Deacon Blue

Deacon Blue


kraj: Szwecja
gatunek: pop
dekady: 2000
Nieco zapomniany dziś szkocki zespół Deacon Blue, którego twórczość jest często porównywana do muzyki Simple Minds, INXS czy Simply Red, w drugiej połowie lat 80. i na początku lat 90. był jedną z najpopularniejszych formacji popowych w Wielkiej Brytanii. Początek Deacon Blue należy datować na rok 1985.

Wtedy mało popularny artysta, mający w dorobku jedną mało znaną płytę, "So Long Ago" z 1984 roku, piosenkarz i autor tekstów Ricky Ross, przeprowadził się z Dundee do Glasgow z zamiarem założenia zespołu. Oprócz lidera Rickiego Rossa w skład Deacon Blue wchodzili: wokalistka Lorraine McIntosh (prywatnie żona Rossa), klawiszowiec James Prime, perkusista Dougie Vipond, basista Ewen Vernal i gitarzysta Graeme Kelling. Nazwa zespołu wzięła się z piosenki "Deacon Blues" amerykańskiej formacji jazz-rockowej Steely Dan. Po raz pierwszy słuchacze mogli się zapoznać z Deacon Blue dzięki składance "Honey at the Core", zawierającej utwory nowo powstałych szkockich kapel, jak Wet Wet Wet czy Hue and Cry. Kompilacja zawierała jeden utwór Deacon Blue "Take the Saints Away". Debiutancki album zespołu ukazał się 1 maja 1987 roku. Wyprodukowany przez Jona Kelly (pracującego niegdyś z Kate Bush i Chrisem Rea) "Raintown" został bardzo ciepło przyjęty przez krytyków muzycznych. Część z nich jest zresztą zdania, że "Raintown" to szczytowe osiągnięcie formacji dowodzonej przez Rossa. W opinii wielu słuchaczy debiutancki krążek Szkotów jest koncept-albumem, opowiadającym o życiu w pozbawionym nadziei mieście. Takim miastem w opinii muzyków jest Glasgow. Już okładka albumu robi przykre wrażenie - znajduje się na niej zdjęcie miasta wykonane w paskudny, deszczowy dzień wykonane przez słynnego szkockiego fotografa włoskiego pochodzenia, Oscara Marzaroli. Mimo tego że dziennikarze wrzucają "Raintown" do szufladki z napisem pop, muzyka na tej płycie wcale nie jest taka jednoznaczna. Opowiadający o problemach finansowych, bezrobociu, marzeniach o lepszym życiu album nie mógł być krążkiem na wskroś popowym. Dlatego kompozycje zawarte na "Raintown" mimo tego, że są wygładzone, spokojne i ugrzecznione, są jednocześnie wysublimowane i refleksyjne, kojarzą się z ambitnymi rockowymi nagraniami. "Raintown" doszedł tylko do 14. miejsca na brytyjskiej liście albumów, ale był jednym z najlepiej sprzedających się krążków szkockiej grupy. Wszystko dzięki znakomitym singlom: "When Will You (Make My Telephone Ring)", "Chocolate Girl" i przede wszystkim "Dignity", które zwracały uwagę słuchaczy na twórczość Szkotów. W efekcie, debiutanckie dzieło Deacon Blue pozostawało na brytyjskiej liście albumów przez ponad półtora roku, a "Raintown" sprzedał się w ponad milionowym nakładzie w samej Wielkiej Brytanii. Na przełomie lat 80. i 90. zespół był na szczycie popularności. Po sukcesie debiutanckiego krążka grupy rozeszła się fama, że kapela znakomicie sprawdza się na koncertach. Bilety na występy Deacon Blue rozchodziły się w zastraszającym tempie, Szkoci byli też bohaterami darmowego show w parku Glasgow Gree, "The Big Day", który zgromadził ćwierć miliona ludzi. W 1989 roku ukazał się drugi studyjny krążek Deacon Blue "When the World Knows Your Name". Album doszedł do 1. pozycji na brytyjskiej liście albumów. Na płycie znalazło się wiele hitów, między innymi: "Real Gone Kid", "Wages Day" oraz "Fergus Sings the Blues". Krytykom jednak dzieło nie podobało się tak bardzo jak "Raintown". Zarzucali grupie, że nie rozwinęła się artystycznie, że za bardzo skierowała w stronę radiowej papki, po to by osiągnąć sukces komercyjny. Później przyszedł czas kolejnych sukcesów. Wydany w 1990 roku singel "I'll Never Fall In Love Again" autorstwa Burta Bucharacha i Hala Davida, pochodzący z EP-ki "Four Bacharach & David Songs", cieszył się dużym powodzeniem. Nowa wersja wykonywanego niegdyś przez Dionne Warwick i Bobbie Gentry standardu doszła do 2. pozycji na brytyjskiej liście przebojów - najwyższej, jaką osiągnął pochodzący z Glasgow zespół. Członkowie grupy nie mogli też narzekać na sprzedaż innych wydawnictw. Blisko 90-minutowa kompilacja "Ooh Las Vegas" z 1990 roku, zawierająca między innymi kawałki ze stron B singli oraz utwory dotychczas niewydane, była 3. najlepiej sprzedającym się krążkiem w Wielkiej Brytanii. Z kolei trzeci, studyjny longplay, "Fellow Hoodlums", z 1991 roku, doszedł do 2. miejsca na brytyjskiej liście albumów. Członkowie zespołu zawsze mieli ambicje, by osiągnąć międzynarodowy sukces. Duża popularność na wyspach brytyjskich im nie wystarczała. Chcieli za wszelką cenę osiągnąć sukces w USA. Do tej pory nie było im to dane. W 1993 roku wydali ambitne, eksperymentalne dzieło "Whatever You Say, Say Nothing" zainspirowane przełomowym, albumem irlandzkiej grupy U2 "Achtung Baby" z 1991. 4. studyjne dzieło grupy nie sprzedawało się jednak zbyt dobrze, nawet w Zjednoczonym Królestwie (co prawda płyta doszła do wysokiego 4. miejsca brytyjskiej listy albumów, ale słuchacze szybko o niej zapomnieli). Później Deacon Blue wypuścili na światło dzienne jeszcze jeden krążek - "Our Town", będący podsumowaniem kariery, zawierający największe przeboje. Mimo że składanka z największymi hitami pochodzącej z Glasgow kapeli była numerem 1. w Wielkiej Brytanii, Deacon Blue postanowili zawiesić działalność. Nie mały wpływ na to miała decyzja Dougiego Viponda o opuszczeniu formacji i rozpoczęciu kariery telewizyjnej. Po 1994 roku Ricky Ross ponownie zaczął próbować rozkręcić karierę solową, jednak bez powodzenia. Kolejne płyty artysty przechodziły "bez echa", praktycznie nikt się nimi nie interesował. W końcu, po kilku latach, członkowie Deacon Blue doszli do wniosku, że warto wrócić na rynek. Po reaktywacji światło dzienne ujrzały dwie studyjne płyty zespołu: "Walking Back Home" z 1999 roku i "Homesick" z 2001 roku. Nie cieszyły się jednak taką popularnością, jak wcześniejsze dokonania kapeli. W 2004 roku dalsza działalność grupy stanęła pod znakiem zapytania, ponieważ zmarł jeden z jej członków Graeme Kelling. Deacon Blue postanowił kontynuować działalność bez gitarzysty. Po śmierci Kellinga kapela wydała jednak zaledwie jeden nowy singiel "Bigger Than Dynamite" z 2006 roku, promujący składankę "Singles" z tego samego roku. Ricky Ross, absolutny lider szkockiej formacji jest na pewno utalentowanym artystą, dowodem na to jest chociażby twórczość Deacon Blue. Dlatego też wielu artystów chce z nim współpracować - Ross pisał utwory między innymi dla KT Tunstall, Ronana Keatinga i Jamesa Blunta.
Fergus Sings The Blues  2003
The Hipsters  2012  
The Outsiders  2013