Mambo No. 5” (nagrany w 1999 roku w Wielkiej Brytanii przez Lou Begę i znany z kreskówki Budowniczy Bob z 2001 roku) i „Mambo No. 8”. W 1955 roku osiągnął numer jeden z wersją cha-cha „Cherry Pink and Apple Bossom White” (francuskiego kompozytora Louiguya). Utrzymywał się na szczycie przez dziesięć kolejnych tygodni. W 1954 roku stworzył cover tego utworu na potrzeby filmu „Underwater!”. W 1958 roku jedna z jego kompozycji - „Patricia” - stała się ostatnim nagraniem numer 1 na listach przebojów - TOP 100 i Jockeys, obie otwierały drogę do zestawienia Billboard Hot 100.

Jego popularność w Stanach Zjednoczonych spowodowała pierwszą falę zainteresowania muzyką latino w latach 40., 50., i wczesnych 60., na zewnątrz kręgu państw hiszpańskojęzycznych. Poza tym pojawiał się z takim samym powodzeniem w filmach - amerykańskich, europejskich co w meksykańskich, a jego znakiem firmowym była hiszpańska bródka, podobnie jak noszone przez niego golfy i kamizelki.

W jego orkiestrze grali najwybitniejsi muzycy tamtych czasów – Beny More, trębacz Pete Mandoli, bębniarz bongo i conga Armando Parazo, perkusiści – Johny Pacheco i Mongo Santamaria oraz dyrygent Rene Bloch.

We wczesnych latach 70. Prado stale wracał do swego apartamentu w Mexico City, by jak najwięcej czasu oprzędzać ze swoją żoną i dwójką dzieci – synem Damaso Perezem Saliną (zwanym też Perez Prado Jr.) oraz córką Marią Engracią. Pomimo słabnącej popularności w USA jego kariera w Ameryce Łacińskiej rozwijała się lepiej, niż kiedykolwiek. Stale koncertował i nagrywał w Meksyku i Japonii. Uważany za giganta muzyki regularnie był zapraszany do meksykańskiej telewizji. W Japonii koncert w 1973 roku został zarejestrowany jako longplay we wczesnym czterokanałowym formacie (kwadrofonia).

Jego ostatni występ w Ameryce odbył się w Hollywood we wrześniu 1987 roku. Było to również jego ostatnie nagranie. Zmarł w Mexico City w 1989 roku, w wieku 72 lat. Mambo, w wersji odświeżonej przez niego pod nazwą salsa – pozostaje wciąż tańcem najbardziej kojarzonym z popularną muzyką latynoamerykańską, a Perez Prado Jr. dyryguje do dnia dzisiejszego orkiestrą imienia swojego ojca w Mexico City.

Słuchaj w serwisie RMF ON:

RMF GoldRMF Smooth JazzRMF 50sRMF CubaRMF Niezapomniane Melodie

King Of Mambo
King Of Mambo
1.Patricia • 2. Ruletero • 3. Mambo No. 8 • 4. Guaglione • 5. Mambo No.5 • 6. Paris • 7. Cherry Pink And Apple Bloosom White • 8. Caballo negro • 9. In A Little Spanish Town • 10. My Roberta • 11. Why Wait • 12. Mambo Jambo • 13. Rockambo Baby • 14. La rubia • 15. San Remo • 16. One Night • 17. Adios pampa mia
Cherry Pink And Apple Blossom White  1955
Guaglione  1995
Kuba Mambo  1957
Mambo Jambo  1995
Mambo No 8  1951
Mambo No. 5  
Zobacz także:

Lou BegaBenny Moré