Kate Nash / fot. oficjalna strona artystki

Kate Nash


kraj: Wielka Brytania
gatunek: alternatywny pop
dekady: 2000
Naprawdę nazywa się Kate Marie Nash. Brytyjska piosenkarka spod znaku indie popu. Na swoim koncie ma dwie płyty długogrające i nominację do Brit Awards.

Urodziła się 6 lipca 1987 roku w Londynie, w rodzinie Anglika i Irlandki. Dorastała w Harrow, w północno – zachodniej części miasta. Od dzieciństwa interesowała się muzyką. Ukończyła Sandbach School w klasie fortepianu, a następnie uczęszczała do katolickiej szkoły imienia Joanny D’arc w Rickmansworth. Tam poznawała tajniki gry na gitarze. Z czasem zainteresowała się też teatrem, stąd Brit School oraz Bristol Old Vic Theatre School, choć tę ostatnią porzuciła po nieszczęśliwym upadku ze schodów i złamaniu stopy. Podczas długiej rehabilitacji, gdy była całkowicie unieruchomiona w domu, dostała od matki gitarę elektryczną. Nash postanowiła wykorzystać te niesprzyjające okoliczności, by skupić się teraz na swoich możliwościach wokalnych, spróbować napisać kilka nowych utworów, dokończyć stare piosenki, a także, jeśli będzie to możliwe, zarezerwować termin w lokalnym barze na swój własny koncert.

Zadebiutowała w 2005 roku. Po kilku udanych występach – postanowiła udostępnić swoje kompozycje na stronie internetowej i znaleźć producenta. Jej pierwszym singlem był „Caroline's a Victim” / „Birds”, wydany przez Moshi Moshi Records dwa lata później.

W kwietniu 2007 roku Kate podpisała kontrakt z Fiction Records, wytwórnią zależną od Polydora. Dwa miesiące później do sklepów trafił jej trzeci utwór „Foundations”, który od razu wspiął się na 2. miejsce zestawienia najlepszych singli w Wielkiej Brytanii.

Z początkiem sierpnia 2007 roku swoją premierę miał jej debiutancki longplay „Made of Bricks”. Wydawnictwo osiągnęło szczyt list przebojów w Zjednoczonych Królestwie. W tym czasie artystka nie tylko pojechała w trasę koncertową, lecz także połączyła ją z występami na uznanych festiwalach, jak Glastonbury, Latitude, Oxegen oraz T in the Park.

Na przełomie 2007 i 2008 ukazały się kolejne single – „Mouthwash”, „Pumpkin Soup” oraz „Merry Happy”, a w lutym 2008 roku nominowano ją do Brit Awards w kategorii Najlepsza Artystka.

W marcu 2009 roku pojawiły się informacje, że Nash przygotowuje materiał do swojej drugiej płyty. Do współpracy w studiu zaprosiła między innymi gitarzystę Suede i producenta Bernarda Butlera, odpowiedzialnego za debiutancki album Duffy. Pod koniec roku dołączyła jako basistka do składu punkowskiej kapeli The Receeders, choć, jak sama powtarza, to wciąż jej projekt poboczny i skupia się raczej na swojej karierze solowej. Równocześnie trwały prace nad jej płytą. Pierwszym nagraniem z nowego wydawnictwa, udostępnionym do bezpłatnego pobrania z jej oficjalnej strony wybrano „I Just Love You More”.

Płyta „My Best Friend Is You” trafiła do sklepów w kwietniu 2010 roku. Jej brzmienie opisywano jako „kompletnie inne od tego, co artystka zaprezentowała na swoim debiutanckim albumie” oraz „utrzymane w stylistyce wytwórni Motown – Diany Ross oraz The Supremes”. Wydawnicwo promował utwór „Do-Wah-Doo”.

Prywatnie jest zdeklarowaną wegetarianką. Kilka lat temu, pod wpływem wzrastającej popularności sięgnęła po alkohol, co skończyło się niestety uzależnieniem. Na dodatek, popadła w depresję. Na szczęście, z pomocą przyjaciół i rodziny – udało jej się pokonać nałóg i chorobę. Te doświadczenia nauczyły ją innego spojrzenia na wiele spraw, w tym zdrowie. Na początku września 2009 roku, rozpoczęła internetową akcję zbierania środków dla pięcioletniej Tilly, chorej na meningokoki, w wyniku których dziewczynka straciła obie rączki. Odzew społeczny był tak duży, że udało się zebrać środki potrzebne na dwie endoprotezy, dzięki którym Tilly mogła zacząć rehabilitację.

My Best Friend Is You
My Best Friend Is You
1. Paris • 2. Kiss That Grrrl • 3. Don't You Want to Share the Guilt? • 4. I Just Love You More • 5. Do-Wah-Doo • 6. Take Me to a Higher Plane • 7. I've Got a Secret • 8. Mansion Song • 9. Early Christmas Present • 10. Later On • 11. Pickpocket • 12. You Were So Far Away • 13. I Hate Seagulls (with the hidden track "My Best Friend Is You")
Made of Bricks
Made of Bricks
1. Play • 2. Foundations • 3. Mouthwash • 4. Dickhead • 5. Birds • 6. We Get On • 7. Mariella • 8. Shit Song • 9. Pumpkin Soup • 10. Skeleton Song • 11. Nicest Thing • 12. Merry Happy/Little Red (UK bonus track)
Foundations  2007
Nicest Thing  2007
Pumpkin Soup  2007
Zobacz także:

SuedeDuffyDiana RossBlack KidsMystery Jets Metronomy