Ladyhawke / fot. oficjalna strona artystki

Ladyhawke


kraj: Nowa Zelandia
gatunek: pop, rock, electronica, reggae
dekady: 2000
Pseudonim artystyczny Philippy Brown - autorki tekstów, producentki i aranżera w jednej osobie. Nazwa projektu została zaczerpnięta od filmu Richarda Donnera o tym samym tytule.

Philippa „Pip” Brown przyszła na świat w 1981 roku w Masterton w Nowej Zelandii. Jej dziadek był jazzowym perkusistą i pasję muzyczną przekazał najpierw swoim dwóm córkom, a potem wnuczce. W wieku 11 lat zobaczyła swego ojczyma grającego na perkusji w jej szkole. Od tego czasu sama zapragnęła występować na scenie i zaczęła uczyć się gry na bębnach przyjmując zasadę, ku rozpaczy sąsiadów, że im głośniej - tym lepiej. Trzy lata później przyszedł pierwszy kryzys twórczy – nie chciała ograniczać się tylko do jednego instrumentu, podczas gdy ojczym był liderem swojego zespołu, a siostry grały na różnych instrumentach. Wszystkie możliwe zespoły, w których mogłaby występować skupiały ludzi starszych od niej średnio o pięćdziesiąt lat!

W wieku 16 lat założyła swoją własną formację. Znów miało być głośno i nic innego się nie liczyło. Zaczęło się od szkolnej grunge’owej formacji. Po skończeniu szkoły przeniosła się do Wellington, stolicy Nowej Zelandii. Dopiero tutaj miała posmakować prawdziwego rock and rollowego życia – brudnych barów i niegrzecznych chłopców. Razem z ówczesną sympatią założyła zespół - Two Lane Blacktop, którego muzykę można określić jako skrzyżowanie Iggy’ego Popa z The Stooges i The Clash. Była w nim jedyną dziewczyną, a do tego grała na gitarze prowadzącej. Dużo koncertowali, z powodzeniem występując na całej wyspie, śpiąc na podłodze i przemierzając kraj głównie nocą. Kolejnym rynkiem miała stać się Australia. Planowano również zorganizować jakieś występy w USA. Stojąc na jednej scenie ze swoimi idolami - Deborah Harry, Joey Ramone - przeżywała swoje najszczęśliwsze chwile. Po powrocie z Nowego Jorku i Los Angeles w rodzinne strony – w zespole zaczęły nawarstwiać się konflikty personalne.

Wielkie tournee po Australii zaplanowano już dla kolejnej grupy, w której występowała - Modey Lemon. Dosłownie dwa dni przed odlotem – wokalista odszedł z zespołu. Wściekła na całą zaistniałą sytuację – wsiadła do samolotu, sama, bez pieniędzy, jedynie z gitarą i podręczną torbą. W Melbourne poznała Nicka Littlemore’a, który właśnie kompletował skład nowego zespołu Teenager. Zaproponowała więc swój udział w roli gitarzystki. Grali razem kilka lat. Jednak w jej głowie, powoli dojrzewał pomysł Ladyhawke. Dopiero on spełnił marzenia i ambicje artystki. Para rozstała się w zgodzie i każdy poszedł w swoją stronę.

Philippa chciała, by tworzyć muzykę, potrafiącą od początku wywoływać uśmiech i poruszać emocje w słuchaczach. Założyła twórczą prowokację, która poruszać miała od pierwszego kontaktu. Jej punktem odniesienia były nagrania z lat 70. i 80. Z jednej strony – syntezatory w stylu vintage, z drugiej riffy gitarowe. W sumie miało wyjść klasyczne brzmienie lat 80. i uchwycenie charakterystycznego dla tamtego okresu „szczęśliwego smutku”. Wyszło z tego niezwykle oryginalne brzmienie – silne sekcje - klawiszowa i gitarowa oraz rozmach produkcyjny.

Artystka zawsze powtarzała, że jest także wielką fanką szeroko pojętej pop kultury, a więc nie tylko muzyki, ale przede wszystkim sztuki, radia, telewizji, filmów, słowem wszystkiego, co dosłownie bombarduje ludzi każdego dnia z wielu stron. Lubi myśleć o swojej obsesji na punkcie lat 70. i 80. jako odbiciu dla jej muzyki i tworzeniu nowych, relewantnych rozwiązań aranżacyjnych. Uważa, że ona i Ladyhawke to dwie strony tej samej monety, a drzwi do nastoletnich czasów nigdy nie powinny zostać zatrzaśnięte.

Jej pierwszym samodzielnym singlem był „Back of the Van”, umieszczony na krążku „Ladyhawke” (2008).

Słuchaj w serwisie RMF ON:

RMF Alternatywa

Ladyhawke
Ladyhawke
1. Magic • 2. Manipulating Woman • 3. My Delirium • 4. Better Than Sunday • 5. Another Runaway • 6. Love Don't Live Here • 7. Back of the Van • 8. Paris Is Burning • 9. Professional Suicide • 10. Dusk Till Dawn • 11. Crazy World • 12. Morning Dreams
Magic  2008
My Delirium  2008
Paris is Burning  2009
Zobacz także:

Iggy PopThe StoogesThe Clash