Roger Taylor / fot. oficjalna strona zespołu

Roger Taylor


kraj: Wielka Brytania
gatunek: jazz, rock, funk, rock elektroniczny, rock symfoniczny, soul
dekady: 1970, 1980, 1990, 2000
Perkusista i wokalista zespołów Smile, Queen the Cross. Twórca wielkich przebojów Królowej – „Radio Ga Ga”, „A Kind of Magic”, „The Invisible Man” czy „These Are The Days of Our Lives”. W swojej karierze współpracował z Erickiem Claptonem, Davidem Gilmourem (Pink Floyd), Rogerem Daltreyem (The Who), Philem Collinsem, Genesis, Eltonem Johnem, Shakin’ Stevensem, Foo Fighters, Alem Stewartem, Stevem Vai, Yoshiki Hayashi czy Bon Jovi. Zajmował się też produkcją wydając albumy Wirginii Volf, Magnum i Jimmy’ego Naila.

Właściwie Roger Meadows Taylor. Urodził się 29 lipca 1949 roku w Dersingham, koło Norfolk w Wielkiej Brytanii. Zanim został perkusistą Queen, grał w latach 60. w zespole Smile, razem z Brianem Mayem. W 1970 roku grupa rozpadła się, dając podwaliny pod nową formację, która do historii miała przejść jako jeden z największych zespołów wszech czasów.

W dekadzie lat 70. Taylor pisywał średnio jedną – dwie piosenki na album, zazwyczaj równocześnie je wykonując. Był jednak pierwszym z Queen, który spróbował sił jako artysta solowy – w 1977 roku nagrał cover The Parliaments - „I Wanna Testify”. Piosenka nie odniosła sukcesu komercyjnego, co bynajmniej nie ostudziło jego zapału.

W 1981 roku wydał pierwszy swój longplay „Fun in Space”. Zainteresowanie nim było jednak również przeciętne. Perkusista zdołał jednak pokazać na krążku to, co zwykle zdawał się ukrywać na płytach macierzystej formacji – prostolinijność oraz zaangażowanie polityczne.

W 1984 roku światło dzienne ujrzało wydawnictwo „Strange Frontier”, krytykowany przez niechętnych mu dziennikarzy za wtórność wobec ówczesnej muzyki Bruce’a Springsteena.

Choć lata 80, a szczególnie ich druga połowa była szczytowym okresem w działalności Queen – wszyscy członkowie grupy nie ukrywali, że mimo wszystko to dobry czas, by od siebie zwyczajnie odpocząć. Po wielkiej trasie „Magic Tour” w 1986 roku – Taylor poważnie zaczął myśleć o rozpędzeniu swojej kariery solowej. Powołał do życia własny zespół – the Cross, w którym grał nie tylko na perkusji, ale także nagrywał ścieżki wokalne i bawił się liniami basowymi. Było to jakby spełnienie jego dziecięcych marzeń – mało kto bowiem wie, iż zanim odkrył możliwość grania na garnkach w kuchni u matki – chciał zostać gitarzystą. Niestety przerosła go rzeczywistość – podczas lekcji nie był w stanie przejść strojenia instrumentu i musiał przyznać się do porażki. Na szczęście dla niego i muzyki – odkrył piękno gry na perkusji i konsekwentnie zaczął się kształcić w tym kierunku. W jednym z wywiadów przyznał jednak po latach, że uwielbiał obserwować przygotowania do gry swojego kolegi z QueenBriana Maya.

Jednym z pierwszych utworów był „Heaven for Everyone”, nagrany ponownie przez Queen na potrzeby płyty „Made in Heaven”.

The Cross nagrał w sumie tylko trzy krążki, między 1987 a 1994 rokiem -„Shove It” (1988), „Mad, Bad And Dangerous To Know” (1990) oraz „Blue Rock” (1994). Zespół nigdy jednak nie zdołał zainteresować sobą szerszego grona słuchaczy poza Wielką Brytanią.

Po śmierci wokalisty Queen, Freddiego Mercury’ego w 1991 roku, Roger wrócił do chwilowo zarzuconej pracy solowej, nagrywając longplay „Happiness?” (1994) - dedykowany tasmańskim tygrysom i … zmarłemu koledze z zespołu. Pierwszy singiel z krążka – „Nazis 1994” z mocnym akcentem o politycznym zabarwieniu został zbojkotowany przez radiostacje, które wręcz obawiały się neonazistowskich zamieszek. Niemniej jednak piosenka była jego pierwszym przebojem w Anglii i osiągnęła 2. miejsce w brytyjskim zestawieniu Top 40.

W tym okresie nawiązał współpracę z Yoshiki Hayashi, pianistą i perkusistą X Japan, czego efektem był utwór „Foreign Sand”.

W 1998 roku wydał „Electric Fire”, na którym do dotychczasowego brzmienia dołożył elementy elektroniczne i odszedł od zbyt wielu ballad. Spróbował groove w utworze „People on Streets” oraz zaproponował nową aranżację piosenki Johna Lennona „Working Class Hero”.

W 1999 roku wspomógł Briana Maya podczas jego koncertu w Wolverhampton.

Pod koniec 2004 roku razem z gitarzystą ogłosił możliwość reaktywacji Queen i powrót na trasę koncertową w następnym roku z Paulem Rodgersem (Free, Bad Company). W projekcie nie miał uczestniczyć basista grupy – John Deacon, niechętny próbom zastępowania Freddiego Mercury’ego kimkolwiek. Dał jednak kolegom zielonie światło i powiedział, że nie będzie się wtrącać.

W lecie 2006 roku Brian May poinformował, że razem z Taylorem i Rodgersem wchodzą do studia pracować nad nowym materiałem pod szyldem „Queen + Paul Rodgers”. Na efekty trzeba było poczekać dwa lata – na jesieni 2008 roku ukazał się „The Cosmos Rocks”.

Jego styl trudno nazwać jednorodnym – z jednej strony fascynowało go brzmienie speed metalowe („Stone Cold Crazy”), progresywne („The Prophet’s Song”), z drugiej - funkowe („Fun It”), lub wręcz ascetyczne („These Are The Days of Our Lives”).

Słuchaj w serwisie RMF ON:

RMF Queen

Electric Fire
Electric Fire
1. Pressure On • 2. A Nation Of Haircuts • 3. Believe In Yourself • 4. Surrender • 5. People On Streets • 6. The Whisperers • 7. Is It Me? • 8. No More Fun • 9. Tonight • 10. Where Are You Now? • 11. Working Class Hero • 12. London Town - C'mon Down
Happiness ?
Happiness ?
1. Nazis 1994 • 2. Happiness • 3. Revelations • 4. Touch The Sky • 5. Foreign Sand • 6. Freedom Train • 7. You Had To Be There • 8. The Key • 9. Everybody Hurts Sometime • 10. Loneliness... • 11. Dear Mr. Murdoch • 12. Old Friends
Strange Frontier
Strange Frontier
1. Strange Frontier • 2. Beautiful Dreams • 3. Man On Fire • 4. Racing In The Street • 5. Masters Of War • 6. Killing Time • 7. Abandonfire • 8. Young Love • 9. It's An Illusion • 10. I Cry For You (Love, Hope And Confusion)
Fun In Space
Fun In Space
1. No Violins • 2. Laugh Or Cry • 3. Future Management • 4. Let's Get Crazy • 5. My Country 1 & 2 • 6. Good Times Are Now • 7. Magic Is Loose • 8. Interlude In Constantinople • 9. Airheads • 10. Fun In Space
A Nation Of Haircuts  1998
Abandon Fire  1984
Beautiful Dreams  1984
Believe In Yourself  1998
Celebration (bonus)  1984
Dear Mr. Murdoch  1994
Everybody Hurts Sometime  1994
Foreign Sand  1994
Freedom Train  1994
Happiness  1994
I Can't Get You Out Of My Heart (bonus)  1984
I Cry For You (Love, Hope And Confusion)  1984
Is It Me  1998
It's An Illusion  1984
Killing Time  1984
London Town - C'mon Down  1998
Loneliness...  1994
Man On Fire  1984
Masters Of War  1984
Nazis 1994  1994
No More Fun  1998
Old Friends  1994
People On Streets  1998
Pressure On  1998
Racing In The Street  1984
Revelations  1994
Strange Frontier  1984
Surrender  1998
The Key  1994
The Whisperers  1998
Tonight  1998
Touch The Sky  1994
Where Are You Now  1998
Working Class Hero  1998
You Had To Be There  1994
Young Love  1984