Dead Kennedys / fot. oficjalna strona zespołu

Dead Kennedys


kraj: USA
gatunek: punk, hardcore
dekady: 1970, 1980, 2000
Amerykańska grupa grająca hardcore punk. Pionierzy gatunku hardcore. Łączyli elementy brytyjskiej sceny punk lat 70. z surową energią amerykańskiego hardcore’u lat 80. Definitywnie zakończyli działalność w 2008 roku. W ostatnim składzie występowali - Ron „Skip” Greer (wokal), East Bay Ray (gitara), Klaus Flouride (bas) oraz Dave Scheff (perkusja).

Założona w 1978 roku w San Francisco w stanie Kalifornia przez gitarzystę East Bay Ray’a (właściwe nazwisko Raymond Pepperell). Pierwotny skład uzupełnili jeszcze - wokalista Jello Biafra (Eric Reed Boucher), basista Klaus Flouride (Geoffrey Lyall) i perkusista 6025 (Carlos Cadona). Wkrótce rolę bębniarza przejął Ted (Ted Slesinger), a 6025 został drugim gitarzystą.

Swój pierwszy koncert dali 19 lipca 1978 roku właśnie w Mabuhay Gardens. Od tego czasu wielokrotnie występowali w lokalnych klubach. Ze względu na prowokacyjną nazwę zespołu czasem grali jako The Sharks, The Creamsicles lub The Pink Twinkies. Jak tłumaczył wokalista - nazwa zespołu nie miała urazić zamordowanych braci Kennedych, ale oznaczała koniec „amerykańskiego snu”.

W marcu 1979 roku 6025 odszedł z zespołu, który trzy miesiące później wydał swój pierwszy singiel „California Über Alles" dla wytwórni Alternative Tentacles. Grupa ruszyła w dobrze przyjętą trasę po wschodnim wybrzeżu. W następnym roku wystąpili na Bay Area Music Awards. Zostali zaproszeni przez organizatorów, aby nadać wydarzeniu „autentyczności nowej fali” w muzyce. Wokalista na początku występu wykrzyczał w typowy dla siebie buntowniczy sposób, że zamierza pokazać wszystkim ich dorosłość oraz to, że są zespołem nowofalowym, a nie punkowym. Zespół przerwał utwór i zagrał nową piosenkę „Pull My Strings” będącą atakiem na mainstreamowy przemysł muzyczny. Było to jedyne w historii wykonanie tej piosenki i znalazło się później na składance „Give Me Convenience or Give Me Death”. W tym samym czasie wydali kolejny singiel „Holiday in Columbia”, a nieco później pierwszy studyjny album „Fresh Fruit for Rotting Vegetables”, który dotarł do 33. miejsca na liście UK Album Chart. W styczniu 1981 roku Ted postanowił opuścić zespół, aby poświęcić się architekturze, a jego miejsce zajął D.H. Peligro (właściwie Darren Henley). East Bay Ray chciał w tym czasie podpisać kontrakt z Polydorem. Biafra zagroził, że jeśli to nastąpi - odejdzie z zespołu. Jednak to sama wytwórnia wycofała się z pomysłu, kiedy dowiedziała się, że na kolejny singiel muzycy planują utwór „Too Drunk To Fuck”. Piosenka dotarła do 31. miejsca na liście singli w Wielkiej Brytanii, a zespół o mało co nie wystąpił w programie „Top of the Pops”.

Z nowym perkusistą grupa nagrała w 1981 roku EP-kę „In God We Trust, Inc.”, która zawierała brzmienia hardcore trash. Kontrowersyjna okładka przedstawiała złotą figurkę Chrystusa zawieszoną na krzyżu zrobionym z banknotów dolarowych. Utwory „Moral Majority”, „Nazi Punks Fuck Off!” i „We’ve Got A Bigger Problem Now” ustawiły grupę jako liderów nowego ruchu społecznego i politycznego. Rok później ukazał się album „Plastic Surgery Disasters”. Na okładce znalazło się zdjęcie zrobione w Ugandzie przez Mike’a Wellsa, przedstawiające małego, głodującego chłopca, którego rękę trzyma biały mężczyzna. Fotografia otrzymała nagrodę World Press Photo w 1980 roku. Zespół ewoluował muzycznie, łącząc elementy hardcore’u z elementami jazzu. W latach 1983-94 często koncertowali, zdobywając uznanie na undergroundowej scenie. Skoncentrowali swoje wysiłki na rozwinięciu działalności niezależnej wytwórni Alternative Tentacles, która stała się synonimem ruchu DIY.

Na swoim kolejnym albumie, zatytułowanym „Frankenchrist”, wydanym w 1985 roku, muzycy zawarli także elektroniczne miksy takich instrumentów jak trąbki czy syntezatory. W tekstach wciąż zawarty był komentarz do polityki społecznej. Jednak, choć muzycznie zespół rozwinął się na tym krążku, to stał się on początkiem problemów prawnych dla grupy, ze względu na okładkę, zawierającą ilustrację H.R. Gingera zatytułowaną „Work 219: Landscape XX” (znaną jako „Penis Landscape”). W grudniu 1985 roku pewna nastolatka kupiła album w sklepie Wherehouse Records okręgu Los Angeles, a jej matka napisała list do prokuratora generalnego, który wystąpił z oficjalnym oskarżeniem przeciwko członkom zespołu, wytwórni, dystrybutorowi i właścicielowi sklepu. Oskarżyciel próbował zaprezentować okładkę ławie przysięgłych, jednak sędzia stwierdził, że musi ona być traktowana jako całość wydawnictwa i nie wolno jej oddzielać od muzyki oraz tekstów. W sierpniu 1987 roku proces zakończył się z powodu niejednomyślności ławy przysięgłych (wynik 7 do 5 na korzyść oskarżonych). Pomimo takiego wyroku wiele sklepów zrezygnowało ze sprzedaży albumu.

W wyniku prawnych kłopotów, braku zainteresowania muzyką zespołu ze strony mediów, a także rozczarowaniem samych muzyków sceną undergroundową, która zamiast przyciągać do siebie intelektualistów nie zgadzających się z obecną wizją świata, przyciągała głównie huliganów, pragnących wyżyć się przy muzyce – grupa postanowiła zakończyć działalność. Ostatni koncert zagrali 21 lutego 1986 roku. Nastąpiło to tuż po wydaniu płyty „Bedtimes For Democracy”, która ukazała się w styczniu. Longplay zawierał głównie szybkie i krótkie piosenki. Pojawiły się na niej także elementy jazzu i psychodelii. Teksty były w większości o tematyce antywojennej i przeciwstawiały się przemocy.

Po rozwiązaniu zespołu Biafra zaangażował się w politykę – wydał nawet kilka albumów zawierających przemówienia. Reszta muzyków poświęciła się solowym karierom.

Pod koniec lat 90. muzycy Dead Kennedys odkryli nieścisłości w kwestii tantiem z działalności Alternative Tentacles. Oskarżyli Jello Biafrę o płacenie im niższych stawek, niż należne. Choć doszli do porozumienia że był to błąd księgowy, pozostali muzycy mieli pretensje do wokalisty, że nie poinformował ich o odkrytej pomyłce. Ten utrzymywał, że to prawnicy kazali mu kontaktować się tylko z nimi, a nie z zespołem. Choć początkowo muzycy chcieli to rozwiązać bez wchodzenia na drogę prawną, ostatecznie sprawa skończyła się w sądzie. Biafra został skazany za malwersacje na wypłacenie wysokich odszkodowań (prawie 200 000 dolarów). Sąd stwierdził także mały wkład Biafry w pisanie piosenek i podzielił prawa autorskie na wszystkich członków grupy – choć wcześniej to jemu przypisywano autorstwo większości materiału, czemu zespół się nie sprzeciwiał. Biafra tymczasem oskarżył członków zespołu o próbę sprzedania licencji do utworu „Holiday In Cambodia” jednej z firm odzieżowych (chciała wykorzystać nagranie w swojej reklamie). Zespół zaprzeczył, jakoby miało to mieć miejsce. Niespodziewanie, pomimo braku ewidentnych dowodów, wokalista wytoczył byłym kolegom proces. Nie osiągnął jednak niczego, tłumacząc to niechęcią sądu do sceny undergroundowej. Wspomniana firma nigdy nie wykorzystała nagrania w swoich reklamach. Pomiędzy muzykami zawrzało ponownie, kiedy zwrócili się do Biafry o zakopanie toporów wojennych i reaktywację zespołu. Biafra stwierdził, że zachowanie kolegów jest nieprofesjonalne, ponieważ żaden z nich nie zwrócił się do niego osobiście. Ponadto był przeciwny modzie na reaktywację starych zespołów.

Reaktywowana w 2001 roku formacja, z nowym wokalistą w składzie – został nim Brandon Cruz – wypuściła na rynek kilka wydawnictw DVD, albumów koncertowych i reedycji poprzednich płyt – głównie w Manifesto Records. Muzycy udzielili również licencji na wykorzystanie kilku nagrań w filmie „The Manchurian Candidate” oraz grze „Tony Hawk Pro Skater”. Biafra stwierdził, że płyty ukazały się wyłącznie dla zarobienia pieniędzy na nazwie zespołu, a wydawnictwa koncertowe mają słabą jakość i zrzekł się jakichkolwiek tantiem od sprzedaży płyt wydanych dla Manifesto Records. Oskarżał także zespół o wykorzystywanie wizerunku scenicznego, stworzonego w latach 80. Ponadto oskarżył na jednym ze swoich wystąpień pozostałych muzyków o wydanie pozwolenia na wykorzystanie utworu „Too Drunk to Fuck” przez Quentina Tarantino w scenie próby gwałtu, (do którego nie dochodzi, gdyż ofiara zabija zamachowca). Wokalista był zniesmaczony, twierdząc, że wypacza to całkowicie treść nagrania. W filmie znalazł sie natomiast cover tego nagrania w wykonaniu Nouvelle Vague.

Zespół koncertował z powodzeniem na całym świecie, odmawiając między innymi udziału na festiwalu w Turcji, sponsorowanym przez wielki koncern spożywczy. Zrobili to ze względu na antykorporacyjną politykę grupy. W 2003 roku zmienił się wokalista – miejsce Cruza zajął Jeff Penalty. Grupa wydała dwie koncertowe płyty z archiwalnym materiałem” „Mutiny on the Bay” i „Live at the Deaf Club”.

Cztery lata później do sklepów trafiła składanka najlepszych nagrań zespołu, zatytułowana „Milking the Sacred Cow”. Znalazły się na niej również dwa nie publikowane nagrania koncertowe.

W marcu 2008 roku Jeff Penalty opuścił zespół. Zastąpił go Skip – były wokalista zespołu Wynona Riders. Ponadto na miejsce perkusisty D.H., przyszedł były perkusista Translator, Dave Scheff. Cztery miesiące później muzycy ogłosili zawieszenie działalności ze względu na stan zdrowia Peligro i Flouride. Reszta zespołu postanowiła kontynuować działalność muzyczną pod inną nazwą.

Milking The Sacred Cow (Best Of)
Milking The Sacred Cow (Best Of)
1. California Über Alles (7 version) • 2. Police Truck • 3. Kill the Poor • 4. Holiday in Cambodia (7 version) • 5. Nazi Punks Fuck Off • 6. Too Drunk to Fuck • 7. Viva Las Vegas • 8. Moon Over Marin • 9. Halloween • 10. MTV Get off the Air • 11. Soup is Good Food (Live) • 12. Jock-O-Rama (Live)
Live at the Deaf Club
Live at the Deaf Club
1. Introduction • 2. Kill the Poor (Disco Version) • 3. Back in Rhodesia (Early Version) • 4. The Man with the Dogs • 5. Gaslight • 6. California Über Alles • 7. Ill in the Head • 8. Straight A's • 9. Short Songs • 10. Holiday in Cambodia • 11. Police Truck • 12. Forward to Death • 13. Have I the Right? • 14. Back in the U.S.S.R. • 15. Viva Las Vegas
Mutiny on the Bay
Mutiny on the Bay
1. Introduction • 2. Police Truck • 3. Kill the Poor • 4. Holiday in Cambodia • 5. Moon Over Marin • 6. California Über Alles • 7. MTV Get off the Air • 8. Too Drunk to Fuck • 9. Goons of Hazard • 10. This Could Be Anywhere • 11. Forward to Death • 12. I Am the Owl • 13. Hellnation • 14. Riot
Give Me Convenience or Give Me Death
Give Me Convenience or Give Me Death
1. Police Truck • 2. Too Drunk to Fuck • 3. California Uber Alles • 4. The Man with the Dogs • 5. Insight • 6. Life Sentence • 7. A Child and His Lawnmower • 8. Holiday In Cambodia • 9. I Fought the Law • 10. Saturday Night Holocaust • 11. Pull My Strings • 12. Short Songs • 13. Straight A's • 14. Kinky Sex Makes the World Go 'Round • 15. The Prey • 16. Night of the Living Rednecks • 17. Buzzbomb From Pasadena
Bedtime for Democracy
Bedtime for Democracy
1. Take This Job and Shove It • 2. Hop with the Jet Set • 3. Dear Abby • 4. Rambozo the Clown • 5. Fleshdunce • 6. The Great Wall • 7. Shrink • 8. Triumph of the Swill • 9. Macho Insecurity • 10. I Spy • 11. Cesspools in Eden • 12. One-Way Ticket to Pluto • 13. Do the Slag • 14. A Commercial • 15. Gone with My Wind • 16. Anarchy for Sale • 17. Chickenshit Conformist • 18. Where Do Ya Draw the Line • 19. Potshot Heard 'Round the World • 20. D.M.S.O. • 21. Lie Detector
Frankenchrist
Frankenchrist
1. Soup Is Good Food • 2. Hellnation • 3. This Could Be Anywhere (This Could Be Everywhere) • 4. A Growing Boy Needs His Lunch • 5. Chicken Farm • 6. Jock-O-Rama (Invasion of the Beef Patrol) • 7. Goons of Hazzard • 8. M.T.V. - Get off the Air • 9. At My Job • 10. Stars and Stripes of Corruption
A Skateboard Party
A Skateboard Party
1. The Man with the Dogs • 2. Forward to Death (6025) • 3. Kepone Factory • 4. Life Sentence • 5. Trust Your Mechanic • 6. Moral Majority • 7. Forest Fire • 8. Winnebago Warrior • 9. Police Truck • 10. Bleed for Me • 11. Holiday in Cambodia • 12. Let's Lynch the Landlord • 13. Chemical Warfare • 14. Nazi Punks Fuck Off • 15. We've Got a Bigger Problem Now • 16. Too Drunk to Fuck • 17. Kill the Poor
Plastic Surgery Disasters
Plastic Surgery Disasters
1. Government Flu • 2. Terminal Preppie • 3. Trust Your Mechanic • 4. Well Paid Scientist • 5. Buzzbomb • 6. Forest Fire • 7. Halloween • 8. Winnebago Warrior • 9. Riot • 10. Bleed for Me • 11. I Am the Owl • 12. Dead End • 13. Moon Over Marin
In God We Trust, Inc.
In God We Trust, Inc.
1. Religious Vomit • 2. Moral Majority • 3. Hyperactive Child • 4. Kepone Factory • 5. Dog Bite • 6. Nazi Punks Fuck Off • 7. We've Got a Bigger Problem Now • 8. Rawhide
Fresh Fruit For Rotting Vegetables
Fresh Fruit For Rotting Vegetables
1. Kill the Poor • 2. Forward to Death • 3. When Ya Get Drafted • 4. Let's Lynch the Landlord • 5. Drug Me • 6. Your Emotions • 7. Chemical Warfare • 8. California Über Alles • 9. I Kill Children • 10. Stealing People's Mail • 11. Funland at the Beach • 12. Ill in the Head • 13. Holiday in Cambodia • 14. Viva Las Vegas
Bleed for Me  1982
Buzzbomb  1982
California Uber Alles  1980
Chemical Warfare  1980
Drug Me  1980
Forest Fire  1982
Holiday In Cambodia  1980
I Kill Children  1980
Kill the Poor  1980
M.T.V. - Get off the Air  1985
Riot  1982
Soup Is Good Food  1985
This Could Be Anywhere  1985
Too Drunk to Fuck  1986
Viva Las Vegas  1980