Mono

Mono


kraj: Wielka Brytania
gatunek: dance, electronica, trip hop, alternatywa
dekady: 1990
Brytyjski duet spod znaku popu, z domieszką elektroniki, trip hopu oraz alternatywnego dance’u. W jego skład wchodzą - Siobhan de Maré (wokal) i Martin Virgo (klawisze, programowanie, produkcja). W ich brzmieniu słychać fascynacje twórczością między innymi Portishead, Sneaker Pimps oraz jazzem i popem dekady lat 60.

Formacja powstała jesienią 1996 roku w Londynie.

Virgo ma wykształcenie muzyczne, które odebrał w Guildhall School of Music and Drama w klasie fortepianu. Od wczesnych lat 90. pracował jako muzyk sesyjny, wspólnie z producentem, remikserem i kompozytorem Nelleem Hooperem, odpowiedzialnym między innymi za udany remiks przeboju „Unfinished Sympathy” formacji Massive Attack oraz współpracującym z islandzką artystką Björk przy jej płycie – „Debut”. Wśród swoich idoli wymienia między innymi Johna Barry’ego, Jerry’ego Goldsmitha, Burta Bacharacha, Juliette Gréco, Françoise Hardy, Brigitte Bardot oraz Phila Spectora.

De Maré z kolei pochodzi z muzykalnej rodziny. Jej ojciec, Tony Meehan, był perkusistą słynnej angielskiej grupy The Shadows, której szczyt popularności przypadł na przełom lat 50 i 60., tuż przed beatlemanią. Jej babcia natomiast tańczyła i pracowała wspólnie z walijską piosenkarką Shirley Bassey. Mając więc takie geny, trudno się dziwić, że Siobhan poszła właśnie w tym kierunku. Początkowo, podobnie jak Virgo, pracowała jako sesyjna wokalistka, nagrywając z hip hopowcami oraz muzykami spod znaku R&B. Ponadto sama komponowała, wiele z tego materiału zostało wydane na niezależnym rynku.

Zostali sobie przedstawieni w Londynie, gdy Virgo miał przerwę w nagraniach studyjnych, a de Maré postanowiła właśnie, że otwiera studio nagrań w Paryżu. Mimo zupełnie różnych fascynacji muzycznych (klawiszowiec uwielbia popowe standard lat 60. oraz francuską muzykę klasyczną i tak zwaną Drugą Szkołę Wiedeńską, czyli Arnolda Schoenberga i jego uczniów, głównie z lat 1903 – 1925, podczas gdy wokalistkę ukształtował R&B i soul) – oboje postanowili napisać kilka wspólnych piosenek i zobaczyć, co z tego wyjdzie. Ku ich zaskoczeniu – praca nie tylko przebiegła niezwykle zgodnie i łatwo, to efekty również przerosły ich oczekiwania. Virgo opisywał później dowcipnie, że prace nad demówkami mógłby porównać do sytuacji „przerwania obrad Parlamentu przez Serge’a Gainsbourga”.

Niedługo po rozesłaniu taśm do kilku wytwórni muzycznych – otrzymali propozycję podpisania kontraktu. Wywierano na nich presję, by założyli grupę, mimo, że Siobhian zaplanowała wcześniej wakacje w Los Angeles. Pierwszą nazwą było Tremelux, ale zdecydowano się ostatecznie na Mono, a inspiracją był czteropłytowy box wybitnego producenta muzycznego i autora tekstów Phila Spectora – „Back to Mono”.

Muzycy podpisali umowę z Echo Records i jeszcze w tym samym roku pojawiła się ich debiutancka EP-ka z utworem „Life in Mono” i kilkoma remiksami.

Rok później wydali swój pierwszy longplay – „Formica Blues”. W sierpniu i wrześniu duet wystąpili z kilkoma koncertami po obu stronach Kanału La Manche. Choć dobór miejsc, w których odbywały się występy był kwestionowany przez krytyków, zgadzano się jednak co do tego, że nie można się było przyczepić do czegokolwiek w warstwie brzmieniowej. Na rynku amerykańskim wydawnictwo swoją premierę miało w lutym następnego roku.

W 1998 roku „Life in Mono” Stał się popularny na całym świecie, po tym, jak umieszczono go na ścieżce dźwiękowej do filmu „Great Expectations” na osobistą prośbę Roberta De Niro. W tym samym roku zawarli kontrakt z wytwórnią Mercury Records, na reprezentowanie ich interesów w USA . W efekcie singiel trafił do nocnych klubów i ponad czterdziestu stacji radiowych. Ich kolejna piosenka – „Madhouse” trafiła na soundtrack do obrazu „Psycho”.

Na fali tej popularności muzycy ruszyli w trasę koncertową. Po krótkim okresie wyciszenia – w 2000 roku formacja niespodziewanie dla wszystkich zakończyła swoją działalność.

De Maré wspólnie z Robinem Guthrie (Cocteau Twins) powołała do życia projekt Violet Indiana, mający na swoim koncie dwa albumy i kilka singli. Dodatkowo jest założycielką Pearl Dust, agencji zajmującej się muzycznym managementem. Tymczasem Virgo dołączył jako klawiszowiec do rockowej grupy International Love Corporation.

Z perspektywy czasu trzeba przyznać, że choć formacja wywodziła się z Wysp Brytyjskich, to jednak epicentrum jej popularności przypadło na Stany Zjednoczone. Szukając przyczyny tego zjawiska – muzycy wskazywali po latach brak odpowiedniego wsparcia promocyjnego w ich rodzimym kraju, a także ogromną popularność debiutanckiego singla, znacznie przewyższającą tą, europejską. Krytycy tymczasem podkreślali ich stylistyczną odmienność, w stosunku do popularnych wtedy Spice Girls czy Hansonów. Na uwagę zasługiwały też rozmaite wpływy muzyczne, jakie słychać było w ich brzmieniu – od soundtracków do filmów, przez orkiestrowy pop, a skończywszy na elektro i trip hopie.

Słuchaj w serwisie RMF ON:

RMF Styl

Formica Blues
Formica Blues
1. Life in Mono • 1a. interlude • 2. Silicone • 2a. interlude • 3. Slimcea Girl • 4. The Outsider • 5. Disney Town • 6. The Blind Man • 6a. interlude • 7. High Life • 8. Playboys • 9. Penguin Freud • 10. Hello Cleveland!
Life In Mono  1996