James / fot. oficjalna strona zespołu

James


kraj: Wielka Brytania
gatunek: britpop, alternatywny rock
dekady: 1980, 1990, 2000
Angielski zespół rockowy. Swoje największe sukcesy święcił w latach 90. Wylansował między innymi takie przeboje, jak „Sit Down” i „Laid”. Grali na wspólnej scenie między innymi z The Smiths, Stone Roses, Nirvaną, Radiohead, Third Eye Blind, The Corrs, Stereophonics oraz Coldplay. Po opuszczeniu w 2001 roku składu przez Tima Bootha – grupa reaktywowała się w 2007 roku, powracając z nowym albumem i trasą koncertową.

Formacja powstała w Manchesterze w 1982 roku na fali entuzjazmu, jaki ogarnął wtedy muzykę za sprawą punkowskiej rewolucji. Na pomysł założenia własnego składu wpadł Paul Gilbertsto oraz jego przyjaciel Jim Glennie. Za perkusją siadł Gavan Whelan. Wtedy nazywali się jeszcze Venereal and The Diseases, potem nazwa ewoluowała w Volume Distortion, nastepnie stała się Model Team International, by wreszcie skrócić się do Model Team. Na ich występy składały się w większości improwizowane sety z jam session oraz w początkowym okresie supportowanie formacji The Fall. Wszystko zmieniło się wraz z zaproszeniem do składu Tima Bootha, ówczesnego studenta. Wszystkich zaintrygował swoim scenicznym tańcem i właśnie w takim charakterze miał wspierać muzyków publicznie. Szybko jednak okazało się, że Booth ma także niezły głos, więc przejął funkcję głównego wokalisty oraz tekściarza.

Po krótkim okresie funkcjonowania jako Tribal Outlook –w sierpniu 1982 roku zmieniono nazwę na James. Inspiracją stało się imię jednego z członków grupy – Jima Glenniego.

Swoim występem w The Haçienda zwrócili na siebie uwagę Tony’ego Wilsona z Factory Records, który zaproponował im umowę na nagranie albumu. Muzycy obawiali się jednak, jak ich materiał zabrzmiałby na płycie długogrającej i ostatecznie zdecydowali się na jedną EP-kę „Jimone”, zawierającą trzy kompozycje. Krążek nagrano w sierpniu następnego roku, a na rynku pojawił się trzy miesiące później. Muzycy ruszyli we wspólną trasę z The Smiths, jako ich support. Mimo świetnego początku – okazało się że Gilbertson ma problemy z narkotykami i trzeba było usunąć go ze składu. Booth i Glennie przyłączyli się tymczasem do sekty Lifewave.

Ich druga EP-ka – „James II” pojawiła się rok później. Gilbertson został zastąpiony przez Larry’ego Gotta, a muzycy postanowili podpisać kontakt z Sire Records. Trzecia EP-ka – „Sit Down” trafiła do sklepów w marcu 1986 roku, a trzy miesiące później swoją premierę miał ich debiutancki longplay – „Stutter”. Przy znikomym wsparciu promocyjnym – muzycy nagrali swój drugi album – „Strip-mine” , tym razem w bardziej konwencjonalnej formie, z uwagi na prośby wytwórni. Wydawnictwo opublikowano we wrześniu 1988 roku. Muzycy, coraz bardziej niezadowoleni ze współpracy z Sire – znaleźli w końcu luki w kontakcie i rozwiązali umowę z wytwórnią. Teraz ich podstawowym celem było zbudowanie solidnej grupy fanów, dobrze przygotowane koncerty oraz podreperowanie swojej reputacji. Sami jednak musieli sfinansować wydanie koncertowego albumu „One Man Clapping”, który wydali za pieniądze z lokaty bankowej oraz przy pomocy Rough Trade Records. Opłaciło się, bo wydawnictwo weszło na 1. miejsce indie charts, przynosząc jednocześnie słuszne zainteresowanie ze strony mediów.

W listopadzie tego roku doszło do przykrego incydentu na scenie z udziałem Bootha oraz Whelana. Ten ostatni wszczął bójkę z Timem, przez co został poproszony o odejście z zespołu. Kilka miesięcy później zastąpił go David Baynton-Power. W kolejnym roku formacja powiększyła się jeszcze o trzech nowych muzyków – Saula Daviesa (gitara, skrzypce, perkusja), Marka Huntera (klawisze) oraz Andy’ego Diagrama (trąbka, perkusja). W tym składzie – zespół wszedł do studia, by nagrywać swój trzeci longplay – „Gold Mother”. Promowały go single – „Sit Down” oraz „Come Home”, które szybko stały się wielkimi hitami. Niestety, wytwórnia nie wróżyła im zbytniego sukcesu, dlatego członkowie grupy postanowili wykupić od Rough Trade prawa do tego albumu i podpisać umowę z Fontaną Records. Wydawnictwo trafiło do sklepów w czerwcu 1990 roku.

W marcu następnego roku, na fali popularności piosenki „Sit Down” postanowiono nagrać ją ponownie i wydać na krążku. W ten sposób kompozycja trafiła na 2. miejsce brytyjskiego zestawienia najpopularniejszych singli. Piosenka była jedną z najchętniej kupowanych utworów w tym roku. Zdecydowano się także na ponowne nagranie całego krążka, na którym umieszczono powyższy hit oraz „Lose Control”. Wszystko okazało się strzałem w dziesiątkę – sprzedaż przekroczyła 30 tysięcy egzemplarzy. Resztę roku grupa spędziła na przygotowywaniu materiału na kolejny album – „Seven”, który swoją premierę miał w lutym 1992 roku. Promował go singiel „Sound”. Stali się tak popularnymi, że mogli pomyśleć o tournee po Stanach Zjednoczonych. Na swoją akustyczną trasę zaprosili Neila Younga.

Po powrocie do Anglii, pełni nowych pomysłów – mogli skupić się na pracy nad nowym krążkiem, tym razem pod czujnym okiem Briana Eno, znanego choćby ze współpracy z U2. Dzięki niemu – muzycy spojrzeli na swoją muzykę pod zupełnie nowym kątem. Z tego wyjątkowego połączenia zrodził się nie jeden, lecz dwa albumy – „Laid” oraz „Wah Wah”, na których słychać sesyjną improwizację członków zespołu, którą potem świetnie miksował Brian. Całość dopełniał świetnie brzmiący wokal Bootha. Pierwszy z krążków wydano we wrześniu 1993 roku. Wydawnictwo zebrało świetne recenzje, do tego bardzo dobrze się sprzedawało. Cały kolejny rok James spędził na amerykańskim tournee. Na jesieni tego roku – do sklepów trafił drugi z albumów. Jego nagrywanie od początku nastręczało wiele trudności – formację opuścił Gott, zrezygnował także manager Martine. Booth także chciał zrobić sobie przerwę, by skupić się na wspólnym projekcie z kompozytorem Angelo Badalamentim. Jakby tego było mało – okazało się, że trzeba zapłacić zaległy podatek w wysokości 250 tysięcy funtów. W tej sytuacji – muzykom nie pozostawało nic innego, jak tylko wejść razem do studia, nagrać płytę i uregulować zaległości fiskalne. Gotta zastąpił gitarzysta Adrian Oxaal, a Booth co jakiś czas pojawiał się w studiu, by dograć partie wokalne.

W 1996 roku na rynek trafił album Bootha i Badalamentiego pod tytułem „Booth and the Bad Angel”, w lutym 1997 roku kolejny krążek Jamesa – „Whiplash”. Był to duży sukces zespołu – płyta trafiła do UK top 10, podobnie, jak singiel „She’s A Star”. Muzycy pojechali w promocyjną trasę koncertową, przyjmując równocześnie do składu Michaela Kulasa, grającego na gitarze rytmicznej. Podczas tournee Booth nabawił się poważnego urazu szyi, w rezultacie aż cztery imprezy trzeba było odwołać. Niezbędna była też interwencja chirurgiczna.

W marcu 1998 roku do sklepów trafiła składanka „The Best Of” , która wspięła się na sam szczyt brytyjskiego notowania dotyczącego albumów. Muzycy tymczasem weszli do studia, by zająć się materiałem na kolejną swoją płytę – „Millionaires”. Album ukazał się w październiku następnego roku. Choć nie osiągnął imponującego wyniku sprzedażowego, to jednak zajął 2. pozycję z liczbą 150 tysięcy kopii, które zniknęły z półek.

Po tym lekkim rozczarowaniu – muzycy wrócili do współpracy z Brianem Eno. Większość 2000 roku spędzono więc w studiu nagraniowym. Na jesieni udało się Jamesowi pojechać w mała trasę koncertową, ale dopiero po upewnieniu się, że materiał na nowy longplay jest już gotowy. W lipcu 2001 roku światło dzienne ujrzał krążek – „Pleased To Meet You”, który w zestawieniu dotarł jednak tylko do 11. pozycji.

Niedługo potem – zespół zdecydował się na zakończenie współpracy z wytwórnią, dodatkowo Booth oświadczył, że odchodzi ze składu, by móc skoncentrować się na własnych projektach. W związku z tym muzycy wybrali się w pożegnalną trasę po Wielkiej Brytanii, a jej finałem był występ na Wembley z gościnnym udziałem Eno na scenie. Podczas występów do składu dołączyli Larry Gott i Andy Diagram. Wszystko zostało zarejestrowane i wydane później jako „Getting Away With It... Live”. W następnym roku pojawiła się w sklepach reedycja albumów – „Gold Mother” oraz „Laid and Whiplash”, każdy z bonusami. Dodatkowo opublikowano nagrania z tak zwanych stron B jako „B-Sides Ultra”.

W tym samym roku planowano kolejną składankę, ale album, który miał nosić tytuł „Strange Dancing” nigdy jednak nie ujrzał światła dziennego. Natomiast dwa pierwsze krążki formacji – „Stutter” oraz „Strip-mine” wydano ponownie w czerwcu 2007 roku, ale nie zawierały one żadnych dodatków.

Booth skupił się na solowej karierze – w 2004 roku do sklepów trafił jego album „Bone”. W tym samym roku swoją premierę miała także kompilacja zespołu – „The Collection”, a rok później wersja DVD „Seven - The Live Concert”.

W styczniu 2007 roku pojawiła się informacja, że Booth ma dołączyć do Jamesa z powodu zaplanowanej serii koncertów. W tym samym czasie stara witryna internetowa formacji została zastąpiona nową, na której przedstawiono skład zespołu - Booth, Gott, Glennie, Davies, Hunter oraz Baynton-Power. Koncerty odbyły się w kwietniu, a ponieważ bilety sprzedawały się bardzo dobrze – postanowiono wystąpić także na T in the Park oraz V Festival, a niedługo potem na Summercase. Do Jamesa dołączył także Andy Diagram.

Na początku kwietnia 2008 roku panowie wrócili nowym krążkiem – „Hey Ma”. W ramach promocji zespół ruszył w trzytygodniowe tournee. W grudniu koncertowali po Wielkiej Brytanii pod hasłem „We Are Sound”, a w ich ogrywanym materiale znalazły się też dwie nowe piosenki – „Porcupine” oraz „Look Away”. DVD dokumentującego tę trasę wydano w kolekcjonerskiej limitowanej ilości 5000 egzemplarzy.

W lipcu 2009 roku formacja zagrała na T in the Park.

W kwietniu nastęnego roku ukazał się pierwszy z dwóch mini albumów, planowanych na 2010 rok. Jego tytuł brzmi „The Night Before”. Znalazło się na nim siedem kompozycji. Drugim krążkiem ma być „The Morning After”, jednak jego premiera nie została jeszcze ogłoszona.

Live in 2008
Live in 2008
1. Oh My Heart • 2. Born of Frustration • 3. Upside • 4. Tomorrow • 5. Bubbles • 6. Hey Ma • 7. Señorita • 8. Waterfall • 9. Boom Boom • 10. Getting Away With It (All Messed Up) • 11. Whiteboy • 12. Sometimes • 13. Laid • 14. (Peter Kay Liverpool intro) • 15. Lullaby
Hey Ma
Hey Ma
1. Bubbles • 2. Hey Ma • 3. Waterfall • 4. Oh My Heart • 5. Boom Boom • 6. Semaphore • 7. Upside • 8. Whiteboy • 9. 72 • 10. Of Monsters and Heroes and Men • 11. I Wanna Go Home • 12. Child To Burn (Exclusive to the iTunes version)
Fresh as a Daisy – The Singles
Fresh as a Daisy – The Singles
CD1: • 1. What's the World • 2. Folklore • 3. Fire So Close • 4. If Things Were Perfect • 5. Hymn from a Village • 6. Chainmail • 7. So Many Ways • 8. Johnny Yen • 9. What For • 10. Ya Ho • 11. Sit Down • 12. Come Home • 13. How Was It for You? • 14. Lose Control • 15. Sound • 16. Born of Frustration • CD2: • 1. Ring the Bells • 2. Seven • 3. Sometimes • 4. Laid • 5. Jam J • 6. Say Something • 7. She's a Star • 8. Tomorrow • 9. Waltzing Along • 10. Destiny Calling • 11. Runaground • 12. I Know What I'm Here For • 13. Just Like Fred Astaire • 14. We're Going to Miss You • 15. Getting Away with It (All Messed Up) • 16. Who Are You • 17. Chameleon • CD3: (Single) • 1. Ring the Bells • 2. Sometimes • 3. How Was It for You? • 4. Come Home • 5. Destiny Calling • 6. Laid • 7. Born of Frustration • 8. Chameleon • 9. I Know What I'm Here For • 10. Seven • 11. Just Like Fred Astaire • 12. Waltzing Along • 13. Say Something • 14. Who Are You • 15. Lose Control • 16. Sound • 17. Getting Away with It (All Messed Up) • 18. Tomorrow • 19. She's a Star • 20. Sit Down
The Collection
The Collection
1. Sit Down • 2. English Beefcake • 3. Seven • 4. Lazy • 5. So Long Marianne • 6. Getting Away With It All (All Messed Up) • 7. Lost a Friend • 8. Once a Friend • 9. Coffee and Toast • 10. Laid • 11. Confusion • 12. Heavens • 13. She's a Star • 14. Five-O • 15. Out to Get You • 16. I Know What I'm Here For • 17. Lose Control (McGuire Mix) • 18. Gold Mother (Warp Mix)
Getting Away with It... Live
Getting Away with It... Live
CD1: • 1. Say Something • 2. Waltzing Along • 3. Sometimes • 4. Laid • 5. I Know What I'm Here For • 6. God Only Knows • 7. Someone's Got It In For Me • 8. Vervaceous • 9. Protect Me • 10. Out To Get You • 11. Hymn From A Village • 12. Johnny Yen • CD2: • 1. Getting Away With It • 2. Tomorrow • 3. Born of Frustration • 4. Ring the Bells • 5. Top of the World • 6. Sound • 7. Space • 8. She's A Star • 9. Come Home • 10. Sit Down
B-Sides Ultra
B-Sides Ultra
1. Gone Too Far • 2. Honest Pleasure • 3. Sunday Morning • 4. China Girl • 5. Still Alive • 6. Lake • 7. I Defeat • 8. Goalie's Ball • 9. Chunny Pops • 10. Tonight • 11. Dream Up Tomorrow • 12. William Burroughs • 13. Assassin • 14. Stolen Horse • 15. Undertaker • 16. Egoiste • 17. Van Gogh's Dog • 18. Where You Gonna Run?
Pleased to Meet You
Pleased to Meet You
1. Space • 2. Falling Down • 3. English Beefcake • 4. Junkie • 5. Pleased to Meet You • 6. The Shining • 7. Senorita • 8. Gaudi • 9. What Is It Good For • 10. Give It Away • 11. Fine • 12. Getting Away With It (All Messed Up) • 13. Alaskan Pipeline
Millionaires
Millionaires
1. Crash • 2. Just Like Fred Astaire • 3. I Know What I'm Here For • 4. Shooting My Mouth Off • 5. We're Going to Miss You • 6. Strangers • 7. Hello • 8. Afro Lover • 9. Surprise • 10. Dumb Jam • 11. Someone's Got It in for Me • 12. Vervaceous
The Best Of James
The Best Of James
1. Come Home (Flood mix) • 2. Sit Down • 3. She's a Star • 4. Laid • 5. Waltzing Along (single version) • 6. Say Something • 7. Born of Frustration • 8. Tomorrow • 9. Destiny Calling • 10. Out to Get You • 11. Runaground • 12. Lose Control • 13. Sometimes • 14. How Was It for You? • 15. Seven • 16. Sound • 17. Ring the Bells • 18. Hymn from a Village
Whiplash
Whiplash
1. Tomorrow • 2. Lost a Friend • 3. Waltzing Along • 4. She's a Star • 5. Greenpeace • 6. Go to the Bank • 7. Play Dead • 8. Avalanche • 9. Homeboy • 10. Watering Hole • 11. Blue Pastures
Wah Wah
Wah Wah
1. Hammer Strings • 2. Pressure's On • 3. Jam J • 4. Frequency Dip • 5. Lay the Law Down • 6. Burn the Cat • 7. Maria • 8. Low Clouds • 9. Building a Fire • 10. Gospel Oak • 11. DVV • 12. Say Something • 13. Rhythmic Dreams • 14. Dead Man Whistling • 15. Rain • 16. Basic Brian • 17. Low Clouds • 18. Bottom of the Well • 19. Honest Joe • 20. Arabic Agony • 21. Tomorrow • 22. Laughter • 23. Sayonara
Laid
Laid
1. Out to Get You • 2. Sometimes (Lester Piggott) • 3. Dream Thrum • 4. One of the Three • 5. Say Something • 6. Five-O • 7. P.S. • 8. Everybody Knows • 9. Knuckle Too Far • 10. Low, Low, Low • 11. Laid • 12. Lullaby • 13. Skindiving
Seven
Seven
1. Born of Frustration • 2. Ring the Bells • 3. Sound • 4. Bring a Gun • 5. Mother • 6. Don't Wait That Long • 7. Live a Love of Life • 8. Next Lover • 9. Heavens • 10. Protect Me • 11. Seven
Gold Mother (1991 re-release)
Gold Mother (1991 re-release)
1. Come Home • 2. Government Walls • 3. Lose Control • 4. God Only Knows • 5. You Can't Tell How Much Suffering • 6. How Was It for You? • 7. Sit Down • 8. Walking the Ghost • 9. Gold Mother • 10. Top of the World
One Man Clapping
One Man Clapping
1. Chain Mail • 2. Sandman (Hup-Springs) • 3. Whoops • 4. Riders • 5. Leaking • 6. Why So Close • 7. Ya Ho (not on vinyl version of album) • 8. Johnny Yen • 9. Scarecrow • 10. Are You Ready • 11. Really Hard • 12. Burned • 13. Stutter
Strip-mine
Strip-mine
1. What For • 2. Charlie Dance • 3. Fairground • 4. Are You Ready • 5. Medieval • 6. Not There • 7. Ya Ho • 8. Riders • 9. Vulture • 10. Stripmining • 11. Refrain
Stutter
Stutter
1. Skullduggery • 2. Scarecrow • 3. So Many Ways • 4. Just Hip • 5. Johnny Yen • 6. Summer Song • 7. Really Hard • 8. Billy's Shirts • 9. Why So Close • 10. Withdrawn • 11. Black Hole
Born Of Frustration  1992
Come Home  1991
Crazy  2010
Destiny Calling  1998
Getting Away With It (All Messed Up)  2001
Laid  1993
She's a Star  1997
Sit Down  1991
Sometimes  1993
Sound  1992
Tomorrow  1997
Waltzing Along  1997