The Dillinger Escape Plan / fot. oficjalna strona zespołu

The Dillinger Escape Plan


kraj: USA
gatunek: metal, metal progresywny
dekady: 1990, 2000
Amerykański zespół grający muzykę z gatunku mathcore i experimental metal. Inspiracją do nazwy zespołu był przestępca John Dillinger. Przez magazyn Kerrang! zostali określeni jako najlepszy koncertowy zespół na naszej planecie, zaś tygodnik New Musical Express nazwał ich „Najbardziej niebezpieczną grupą”. Jej skład tworzą: Greg Puciato (wokal), Ben Weinman (gitara elektryczna), Jeff Tuttle (gitara elektryczna, wokal), Liam Wilson (gitara basowa) i Billy Rymer (perkusja).

Formacja powstała w 1997 roku w Morris Plains w stanie New Jersey po rozwiązaniu tria Arcane, w którego skład wchodzili Ben Weinman, Dimitri Minakakis i Chris Pennie. Wkrótce przy pomocy dwójki przyjaciół – managera Toma Apostolopoulosa i gitarzysty Bena Weinmana nagrali demo „The Dillinger Escape Plan”, wydane w 1997 roku przez Now or Never Records. Zmienili również nazwę z Arcane na The Dillinger Escape Plan.

Przez skład zespołu przewinął się w międzyczasie gitarzysta Derek Brantley, którego wkrótce zastąpił John Fulton. Razem z nim w składzie grupa nagrała kolejny mini album, zatytułowany „Dunder The Running Bard”. Grupie udało się podbić scenę hardcore punk i wzbudzić szerokie zainteresowanie wśród publiczności. Ich koncerty były pełne energii, dzikie i często naszpikowane przemocą. Dzięki temu udało im się podpisać kontrakt z wytwórnią Relapse Records. Wkrótce z zespołu odszedł Fulton, nie mogąc dogadać się z resztą muzyków grupy.

Wkrótce zespół wydał swoją pierwszą płytę „Calculating Infinity”. Tuż przed nagraniem krążka basista Adam Doll został sparaliżowany od pasa w dół w wyniku wypadku samochodowego. Choć jego nazwisko umieszczono w książeczce, partie gitary basowej odegrał Weigman. Nazwisko Doll’a umieszczono w celu pomocy sparaliżowanemu muzykowi – tylko w ten sposób mógł otrzymywać tantiemy.

Tuż przed trasą koncertową do zespołu dołączyli gitarzysta Brian Benoit i basista Jeff Wood. Płyta wzbudziła nawet zainteresowanie Mike’a Pattona z Faith No More, który zaprosił zespół do wspólnego koncertowania z jego własną grupą Mr. Bungle. Zespół włączał do swoich koncertów efekty świetlne, sztuczne ognie oraz tak zwany fire breathing. Po kilku miesiącach koncertowania, (wliczając Warped Tour i March Metal Meltdown), drogi zespołu i Wooda rozeszły się – muzyk rozpoczął działalność w swoim własnym projekcie – Shatcie. Jego miejsce zajął Liam Wilson (Starkweather).

W 2000 roku została wydana reedycja ich albumu zatytułowanego nazwą zespołu, do której dołączono dodatkowe utwory. W tym samym roku skład opuścił Minakakis. Zespół bez wokalisty nie mógł istnieć, stąd rozpoczęły się poszukiwania nowego muzyka, tym razem przez ich stronę internetową. Do pobrania była instrumentalna wersja „43 % Burnt”, do której trzeba było dołożyć ścieżkę wokalną i odesłać formacji. W trakcie konkursu – obowiązki wokalisty przejęli przyjaciele grupy - Sean Ingram oraz Mike Patton, którzy zgodzili się pomóc przy produkcji nowej EP-ki. Równocześnie z pracami nad nowymi utworami – muzycy koncertowali z Gregiem Puciato, poznanym pod koniec roku, który dołączył na najbliższe miesiące do składu. Zaoferowano mu posadę wokalisty po zaledwie dwóch sesjach studyjnych. Według nich – był znakomity.

W sierpniu 2002 roku na rynku ukazał się w limitowanej serii mini album „Irony Is a Dead Scene”, z gościnnym udziałem Weinmana, Penniego, Benoita, Wilsona oraz Pattona na wokalu oraz Dolla na klawiszach, którego występ był ostatnim pod barwami The Dillinger Escape Plan. Wśród czterech kompozycji znalazł się cover z repertuaru Aphex Twin – „Come to Daddy”. Rok później, jedna z ich kompozycji – „Baby's First Coffin”, pierwsza oficjalnie nagrana z Gregiem, trafiła na ścieżkę dźwiękową do filmu „Underworld”. Nagrali także cover Guns N’ Roses - „My Michelle”, który ukazał się na albumie „Bring You To Your Knees” w marcu 2004 roku.

20 lipca 2004 roku światło dzienne ujrzał drugi longplay, a pierwszy z Puciano – „Miss Machine”, który w pierwszym tygodniu sprzedał się w nakładzie ponad 12 tysięcy kopii. Zdania fanów były podzielone – niektórzy zarzucali muzykom zbytnie odejście od wczesnego brzmienia, drudzy uznali, że przecież muszą się rozwijać artystycznie i ta zmiana całkiem dobrze im wychodzi. Zespół ruszył w trwającą dwa lata trasę koncertową, występując czasem jako support przed takimi gwiazdami jak Slipknot, System of a Down, czy Megadeth. Nie obyło się jednak bez komplikacji – pod koniec 2004 roku Benoit zachorował na ostry nerwoból w lewej ręce i mimo krótkiego powrotu do składu w następnym roku już nigdy więcej nie zagrał z zespołem. Na trasie zastąpił go James Love.

W czerwcu 2006 roku nagrali dla iTunesa ekskluzywną EP-kę „Plagiarism”. Znalazły się na niej covery Nine Inch Nails, Massive Attack, Soundgarden oraz Justina Timberlake'a. W lecie formacja grała w trasie jako support przed AFI i Coheed And Cambria. Na cztery dni przed końcem tournee z niewiadomych przyczyn opuścił skład Weinman, choć nieoficjalnie mówiło się o narastającym napięciu między nim a Chrisem Pennie. W związku z tym – muzycy W Indianie zagrali jako kwartet. W grudniu ukazała się informacja, że Weinman wyjechał do domu z powodu problemów zdrowotnych i finansowych.

Tymczasem Pennie otrzymał propozycję od Coheed and Cambria, by zostać ich stałym bębniarzem. Po jego odejściu – The Dillinger Escape Plan został bez perkusisty. Wszystko to działo się na krótko przez rozpoczynającymi się właśnie pracami nad trzecim longplayem grupy – „Ire Works”. Do składu wrócił Weinman oraz Gil Sharone. Za produkcję odpowiadał Steve Evetts. Ostatecznie album został wydany w listopadzie 2007 roku. Nieobecny był w składzie Brian Benoit, który wciąż leczył swoją rękę. Niestety do dziś nie ma jasności, czy kiedykolwiek będzie mógł grać. Wciąż jednak czeka na niego miejsce w grupie. Na razie zastępuje go Jeff Tuttle (Heads Will Roll, Capture the Flag). Krążek okazał się komercyjnym sukcesem, na co wpłynęło zapewne umieszczenie jednego z utworów na ścieżce do epizodu w serialu „CSI: NY”.

Na początku 2009 roku z formacją pożegnał się Gil Sharone, a nowym perkusistą został Billy Rymer. Mimo tych przetasowań – muzycy na swojej stronie internetowej potwierdzili, że pracują nad nowym krążkiem o roboczym tytule „Option Paralysis”, którego premiera przewidziana była na koniec roku. W lutym zagrali na Soundwave Music Festiwal, na którym pojawili się obok Nine Inch Nails. Pod koniec maja założyli własną wytwórnię płytową Phonogetic Records, która ma współpracować z francuską Season of Mist.

Ostatecznie longplay „Option Paralysis” trafił do sklepów w drugiej połowie marca 2010 roku.

Option Paralysis
Option Paralysis
1. Farewell, Mona Lisa • 2. Good Neighbor • 3. Gold Teeth on a Bum • 4. Crystal Morning • 5. Endless Endings • 6. Widower • 7. Room Full of Eyes • 8. Chinese Whispers • 9. I Wouldn't If You Didn't • 10. Parasitic Twins
Ire Works
Ire Works
1. Fix Your Face • 2. Lurch • 3. Black Bubblegum • 4. Sick On Sunday • 5. Whan Acting As A Particle • 6. Nong Eye Gong • 7. When Acting As A Wave • 8. 82588 • 9. Milk Lizard • 10. Party Smasher • 11. Dead As History • 12. Horse Hunter • 13. Mouth Of Ghosts
Miss Machine
Miss Machine
1. Panasonic Youth • 2. Sunshine the Werewolf • 3. Highway Robbery • 4. Van Damsel • 5. Phone Home • 6. We Are the Storm • 7. Crutch Field Tongs • 8. Setting Fire to Sleeping Giants • 9. Baby's First Coffin • 10. Unretrofied • 11. The Perfect Design • Bonus Tracks • 1. My Michelle (Guns N' Roses Cover) • 2. Damaged Pt. 1&2 (Black Flag Cover)
Cursed, Unshaven And Misbehavin' (Live Infinity)
Cursed, Unshaven And Misbehavin' (Live Infinity)
1. Jim Fear • 2. Destro's Secret • 3. Sandbox Magician • 4. The Mullet Burden
Calculating Infinity
Calculating Infinity
1. Sugar Coated Sour • 2. 43% Burnt • 3. Jim Fear • 4. *#.. • 5. Destro's Secret • 6. The Running Board • 7. Clip the Apex...Accept Instruction • 8. Calculating Infinity • 9. 4th Grade Dropout • 10. Weekend Sex Change • 11. Variations on a Cocktail Dress
43 % Burnt  1999
Black Bubblegum  2007
Horse Hunter  2007
Milk Lizard  2007
Panasonic Youth  2004
Sick on Sunday  2007
Uretrofied  2004
Van Damsel  2004
Weekend Sex Change  1999