Crowded House / fot. oficjalna strona zespołu

Crowded House


kraj: Australia
gatunek: pop rock, soft rock
dekady: 1980, 1990, 2000
Australijska formacja pop rockowa. Przez fanów nazywana także The Crowdies. W najnowszym składzie grają – Neil Finn (wokal, gitara, fortepian), Nick Seymour (gitara basowa), Mark Hart (gitara basowa, klawisze) oraz Matt Sherrod (perkusja). Najbardziej znani za sprawą przeboju „Don't Dream It's Over”.

Powstała na gruzach nowozelandzkiego zespołu - Split Enz. Najpierw narodziła się formacja The Mullanes, którą z początkiem 1985 roku powołali do życia – Nowozelandczyk Neil Finn oraz Australijczycy - Paul Hester, Craig Hooper i Nick Seymour. Szybko podpisali kontrakt płytowy, jednak niedługo potem ze składem rozstał się Hooper. Trio przeniosło się do Los Angeles i zmieniło nazwę na Crowded House (fani, szczególnie ci australijscy, nazywali ich pieszczotliwie - The Crowdies). Muzycy tymczasem zaprosili do wspólnego grania klawiszowca Split Enz – Eddiego Raynera.

W czerwcu 1986 roku wydali swój debiutancki longplay, nazwany po prostu „Crowded House”. Singlem promującym wybrano utwór „Mean to Me”, który znalazł się w zestawieniu 30. najlepszych australijskich singli miesiąca. Drugą piosenką z płyty było nagranie „Now We're Getting Somewhere”, a niedługo potem swoją premierę miał późniejszy największy przebój formacji – „Don't Dream It's Over”. Właśnie to ostatnie nagranie zwróciło uwagę międzynarodowych mediów. Zanim jednak do tego doszło, zespół zdążył wystąpić na festiwalach w Australii i Nowej Zelandii. Niestety, z powodu bardzo niewielkiego wsparcia promocyjnego ze strony wytwórni Capitol Records – zespól grywał jedynie małe koncerty.

W marcu 1987 roku Crowded House otrzymał trzy prestiżowe nagrody ARIA – w kategorii Najlepszy Nowy Talent, Piosenka Roku oraz Najlepszy Teledysk za klip do utworu „Don't Dream It's Over”, który miesiąc później zdobył MTV Video Music Award dla Najlepszego Nowego Artysty. Warto dodać, że piosenka doczekała się dwóch przeróbek – najpierw w 1991 roku swoją wersję zaprezentował Paul Young, dwanaście lat później nagrał ją ponownie amerykański zespół Sixpence None The Richer.

W lipcu następnego roku do sklepów trafił ich drugi studyjny krążek – „Temple of Low Men”, który proponowało nagranie „Better Be Home Soon”. Z albumu pochodziły także uwielbiane przez fanów na koncertach – „Into Temptation” i „Sister Madly”. Choć krytycy byli pod dużym wrażeniem płyty – nie odniosła ona jednak tak spektakularnego sukcesu komercyjnego, jak poprzedniczka. Grupa pojechała w krótkie tournee po Australii i Kanadzie, podczas którego na scenie muzyków wspierał klawiszowiec – Eddie Rayner. W styczniu 1989 na tym stanowisku zastąpił go Mark Hart, multiinstrumentalista, znany między innymi z grupy Supertramp. Wszystko zbiegło się w czasie z wyrzuceniem przez Finna z zespołu Seymoura. Po latach wokalista miał przyznać, że nastąpiły między nimi tak zwane „artystyczne różnice”, które doprowadziły do tego kroku. Wprawdzie po miesiącu panowie się pogodzili, to jednak, by odświeżyć atmosferę – muzycy zrobili sobie przerwę przed wejściem do studia i pracą nad kolejnym krążkiem.

Neil nie mógł jednak siedzieć bezczynnie, dlatego wspólnie ze swoim bratem Timem, zaczął pisać nowe teksty na ich wspólny longplay „Finn”. Powstało na tyle dużo materiału i wokalista był bardzo zadowolony z rezultatów, że teraz z zapałem przystąpił do tworzenia piosenek dla swego macierzystego zespołu. Podczas nagrywania z Hesterem i Seymourem - wyszła propozycja wykorzystania piosenek napisanych podczas sesji do „Finn”. W zamian Tim został przyjęty do zespołu i w tym składzie muzycy wrócili do studia.

Na początku lipca 1991 roku swoją premierę miał trzeci krążek formacji – „Woodface”. W warstwie brzmieniowej na uwagę zasługuje świetne zgranie wokalne obu braci. Wydawnictwo promowała piosenka „Chocolate Cake”, która spotkała się z chłodnym przyjęciem. Zdecydowanie lepiej wiodło się drugiemu singlowi – „Fall at Your Feet”, szczególnie w Stanach Zjednoczonych, gdzie weszło do prestiżowego zestawienia Hot 100. Niestety pod koniec roku Tim został wyrzucony ze składu. Ponieważ wciąż trwało tournee – na zastępstwo zaproszono Harta, który potem wszedł do regularnego składu.

W czerwcu 1993 roku, królowa brytyjska, z rekomendacji rządu Nowej Zelandii, przyznała Timowi i Neilowi - The Most Excellent Order of the British Empire za zasługi w muzyce swojej ojczystej wyspy. Dodatkowo, księżna Diana, w jednym z wywiadów powiedziała, że Crowded House to jej ulubiony zespół. Cztery miesiące później grupa zaprezentowała swój czwarty album długogrający – „Together Alone”, a pierwszymi singlami do promocji wybrano utwory - „Distant Sun”oraz „Private Universe”. W ramach promocji grupa pojechała w trasę po Europie, a następnie po Stanach Zjednoczonych i zbiegło się to w czasie z odejściem ze składu Hestera, który oczekiwał narodzin swego pierwszego dziecka i chciał skupić się na rodzinie. Drugą część tournee skończono dzięki perkusiście Peterowi Jonesowi.

Neil tymczasem wrócił do swego solowego projektu i wreszcie po latach, w listopadzie 1995 roku wydał płytę „Finn”. W czerwcu następnego roku, na konferencji prasowej oficjalnie poinformował, że odchodzi z Crowded House. Równocześnie była to premiera kompilacji „Recurring Dream”, na której znalazły się największe przeboje grupy oraz trzy premierowe piosenki – „Not the Girl You Think You Are”, „Instinct” oraz „Everything Is Good for You”, w którym gościnnie pojawił się wokal Eddiego Veddera (Pearl Jam). Prace nad piątym albumem trzeba było zatem odwołać i przygotować siły na pożegnalne Farewell to the World Tour. W listopadowym koncercie na stopniach opery w Sydney wzięli udział – Hester, Tim oraz Jones. Muzyków supportowali - Custard, Powderfinger i You Am I. Według różnych szacunków – występ oglądało od 120 do 25 tysięcy widzów.

Po rozpadzie formacji w 1996 roku – członkowie skupili się na różnych swoich projektach. Neil z powodzeniem kontynuował karierę solową, nagrywając dwa albumy studyjne i jeden soundtrack. Tim Finn ma w sumie na swoim koncie cztery krążki, do tego, razem z bratem jako Finn Borthers wydał dwie płyty – wspomniany „Finn” (1995) oraz „Everyone Is Here” (2004). Jones i Seymour dołączyli do australijskiej grupy Deadstar, gdy ta pracowała nad swoim drugim krążkiem studyjnym. Seymour pracował potem z irlandzką formacją Bell X1. Hart ponownie dołączył do zespołu Supertramp (koniec lat 90.), a następnie wspierał na koncertach Ringo Starra. W 2001 roku wydał solowy longplay „Nada Sonata”. Hester, po odejściu ze składu Crowded House, występował jako „Paul i Chief”, a projekt ten uzupełniony był o jego przyjaciela Anthony’ego Fielda. Z czasem stał się ikoną australijskiej telewizji i radia. Założył też swój zespół – Largest Living Things.

W maju 1999 roku ukazało się wydawnictwo „Afterglow” z wcześniej nie wydanymi nagraniami, w tym specjalnym radiowym singlem „Anyone Can Tell”. W limitowanej wersji płyta zawierała także komentarz Finna, który zdecydowanie potwierdził, że Crowded House nie przywiduje ponownego zejścia całego składu.

W 2003 roku Hester i Seumour dołączyli do australijskiej formacji Tarmac Adam. 26 marca 2005 roku, w wieku 46 lat, na skutek wieloletniej depresji, Paul Hester, odebrał sobie życie. Powiesił się na drzewie w parku nieopodal swojego domu. Osierocił dwie córeczki.

Trzy lata później, w 10. rocznicę wydania „Farewell to the World” - Neil Finn ponownie zszedł się z Hartem oraz Seymourem. Podczas prac w studiu zdecydowano, że lepiej będzie firmować to jako album Crowded House. W styczniu 2007 roku zespół publicznie oświadczył, że skład uległ transformacji. Pod koniec lutego do grupy dołączył Matt Sherod (znany ze współpracy między innymi z Beckiem). Muzycy nagrali cztery nowe piosenki, które docelowo miały znaleźć się na nowym albumie – „Time on Earth”. Wydano go w czerwcu 2007 roku.

W kilku wywiadach Finn potwierdził, że na 2010 rok Crowded House planuje wydanie nowego albumu.

Słuchaj w serwisie RMF ON:

RMF LoveRMF NostalgiaRMF 5

Intriguer
Intriguer
Disc: 1 • 1. Saturday Sun • 2. Archer's Arrows • 3. Amsterdam • 4. Either Side of the World • 5. Falling Down • 6. Isolation • 7. Twice If You're Lucky • 8. Inside Out • 9. Even If • 10. Elephants • • Disc: 2 • 1. Either Side Of The World • 2. Amsterdam • 3. Saturday Sun • 4. Twice If You're Lucky • 5. Elephants • 6. Falling Dove • 7. Isolation • 8. Archer's ArrowsLive at the Auckland Townhall • 9. Either Side of the World • 10. Don't Dream It's OverMusic Video • 11. Saturday Sun
Time on Earth
Time on Earth
1. Nobody Wants To • 2. Don't Stop Now • 3. She Called Up • 4. Say That Again • 5. Pour Le Monde • 6. Even a Child • 7. Heaven That I'm Making • 8. A Sigh • 9. Silent House • 10. English Trees • 11. Walked Her Way Down • 12. Transit Lounge • 13. You Are the One to Make Me Cry • 14. People Are Like Suns
Farewell to the World
Farewell to the World
CD1: • 1. Mean to Me • 2. World Where You Live • 3. When You Come • 4. Private Universe • 5. Four Seasons In One Day • 6. Fall at Your Feet • 7. Whispers and Moans • 8. Hole In the River • 9. Better Be Home Soon • 10. Pineapple Head • 11. Distant Sun • 12. Into Temptation • 13. Everything Is Good For You • CD2: • 1. Locked Out • 2. Something So Strong • 3. Sister Madly • 4. Italian Plastic • 5. Weather with You • 6. It's Only Natural • 7. There Goes God • 8. Fingers of Love • 9. In My Command • 10. Throw Your Arms Around Me • 11. Don't Dream It's Over
Afterglow
Afterglow
1. I Am in Love • 2. Sacred Cow • 3. You Can Touch • 4. Help Is Coming • 5. I Love You Dawn • 6. Dr. Livingstone • 7. My Telly's Gone Bung • 8. Private Universe • 9. Lester • 10. Anyone Can Tell • 11. Recurring Dream • 12. Left Hand • 13. Time Immemorial
Recurring Dream: The Very Best of Crowded House
Recurring Dream: The Very Best of Crowded House
1. Weather With You • 2. World Where You Live • 3. Fall at Your Feet • 4. Locked Out • 5. Don't Dream It's Over • 6. Into Temptation • 7. Pineapple Head • 8. When You Come • 9. Private Universe • 10. Not the Girl You Think You Are • 11. Instinct • 12. I Feel Possessed • 13. Four Seasons in One Day • 14. It's Only Natural • 15. Distant Sun • 16. Something So Strong • 17. Mean to Me • 18. Better Be Home Soon • 19. Everything Is Good for You
Together Alone
Together Alone
1. Kare Kare • 2. In My Command • 3. Nails in My Feet • 4. Black & White Boy • 5. Fingers of Love • 6. Pineapple Head • 7. Locked Out • 8. Private Universe • 9. Walking on the Spot • 10. Distant Sun • 11. Catherine Wheels • 12. Skin Feeling • 13. Together Alone
Woodface
Woodface
1. Chocolate Cake • 2. It's Only Natural • 3. Fall at Your Feet • 4. Tall Trees • 5. Weather with You • 6. Whispers and Moans • 7. Four Seasons in One Day • 8. There Goes God • 9. Fame Is • 10. All I Ask • 11. As Sure as I Am • 12. Italian Plastic • 13. She Goes On • 14. How Will You Go
Temple of Low Men
Temple of Low Men
1. I Feel Possessed • 2. Kill Eye • 3. Into Temptation • 4. Mansion in the Slums • 5. When You Come • 6. Never Be the Same • 7. Love This Life • 8. Sister Madly • 9. In the Lowlands • 10. Better Be Home Soon
Crowded House
Crowded House
1. Mean to Me • 2. World Where You Live • 3. Now We're Getting Somewhere • 4. Don't Dream It's Over • 5. Love You Till the Day I Die • 6. Something So Strong • 7. Hole in the River • 8. Can't Carry On • 9. I Walk Away • 10. Tombstone • 11. That's What I Call Love
Chocolate Cake  1991  
Don't Dream It's Over  1987  
Saturday Sun  2010
Weather With You  1992  
27 maja 1958
W Te Awamutu na Nowej Zelandii urodził się Neil Finn, członek zespołu Crowded House.
9 grudnia 1958
Urodził się Nick Seymour, basista i wokalista grupy Crowded House.
8 lutego 1959
W Melbourne urodził się Paul Hester, perkusista i wokalista Crowded House.
28 marca 1992
W Centennial Park w Sydney odbyło się największe wydarzenie muzyczne w historii Australii - "Concert For Life". Jako gwiazdy wystąpiły zespoły INXS i Crowded House. W czasie imprezy zebrano 1,5 miliona dolarów. Fundusze przekazano Ośrodkowi Badań Chorób Serca Victoria Changa oraz Ośrodkowi Badań i Opieki Nad Pacjentami z AIDS w szpitalu św. Wawrzyńca w Sydney.