Regina Spektor / fot. oficjalna strona artystki

Regina Spektor


kraj: Rosja
gatunek: alternatywny rock, muzyka akustyczna, modern country
dekady: 1990, 2000
Naprawdę nazywa się Regina Ilyinichna Spektor. Rosjanka o żydowskich korzeniach. Śpiewa, gra na fortepianie i pisze teksty. Obraca się w klimatach anty-folku, muzyki akustycznej i alternatywnego rocka.

Urodziła się 18 lutego 1980 roku w stolicy Związku Radzieckiego, Moskwie. Jej ojciec był fotografem i hobbystycznie grał na skrzypcach. Matka była profesorem muzyki. Ma brata Barry’ego, którego nazywa Bear (Niedźwiadek). Od dzieciństwa związana z muzyką. Pod czujnym okiem swojej matki i dziadka uczyła się grać na fortepianie. Ojciec tymczasem, podsuwał jej płyty takich grup, jak Moody Blues, Queen i The Beatles.

W 1989 roku, korzystając z polityki pieriestrojki, rodzina opuściła ZSRR. Nałożyły się na to również prześladowania Żydów, do jakich dochodziło w kraju. Choć dziewczynka musiała zostawić w ojczyźnie swój ukochany instrument, rodzice postanowili, że córka będzie kontynuować edukację muzyczną. Początkowo wyjechali do Austrii, potem do Włoch, w końcu trafili do Stanów Zjednoczonych. Najpierw chodziła do tradycyjnej szkoły żydowskiej, poznała nie tylko jidysz i hebrajski, lecz także kulturę i historię swojego narodu. Potem ukończyła publiczną szkołę średnią. W Nowym Jorku studiowała w klasie fortepianu. Początkowo, w kręgu jej zainteresowań, pozostawała jedynie muzyka klasyczna. Z czasem, otworzyła się również na rocka, punk i hip hop. Dodatkowo, coraz bardziej przekonywała się do śpiewania, a wszystko pod wpływem jej pierwszego w życiu wyjazdu do Izraela i nie ukrywanego zainteresowania, jakie wzbudziła wśród spotykanych wtedy ludzi. W tym czasie zaczęła słuchać między innymi Joni Mitchell i Ani DiFranco. Przełamała się także i zaczęła pisać swoje pierwsze piosenki. Początkowo były to utwory a capella, dopiero po kilku latach postanowiła włączyć w nie fortepian. Miała wtedy dziewiętnaście lat.

W 2001 roku, na rok przed czasem ukończyła Konserwatorium Muzyczne. Równocześnie pracowała na farmie w Wisconsin, a także przez jeden semestr studiowała w angielskim Tottenham. Coraz bardziej też, krystalizował się jej styl muzyczny, obecnie określany mianem anty-folku.

Początkowo występowała na scenie razem z innymi artystami. Jednak w lipcu 2001 roku, własnym sumptem wydała swoją debiutancką płytę, „11:11”, a pod koniec lutego następnego roku ukazał się jej drugi album, „Songs”.

W latach 2003-2004, pojechała w swoje pierwsze duże tournee po Stanach Zjednoczonych. Towarzyszyła wtedy grupie The Strokes. Na swoim koncie ma także występ przed formacjami – Kings of Leon i Keane, a także podczas Bonnaroo Music Festival i Lollapalooza.

W 2004 roku podpisała kontrakt z Sire Records, czego efektem była reedycja studyjnego krążka „Soviet Kitsch”, (oryginalnie wydanego przez artystkę w 2003 roku).

W połowie czerwca 2006 roku swoją premierę miał czwarty longplay sektor, zatytułowany „Begin to Hope”, na którym słychać echa twórczości między innymi Fryderyka Chopina, a także Boba Dylana, Beatlesów, Billiego Holiday’a, Toma Waitsa i Radiohead.

Równocześnie z trwającymi sesjami nagraniowymi do kolejnej płyty, Regina znalazła czas na serię koncertów, w tym występy w londyńskim Hyde Parku, Glastonbury, Oxegen, T in the Park, Latitude i Rock Werchter. Ostatecznie, album „Far”, trafił do sklepów pod koniec czerwca 2009 roku.

Spektor podkreśla, że nigdy nie zabiegała o to, by pisać piosenki. Ale tak się jakoś dzieje, że słowa, ubierające się w całe teksty po prostu „spływają na nią”. Przyznaje jednak, że nie zawierają one w sobie pierwiastka autobiograficznego, jak niektórzy sądzą. W warstwie brzmieniowej, to ciekawa mieszanka muzyki żydowskiej, rosyjskiej, folku, punku, rocka, a także hip hopu, jazzu i oczywiście, klasyki. Według artystki, największa trudność polega na tym, by każdy utwór miał własny, unikalny styl. Ten eklektyzm potęguje także paleta tematów, jakie porusza w swoich kompozycjach. Często są to abstrakcyjne formy narracyjne, krótkie opowiastki, opowiedziane w pierwszej osobie, co tylko potęguje potrzebę bliskiego kontaktu ze słuchaczem.

Znakiem szczególnym wokalistki jest oczywiście jej unikalna skala głosu. Regina często ucieka się do eksperymentów z nieszablonowymi technikami śpiewania, przykładowo tak układając swoje usta, by wydawać z siebie bzyczenie. Znana jest również z tego, że pałeczkami perkusyjnymi uderza w pudło fortepianowe lub krzesło, narzucając sobie w ten sposób rytm.

Zazwyczaj śpiewa po angielsku, choć potrafi także wtrącić pojedyncze słowa z łaciny, rosyjskiego, czy francuskiego. Przeważnie, na jej repertuar składają się własnoręcznie skomponowane piosenki, czasem jednak sięga po covery, między innymi z repertuaru Madonny, Johna Lennona i Leonarda Cohena. W 2010 roku spotkała ją miła niespodzianka – tym razem to ktoś inny nagrał własną wersję jej utworu. Peter Gabriel umieścił piosenkę Reginy, „Apres Mo”, na swoim nowym albumie „Scratch My Back”.

Obecnie najczęściej gra na fortepianach marki Steinway & Sons.

Live In London
Live In London
1. On The Radio • 2. Eet • 3. Folding Chair • 4. Sailor Song • 5. Blue Lips • 6. Apres Moi • 7. Dance Anthem Of The 80's • 8. Silly Eye Color Generalizations (New Song) • 9. Bobbing For Apples (New Song) • 10. Wallet • 11. Ode To Divorce • 12. That Time • 13. The Calculation • 14. Machine • 15. Laughing With • 16. Man Of A Thousand Faces • 17. Hotel Song • 18. Us • 19. Fidelity • 20. Samson • 21. The Call • 22. Love You're A Whore (New Song)
Far
Far
1. The Calculation • 2. Eet • 3. Blue Lips • 4. Folding Chair • 5. Machine • 6. Laughing With • 7. Human of the Year • 8. Two Birds • 9. Dance Anthem of the 80's • 10. Genius Next Door • 11. Wallet • 12. One More Time with Feeling • 13. Man of a Thousand Faces
Begin to Hope
Begin to Hope
1. Fidelity • 2. Better • 3. Samson • 4. On The Radio • 5. Field Below • 6. Hotel Song • 7. Après Moi • 8. 20 Years of Snow • 9. That Time • 10. Edit • 11. Lady • 12. Summer in the City • • Bonus Tracks: • 13. Another Town • 14. Uh-merica (Bonus Version) • 15. Baobabs (Bonus Version) • 16. Düsseldorf (Bonus Version) • 17. Music Box (Bonus Track) • 18. Hero (Non- Track) • 19. Bartender (Non- Track)
Soviet Kitsch
Soviet Kitsch
1. Ode to Divorce • 2. Poor Little Rich Boy • 3. Carbon Monoxide • 4. The Flowers • 5. Us • 6. Sailor Song • 7. * * * • 8. Your Honor • 9. The Ghost of Corporate Future • 10. Chemo Limo • 11. Somedays
Songs
Songs
1. Samson • 2. Oedipus • 3. Prisoners • 4. Reading Time with Pickle • 5. Consequence of Sounds • 6. Daniel Cowman • 7. Bon Idée • 8. Aching to Pupate • 9. Lounge • 10. Lacrimosa • 11. Lulliby • 12. Ne Me Quitte Pas
11:11
11:11
1. Love Affair • 2. Rejazz • 3. Back of a Truck • 4. Buildings • 5. Mary Ann • 6. Flyin • 7. Wasteside • 8. Pavlov's Daughter • 9. 2.99¢ Blues • 10. Braille • 11. I Want to Sing • 12. Sunshine
Après Moi  2006
Eet  2009
Fidelity  2006
Folding Chair  2009
Hotel Song  2006
Music Box (Bonus Version)  2006
On The Radio  2006
Raindrops
Samson  2006
Two Birds  2009
Us (From 500 Days of Summer)
While My Guitar Gently Weeps