Jerry Lee Lewis / fot. oficjalna strona artysty / Jerry Sweetheart

Jerry Lee Lewis


kraj: USA
gatunek: country, rock and roll, rockabilly
dekady: 1950, 1960, 1970, 1990, 2000
Amerykański piosenkarz country i pionier wczesnego rock n’ rolla, autor tekstów i pianista. W 1986 roku zaliczony w poczet słynnej Rock and Roll Hall of Fame. W 2004 roku, magazyn Rolling Stone umieścił artystę na 24. miejscu 100 Największych Artystów Wszech Czasów. W 2003 roku jego box „All Killer, No Filler: The Anthology” wszedł na 242 miejsce zestawienia 500 Albumów Wszech Czasów.

Jerry Lee Lewis urodził się 29 września 1935 roku w biednej rodzinie we wschodniej Luizjanie. W dzieciństwie, razem ze swoimi dwoma kuzynami - rozpoczął naukę gry na pianinie. By kupić mu wymarzony instrument – rodzice zastawili swoją farmę! Lewis rozwijał swój własny styl, budując go na mieszance rhytm and bluesa, boogie woogie, gospel i country. Bardzo szybko zaczął grać jako profesjonalista. Matka uważała natomiast, że jej syn urodził się, by śpiewać w chórze kościelnym, ale Lewis zafascynowany woogie nie chciał o tym słyszeć. Zostawił więc muzykę religijną na rzecz występów scenicznych w Missisipi. Stał się częścią nowego brzmienia definiowanego jako rock n’ roll, gdy nagrał swoje pierwsze demo w 1954 roku. Wyjechał do Nashville, by przez kolejny rok grać w klubach, a w listopadzie 1956 roku trafił do Memphis, na spotkanie z Sun Records. Pod nieobecność właściciela studia – nagrał swoją wersję „Crazy Arms” Ray’a Price’a oraz własną kompozycję – „End of The Road”. W miesiąc później mógł już korzystać ze studia profesjonalnie z sesyjnymi muzykami. Jego charakterystyczną grę na pianinie słychać w wielu utworach, między innymi „Your True Love” czy „Matchbox”. Choć był to czas, gdy pianino rzadko gościło jako instrument w utworach – wpływ Lewisa na innych wykonawców był tak silny, że chcąc nie chcąc – inne studia szybko musiały zatrudnić profesjonalnych pianistów do prac sesyjnych.

W grudniu 1956 roku Lewis pracował w studiu nagrań nad nowymi utworami, czego efektem były trzy jam session, do których później zaproszono Johny’ego Casha. Te utwory, przypominające bardziej pieśni gospel zostały umieszczone na płycie „Milion Dollar Quartet”. Znalazły się na niej ponadto takie hity, jak „Don’t Be Cruel” Elvisa Presley’a, „Brown Eyed Handsome Man” Chucka Berry’ego, czy „Don’t Forbid Me” Pata Boone’a. Na swoich singlach podpisywał się jako “Jerry Lee Lewis i jego Napompowane Pianino”. Kariera artysty zaczęła gwałtownie przyspieszać – w 1957 roku wydał swoje największe hity – „Whole Lotta Shakin’ Goin’ On” i „Great Balls of Fire”, które przyniosły mu międzynarodową sławę oraz niechęć stacji radiowych z powodu ewidentnych podtekstów seksualnych, zawartych w utworach. Na owe czasy była to zbyt daleko idąca prowokacja. W 2005 roku utwór „Whole Lotta Shakin’ Goin’ On” został umieszczony w Narodowym Rejestrze Nagrań Biblioteki Kongresu USA. Jako wierzący katolik – Lewis miał problem z pogodzeniem swojej twórczości ze sprzeciwem konserwatywnej części społeczeństwa wobec muzyki, którą komponował. Co może wydawać się niewiarygodne – uważał, że i siebie i publiczność prowadzi prostą drogą do piekła! Ten ciekawy aspekt jego biografii sportretował Waylon Payne w filmie „Walk the Line”, opartym na autobiografii Casha, w którym pojawia się postać Lewisa. Mimo, że artysta nie był pierwszym pianistą grającym woogie boogie, był jednak pionierem piano – rocka, nie tylko w warstwie brzmieniowej, lecz również w ekspresji wykonania; często grał na stojąco, machał rękami, siedział na klawiszach, czy wręcz kopał instrument nogami. Czasem kończył swoje występy podpalaniem pianina, w proteście na bycie nazywanym nowym Chuckiem Barrym.

Jego pierwszy występ w telewizji miał miejsce w 1957 roku. Jego szalone występy można zobaczyć również w filmach – „High School Confidential” (śpiewa tytułową piosenkę) oraz „Jamboree”. Nazywany był „pierwszym szalonym człowiekiem rock n’ rolla” oraz „pierwszym szalonym eklektykiem rock n’ rolla”. Był inspiracją dla późniejszych koncertów Eltona Johna czy Billy Joela, a klasyczny kompozytor Michael Nyman również chętnie powoływał się na jego styl i estetykę.

Swoją drugą żonę, Jane Mitcham, poślubił dwadzieścia trzy dni przed finałową rozprawą rozwodową z pierwszą żoną. Zawirowaniom w życiu osobistym nie miało być końca. W maju 1958 roku, podczas tournee po Wielkiej Brytanii przypadkowo wyszło na jaw, że ma już trzecią żonę, Myrę Gale Brown. Była jego kuzynką w prostej linii, w dodatku trzynastoletnią, choć zarówno on, jak i jego management utrzymywali, że miała piętnaście lat! Lewis był wtedy prawie dwadzieścia trzy lata od niej starszy! W tej sytuacji całą trasę koncertową trzeba było odwołać – ponownie na Wyspach Brytyjskich pojawił się dopiero w październiku 2008 roku! (W 1989 roku nakręcono film o tych wydarzeniach pod tytułem „Great Balls of Fire”). Skandal dotarł za artystą aż za Ocean. W rezultacie usunięto go z list radiowych i prawie wyrzucono poza nawias sceny muzycznej. Lewisa zdradzili najbliżsi ludzie, mieniący się dotychczas jego przyjaciółmi. Dick Clark wyrzucił go z programu, Sun Records zerwało umowę, ze składanek usuwano jego utwory. W ten sposób życie prywatne rzuciło się cieniem na jego karierę i było przedmiotem niemal narodowej dyskusji. Jedynie Alan Freed stanął po stronie Lewisa, nagrywając z nim piosenki, do czasu oskarżenia Freeda w aferze łapówkowej. W efekcie przestał nagrywać, wystepował jedynie w niewielkich klubach. Od tego czasu miał jedynie kilkoro przyjaciół, którym ufał i na których pomoc mógł liczyć. To dzięki jednemu z nich, Gary’emu Sklarowi udało się Lewisowi wrócić do Sun Records.

W tym czasie Philips wybudował nowe studio nagrań, w którym pracowali między innymi B. B. King, Elvis Presley i Johny Cash. To właśnie w nim, w 1961 roku, nagrał cover Ray’a Charlesa „What’d I Say”. Zagrał również w instrumentalnym boogie Glenn Miller Orchestra „In the Mood” pod pseudonimem „The Hawk”. Szybko jednak odkryto, że charakterystyczne brzmienie pianina należy do Lewisa i cały podstęp legł w gruzach. Kontrakt z Sun Records wygasł w 1963 roku. Przejęła go Smash Records, w momencie, gdy nie miał żadnych perspektyw rozwoju i widoków na dalszą karierę. W połowie lat 60. odkryto go ponownie w Europie, a szczególnie w Wielkiej Brytanii i Niemczech. W 1968 roku jego „Another Place, Another Time” zostało nagraniem roku.

Dekada lat 70. to dalsze sukcesy komercyjne – „Killer Country” czy „Middle Age Crazy” (1977).

W 1990 roku wrócił nową piosenką „It Was the Whiskey Talking, Not Me”, która znalazła się na soundtracku do filmu „Dick Tracy”.

Mimo problemów w życiu prywatnym, jego muzyczny talent nigdy na tym nie ucierpiał. Pseudonim „The Killer”, który nosił od dzieciństwa świetnie oddawał jego żywiołową ekspresję wokalną, grę na pianinie i występy sceniczne. Przez Roya Orbisona nazwany został najlepszym wykonawcą w historii rock n’ rolla. (Obaj panowie spotkali się zresztą podczas nagrywania albumu „Class of ’55”). Nigdy nie przestał koncertować, a fani wciąż, mimo upływu lat są pod wrażeniem jego scenicznej ekspresji. W lutym 2005 roku otrzymał nagrodę za całokształt swojej pracy artystycznej, a we wrześniu 2006 roku wydał album zatytułowany „Last Man Standing”. To najlepiej sprzedający się album w jego karierze!

Obecnie mieszka na swoim ranczu w Nesbit, w Mississippi razem z rodziną.

Słuchaj w serwisie RMF ON:

RMF 50s

18 Original Sun Greatest Hits
18 Original Sun Greatest Hits
1. Whole Lotta Shakin' Goin' On • 2. Great Balls Of Fire • 3. Breathless • 4. High School Confidential • 5. What'd I Say • 6. Drinkin' Wine Spo-Dee-O-Dee • 7. Matchbox • 8. Jambalaya • 9. When The Saints Go Marchin' In • 10. Lewis Boogie • 11. It'll Be Me (Single Version) • 12. All Night Long • 13. Big Blon' Baby • 14. Crazy Arms • 15. Ubangi Stomp • 16. Big Legged Woman • 17. Put Me Down • 18. Wild One
The Killer Rocks On
The Killer Rocks On
1. Don't Be Cruel • 2. You Can Have Her • 3. Games People Play • 4. Lonely Weekends • 5. You Don't Miss Your Water • 6. Turn on Your Love Light • 7. Chantilly Lace • 8. C.C. Rider • 9. Walk a Mile in My Shoes • 10. Me and Bobby McGee • 11. Shotgun Man • 12. I'm Walkin'
There Must Be More to Love Than This
There Must Be More to Love Than This
1. There Must Be More to Love Than This • 2. Bottles and Barstools • 3. Reuben James • 4. I'd Be Talkin' All the Time • 5. One More Time • 6. Sweet Georgia Brown • 7. Woman, Woman (Get Out of Our Way) • 8. I Forgot More Than You'll Ever Know • 9. Foolaid • 10. Home Away from Home • 11. Life Has Its Little Ups and Downs
Jerry Lee's Greatest
Jerry Lee's Greatest
1. Money (That's What I Want) • 2. As Long as I Live • 3. Hillbilly Music • 4. Break Up • 5. Hello, Hello Baby • 6. Home • 7. Let's Talk About Us • 8. Great Balls of Fire • 9. Frankie and Johnny • 10. Cold, Cold Heart • 11. What'd I Say • 12. Hello Josephine
Breathless  1958
Cold Cold Heart  1961
Great Balls Of Fire  1957
Me and Bobby McGee  1972
There Must Be More to Love Than This  1971
Whole Lotta Shakin' Going On  1957
29 września 1935
W Ferriday w stanie Luizjana urodził się Jerry Lee Lewis, wokalista, pianista, kompozytor i autor tekstów. Jego płyty "Crazy Arms", "Whole Lotta Shakin' Goin' On" i "Great Balls Of Fire" (wszystkie wydane w roku 1957) rozeszły się po sześć milionów egzemplarzy każda.
13 listopada 1973
Syn Jerry'ego Lee Lewisa, 19-letni Jerry Lee Junior, zginął w wypadku samochodowym. Jerry Lee Junior był perkusistą i grał w zespole ojca.
1 października 1976
Amerykański wokalista rock and rollowy Jerry Lee Lewis, celując w butelkę, niechcący postrzelił swojego basistę.
23 kwietnia 1981
Jerry Lee Lewis, Johnny Cash i Carl Perkins czyli trzech członków oryginalnego składu Million Dollar Quartet połączyło siły na scenie. Koncert odbył się w Republice Federalnej Niemiec, a jego efektem był album live „The Survivors”. Czwartym członkiem Million Dollar Quartet był Elvis Presley.
24 kwietnia 1984
Jerry Lee Lewis poślubił swoją szóstą żonę - 22-letnią Kerrie McCarver.