Richard Wright / fot. oficjalna strona artysty

Richard Wright


kraj: Wielka Brytania
gatunek: jazz, psychodeliczny rock, rock neoprogresywny, rock progresywny, rock symfoniczny, rock eksperymentalny
dekady: 1960, 1970, 1980, 1990, 2000
Brytyjski muzyk, pianista i klawiszowiec, puzonista i trębacz, autor tekstów piosenek, jeden z założycieli grupy Pink Floyd, współodpowiedzialny za jej brzmienie. Założyciel duetu Zee oraz The Abdabs. Wydał dwa tematyczne solowe albumy, zawierające nastrojową, skomplikowaną aranżacyjnie, malowaną w ciemnych barwach muzykę.

Prawdziwe nazwisko Richard William Wright. Urodził się 28 lipca 1943 roku w Londynie jako syn biochemika. Dorastał w Hatch End, północnej części stolicy. Skończył Haberdashers' Aske's School, a następnie Regent Street Polytechnic na wydziale Architektury.

W 1965 roku, poznał Rogera Watersa i Nicka Masona, z którymi założył The Pink Floyd Sound, jak wtedy nazywał się wtedy zespół oraz uczestniczył we wcześniejszych jego wcieleniach – Sigma 6 oraz The Abdabs.

We wczesnym okresie Pink Floyd – Wright był jedną z głównych sił napędowych zespołu (choć nie w taki stopniu jak Syd Barrett – frontman grupy i autor tekstów). W latach 1967-68 napisał i zaśpiewał w zespole kilka utworów. Choć nie wystąpił wokalnie na pierwszej płycie zespołu – to jednak jego głos słychać w początkowej fazie piosenki Barretta „Astronomy Domine” oraz „Matilda Mother”. Jego „notable harmonies” słychać w „The Scarecrow” i „Chapter24”. Przykładami jego wczesnych kompozycji są chociażby „Remember a Day”, „Paint Box”, „See – Saw” czy „It Would Be So Nice”.

Z czasem był w coraz mniejszym stopniu zainteresowany pisaniem utworów, wolał skupić się na rozwoju swego stylu przez poszerzanie instrumentarium. Tę konsekwencję słychać w kolejnych jego utworach –„Interstellar Overdrive”, „A Saucerful of Secrets”, „Careful with That Axe, Eugene” czy „One Of These Days” oraz w ścieżkach dźwiękowych do filmów „More”, „Zabriskie Point” i „Obscured by Clouds”. Miał też ogromny udział w formie, jaką osiągnęły legendarne już suity Pink Floyd – „Atom Heart Mother”, „Echoes” i przede wszystkim „Shine On You Crazy Diamond”. Paradoksalnie, jego najsłynniejszymi kompozycjami pozostają „The Great Gig in the Sky” oraz „Us and Them” z „The Dark Side of the Moon (1973), w których położył nacisk przede wszystkim na połączenie klasycznego brzmienia fortepianu z elementami jazzu, przez co uzyskał charakterystyczne dla jego gry delikatne pasaże. Natomiast w klasycznych z tego okresu „Breathe” czy „Time” oprócz brzmienia – był, obok Davida Gilmoura, wokalem prowadzącym.

W 1978 roku wydał swój pierwszy solowy album „Wet Dream”, który jednak nie odniósł sukcesu komercyjnego. Na to nałożyły się także jego problemy z alkoholem oraz napięcie w zespole, a szczególnie w jego relacjach z Rogerem Watersem, który podczas pracy nad „The Wall” dążył do usunięcia go z zespołu. Klawiszowiec oskarżony o brak wnoszenia czegokolwiek twórczego do grupy – wyjechał na przymusowe wakacje, pozostając jednak na tyle blisko studia nagrań, by przyjeżdżać jedynie na dogrywanie swoich partii instrumentalnych. Jego nazwisko pojawiło się na krążku, Pink Floyd w pełnym składzie ruszył w latach 1980-1981 w promocyjną trasę koncertową, ale wiadomo było, że dla Wrighta nie ma już miejsca w zespole. Został wyrzucony i niestety, ani Gilmour, ani Mason nie mieli wtedy siły, by przeciwstawić się pierwszoplanowej pozycji basisty w zespole. Doszło do sytuacji wcześniej nie do pomyślenia – oto jeden z twórców formacji, zostaje z niej usunięty i nikt nie protestuje!!! Wright, co było do przewidzenia, załamał się i popadł w uzależnienie narkotykowe. Jak na ironię, był jedynym z grupy, który nie został zaproszony na premierę filmu „The Wall” w 1982 roku. W rok później – wydany kolejny krążek zespołu, ostatni z Watersem w składzie, nagrywany był już bez udziału Wrighta.

W 1984 roku wspólnie z Davem Harrisem (Fashion) założył duet Zee. Podpisali kontrakt z Atlantic Rekord i nagrali tylko jeden album „Identity”, który poniósł komercyjną klapę.

Po opuszczeniu Pink Floyd przez Watersa – został zaproszony przez Gilmoura do powrotu do grupy i pracy, początkowo w roli muzyka sesyjnego nad krążkem „A Momentary Lapse of Reason”. Ponieważ jednak formalnie nie należał do grupy – jego nazwisko napisano mniejszymi literami, niż pozostałych, a jego zdjęcia nie umieszczono na albumie. Trasa koncertowa „The Delicate Sound of Thunder” (1987) odbyła się już z Wrightem, jako pełnoprawnym członkiem formacji. Na ostatniej płycie formacji - „The Division Bell” (1994) wniósł twórczy wkład w kompozycje, między innymi komponując „Wearing the Inside Out”, w której sam zaśpiewał. Był obecny również na trasie „P*U*L*S*E” w 1995 roku.

Zachęcony sukcesem komercyjnym płyty – w 1996 roku wydał swój frugi solowy album – “Broken China”, zapraszając do współpracy między innymi Sinead O’Connor, Manu Katché, znanego ze współpracy ze Stingiem – Dominica Millera. Longplay pokazał w pełnej krasie jego kunszt artystyczny, oparty na poszerzonej bazie dźwięków uzyskanych za pomocą komputera oraz technik produkcyjnych. W oprawie tekstowej pomagał mu Anthony Moore.

2 lipca 2005 roku, stanął na scenie, razem z Gilmourem, Masonem i z Watersem (po raz pierwszy od czasów The Wall) podczas pamiętnego Live 8 Concert in London. W listopadzie tego roku przeszedł operację usunięcia katarakty, co uniemożliwiło mu odsłonięcie gwiazdy zespołu w brytyjskiej Music Hall of Fame.

4 lipca 2006 roku, Wright wspólnie z Gilmourem i Masonem, wziął udział w oficjalnej premierze DVD „PULSE” Pink Floyd. Podczas wywiadu, którego udzielili muzycy, Wright zapytany o to, czy zespół wystąpi jeszcze kiedyś razem (w nawiązaniu do koncertu podczas Live 8), odpowiedział że uwielbia grać koncerty i z wielką chęcią zagra gdziekolwiek. Wyjaśnił że „będzie w pobliżu” i dodał że „jeśli David będzie chciał z nim zagrać - uczyni to z radością”.

Jako muzyk sesyjny, gość i przyjaciel, Wright wziął udział w nagrywaniu solowego albumu Gilmoura „On an Island” – jego charakterystyczną grę można usłyszeć choćby w tytułowym utworze. Ponadto udzielał się na krążku wokalnie, śpiewając w chórkach oraz wspomógł go swoimi instrumentami klawiszowymi. W 2006 roku, na zaproszenie Davida, grał podczas trasy koncertowej promującej płytę i wystąpił na kilkudziesięciu koncertach w Europie i Ameryce Północnej, zbierając największe owacje spośród wszystkich muzyków towarzyszących. Podczas trasy używał fortepianu klasycznego i elektrycznego oraz syntezatorów, wśród których wiodącym instrumentem był Kurzweil K2600. W starszych utworach Pink Floyd i Syda Barreta, (które Gilmour postanowił przypomnieć na koncertach) – a w szczególności w suicie „Echoes”, użył słynnych organów Farfisa (specjalnie do tego celu zabrane w trasę ze względu na charakterystyczne brzmienie). Ponadto słychać było jego głos – zarówno prowadzący jak i w chórkach – w „Comfortably Numb”, „Astronomy Domine”, „Time”, „Wearing The Inside Out”, „Arnold Lyne” (później ukazał się na singlu) czy też we wspomnianych „Echoes”. Wright odrzucił propozycję Watersa udziału w jego trasie „The Dark Side of the Moon Live” (wziął w niej udział Nick Mason na kilku koncertach), aby poświęcić się pracy nad kolejnym solowym projektem, (której nie udało mu się skończyć – płyta miała być zbiorem instrumentalnych utworów).

Styl Wrighta to mieszanka jazzu, muzyki neoklasycznej i eksperymentalnej która znakomicie uzupełniała proste harmonicznie struktury bardziej bluesowo-folkowych piosenek Watersa i Gilmoura. Jako klawiszowiec zainteresowany był dopełnianiem utworów poprzez brzmienia syntezatorów, czy też wysmakowanymi pasażami granymi na fortepianie. Często eksperymentował z instrumentem, grając na nim na przykład łokciami. Niezbyt często optował za partiami solowymi. Był znany z klimatycznych podkładów klawiszowych, brzmień organów Farfisa wzbogaconych o efekt echa, czy też jazzujących pasażów na elektrycznym pianinie. I co najważniejsze – używał mellotronu, dającego unikalne brzmienie utworom Pink Floyd oraz skal opartych na muzyce Indian. Często stosował także wibrafon, a we wczesnym okresie twórczości, również puzonu, co świadczyło o jego zainteresowaniach instrumentami dętymi.

Jego pierwszą żoną została Juliette Gale (wzięli ślub w 1969 roku). Mieli razem dwoje dzieci – Jamie i Gale. Niestety małżeństwo nie przetrwało – rozwiedli się w 1982 roku. Swoją drugą żonę, Frankę, poślubił w 1984 roku – ten związek przetrwał 10 lat, aż do rozwodu w 1994 roku. W 1996 roku Wright ożenił się po raz kolejny. Wybranką jego serca została Mildred „Millie” Hobbes (dedykował jej swój drugi solowy album „Broken China” z 1996 roku). Mieli jedno dziecko – Bena. W 1996 roku córka Wrighta – Gala – wyszła za mąż za Guya Pratta, basistę współpracującego z Pink Floyd po odejściu Watersa (występował też z Gilmourem podczas trasy On An Island). Pod koniec swojego życia Wright mieszkał we Francji i na swoim jachcie koło Wysp Dziewiczych.

Zmarł po krótkiej walce z rakiem w swoim domu w Anglii 15 września 2008 roku w wieku 65 lat.

Słuchaj w serwisie RMF ON:

RMF Rock Progresywny

Broken China
Broken China
1. Breaking Water • 2. Night Of A Thousand Furry Toys • 3. Hidden Fear • 4. Runaway • 5. Unfair Ground • 6. Satellite • 7. Woman Of Custom • 8. Interlude • 9. Black Cloud • 10. Far From The Harbour Wall • 11. Drowning • 12. Reaching For The Rail • 13. Blue Room In Venice • 14. Sweet July • 15. Along The Shoreline • 16. Breakthrough
Wet Dream
Wet Dream
1. Mediterranean C • 2. Against The Odds • 3. Cat Cruise • 4. Summer Elegy • 5. Waves • 6. Holiday • 7. Mad Yannis Dance • 8. Drop In From The Top • 9. Pink's Song • 10. Funky Deux
Against The Odds  1978
Black Cloud/Far from the Harbour Wall/Drowning/Reaching for the Rail  1996
Breakthrough  1996
Holiday  1978
Pink's Song  1978
Waves  1978