Van Halen

Van Halen


kraj: USA
gatunek: hard rock, heavy metal, glam metal
dekady: 1970, 1980, 1990, 2000
Amerykański zespół hard rockowy. Obecnie grają w składzie - David Lee Roth (wokal prowadzący), Eddie Van Halen (gitara, klawisze, wokal), Wolfgang Van Halen (gitara basowa, wokal) oraz Alex Van Halen (instrumenty perkusyjne).

Założony w Pasadenie, w Kalifornii w 1972 roku przez braci – Eddiego i Alexa Van Halenów, którzy wychowali się w bardzo muzykalnej rodzinie. Pierwsze lekcje, jeszcze w dzieciństwie, zaaranżowali dla nich rodzice – Jan i Eugenia. Chłopcy zaczęli grać już w latach 60., gdy Eddie dostał perkusję, a Alex – gitarę. W tajemnicy przez bratem – Alex zakładał się do pokoju Eddiego i ćwiczył sety. Gdy sekret wyszedł na jaw – Eddie był tak wściekły, że na złość bratu – wziął gitarę i powiedział, że w takim razie on będzie grał na tym instrumencie.

Pierwszą grupą, którą wspólnie założyli, była formacja Mammoth, w której Eddie nie tylko grał na gitarze, lecz także był głównym wokalistą. Skład uzupełniał Mark Stone na basie, a także wokalista David Lee Roth, od którego początkowo muzycy pożyczali pieniądze. Dwa lata później z zespołu odszedł Stone, a jego miejsce po całonocnej jam session zajął Michael Anthony. W tym samym czasie odkryto, że nazwa grupy jest już używana przez kogoś innego, toteż zaproponowano zmianę na Van Halen. Początkowo grali w lokalnych klubach, zyskując jednak systematycznie na popularności. Mimo, iż z czasem zapraszano ich coraz dalej od Kalifornii, wszędzie słyszeli, że są „za głośni”. Nie przeszkodziło to zatrudnić nowych managerów - Marka Algorriego i Maria Mirandy. Niedługo potem nagrano pierwszą taśmę demo, z której powstał potem ich debiutancki longplay.

W 1977 roku w jednym z klubów Los Angeles wypatrzył ich Paul Stanley z zespołu Kiss. To dzięki niemu trafili do profesjonalnego studia nagrań, w którym zarejestrowali trzynaście utworów, w tym „House of Pain” i „Runnin' With The Devil”. Eddie nie był jednak zadowolony z efektów, grał bowiem nie na swoim sprzęcie, lecz pożyczonym, poza tym – pojawiły się naciski, by zmienili nazwę i „utemperowali” nieco brzmienie, na co żaden z muzyków nie chciał się zgodzić.

Na szczęście, jeden z ich występów oglądnęli także ludzie z wytwórni płytowej Warner Bros i dokładnie tydzień później złożyli im propozycję kontraktu. Na przełomie września i października 1977 roku Van Halen weszli do studia, by zarejestrować swoją debiutancką płytę. Podczas nagrania zastosowano w niewielkim stopniu technikę overdubbingu polegającą na nakładaniu dźwięku na już uprzednio nagrane ścieżki. W ten sposób uzyskano ciekawy efekt końcowy, który niwelował niedociągnięcia, jakie wynikały z ówczesnych możliwości sprzętowych w studiu, a sami muzycy dali się poznać jako innowacyjni producenci i aranżerowie. Nie przeszkadzało im to w równoległym graniu koncertów w południowej Kalifornii. Ich nowym managerem został wtedy Steve Tortomasi.

Płyta „Van Halen I” została wydana w lutym 1978 roku, debiutując na 19. miejscu zestawienia pop magazynu Billboard. Był to wysokich lotów hard rock. Znalazły się na nim między innymi takie utwory, jak wspomniany wcześniej „Runnin' with the Devil”, gitarowe solo – „Eruption”, w którym Eddie zabłysnął tappingiem. Wydawnictwo osiągnęło niekłamany sukces komercyjny, a grupa ruszyła w przeszło roczne tournee, występując między innymi przed Black Sabbath. Na koncerty ściągały tłumy, nie tylko, by na własne oczy zobaczyć wirtuozerię gry Eddiego, lecz także popisy wokalne Lee Rotha. Z czasem zaczęto przebąkiwać, że tych dwoje toczy wzajemna rywalizacja.

W następnym roku muzycy ponownie weszli do studia, by rozpocząć prace nad nowym materiałem. W marcu 1979 roku światło dzienne ujrzała drugi longplay zespołu – „Van Halen II”, nagrana w podobnej konwencji, jak poprzednik. Pojawił się na nim również pierwszy singlowy przebój Amerykanów – „Dance the Night Away”. Rok później do sklepów trafiła trzecia płyta – „Women and Children First”, która jeszcze bardziej ugruntowała ich mocną pozycję na rynku. Zespół stał się niekwestionowaną gwiazdą międzynarodowego formatu. Problemy zaczęły się dopiero podczas sesji nagraniowych kolejnego krążka – „Fair Warning”. Eddie chciał pójść w kierunku bardziej rockowym, tymczasem Lee Roth i producent muzyczny optowali za bardziej popową odsłoną. Jak można było przypuszczać, te spory przełożyły się na efekt końcowy i niestety płyta poniosła sromotną komercyjną porażkę. Dodatkowo gitarzysta przyznał się, że podczas sesji sporo pił i niejednokrotnie sięgał po narkotyki.

W kwietniu 1982 roku światło dzienne ujrzał longplay „Diver Down”. Sprzedawał się lepiej, niż „Fair Warning”, a rok później grupa trafiła do Księgi Rekordów Guinnessa za sprawą najdroższego pojedynczego występu jakiegokolwiek zespołu – za 90 minut grania muzycy otrzymali 1,5 miliona dolarów.

Mimo wyraźnego powrotu do muzycznej formy, wewnątrz zespołu wrzało. Różnice między wokalistą a gitarzystą sięgnęły zenitu, trudno było już w ogóle mówić o istnieniu regularnego składu. By skompletować ekipę zdolną udźwignąć trudy tournee – na występy zaproszono basistę Billy’ego Sheehana. Choć został zaakceptowany przez Eddiego – nie został regularnym członkiem grupy. Sprawa jest do dziś zagadkowa, tym bardziej, że gitarzysta chciał pozbyć się ze składu dotychczasowego basisty Michaela Anthony’ego.

Na początku stycznia 1984 roku został wydany kolejny krążek formacji, zatytułowany po prostu „1984”. Wydawnictwo odniosło wielki sukces i do dziś należy do najpopularniejszych albumów Van Halen. Materiał nagrywany był w świeżo wybudowanym studiu Eddiego i tu nowość – w warstwie brzmieniowej słychać na nim o wiele więcej partii klawiszowych, niż na poprzednich płytach zespołu. Promował go singiel „Jump”, z wyraźnie zarysowanym motywem syntezatorowy,. Utwór okazał się pierwszym i jedynym popowym numerem 1. w historii zespołu, zdobywając także nominację do Grammy. Z albumu pochodzą także znane – „Panama”, „I'll Wait” oraz „Hot for Teacher”. Wydawnictwo w zgodnej opinii fanów i krytyków było pomysłem udanym, a czytelnicy magazynu Billboard uhonorowali je 2. miejscem na liście najlepszych albumów kończącego się roku, tuż za „Thrillerem” Michaela Jacksona.

Rok 1984 był przełomowym momentem w historii zespołu. Wprawdzie ostatni longplay sprzedawał się znakomicie, to jednak w połowie promocyjnego tournee zgrzyty personalne były już nie do zniesienia. Już w trakcie nagrywania w studio Roth podjął decyzję o rozpoczęciu kariery solowej. Dodatkowo, był wściekły na Eddiego, że ten zaczyna grać bez uprzedniego odsłuchu. Z kolei gitarzysta miał dość ekstrawaganckiego zachowania wokalisty na scenie i koło się zamykało. Na początku stycznia 1985 roku Roth definitywnie rozstał się z Van Halen.

Eddie nie zamierzał rozpaczać po tej stracie i szybko wystosował zaproszenie do Patty Smyth z zespołu Scandal, ale ta odmówiła. W końcu na akces zgodził się Sammy Hagar, który do brzmienia formacji wniósł ciekawe brzmienie gitary rytmicznej.

Pierwszym albumem nagranym w nowym ustawieniu był longplay z marca 1986 roku – „5150”, dla którego tytułu inspiracją stała się nazwa prywatnego studia nagrań Eddiego. Przy płycie można było odgwizdać kolejny sukces zespołu. Krążek wspiął się na sam szczyt zestawienia Billboard, a single – „Why Can't This Be Love”, „Dreams” i „Love Walks In” przeszły do kanonu muzyki rockowej. Wraz z tymi zmianami – przeobrażeniu uległo również logo grupy – na pierwszy plan wysunęły się dwie duże listery „VH”, niektórzy dopatrywali się w tym „H” odnośnika do nowego członka – mającego być równoprawną siłą sprawczą w zespole. Oto rodziła się tak zwana „era Hagara”. Niedługo potem muzycy ruszyli w promocyjną trasę koncertową po Ameryce Północnej. Okazało się, że Hagar radził sobie na scenie równie dobrze, jak Roth. Co naturalne, w wyborze piosenek, chciał zminimalizować udział kompozycji nagranych z poprzednim wokalistą. Trend ten konsekwentnie utrzymywał się i w pewnym momencie nastąpiło całkowicie wykluczenie wcześniejszych utworów z setlisty. Trasę dokumentowało wydawnictwo „Live Without a Net”.

Ewidentnie do pierwszoplanowego głosu dochodził w zespole nowy muzyk, do tego wyeksponowano, tym razem, klawisze Eddiego. W warstwie aranżacyjnej – formacja zwracała się w stronę popu, choć jednocześnie – wydłużała czas trwania swoich kompozycji. Odwrotnie było za czasów Rotha – wtedy grupa starała się nie wychodzić poza ramy czterech minut. W udany sposób połączono pop z hard rockiem i to stało się kwintesencją nowego brzmienia Van Halen. Pierwszym skutkiem tej zmiany była ogromna popularność, jaką zespół zdobył w całej Ameryce Północnej.

Kolejne trzy albumy – „OU812” (1988), „For Unlawful Carnal Knowledge” (1991) oraz „Balance” (1995) znalazły się na 1. miejscu zestawienia Billboard dotyczącego muzyki pop. Siedemnaście singli z tych wydawnictw weszło do prestiżowego notowania top 12 mainstreamowego rocka, na czele ze słynnym „When It's Love”. Zespół nominowano dwukrotnie do Grammy, a statuetkę otrzymali w 1991 roku w kategorii Best Hard Rock Performance with Vocal. To nieprzerwane pasmo sukcesów trwało przez całe lata 90. W 1995 roku muzycy zaskoczyli sporo osób… supportując grupę Bon Jovi podczas ich europejskiego tournee. Mimo tych niekwestionowanych laurów – wśród fanów wciąż byli tacy, którzy żywo wspominali okres z Rothem i wciąż nie zgadzali się z jego odejściem. Eddie tymczasem uparcie powtarzał, że jest teraz szczęśliwszy i David na pewno nie wróci do składu.

Coś jednak zaczynało się kruszyć wewnątrz składu. W 1996 roku, podczas pracy nad ścieżką dźwiękową do filmu „Twister” nastąpiła eskalacja konfliktu między braćmi Van Halen a Hagarem. Po totalnym skrytykowaniu jego tekstu do piosenki „Humans Being” – Eddie postanowił osobiście napisać słowa. Sammy wpadł w furię, wyjechał na Hawaje, a muzycy bez jego pomocy nagrali tymczasem kolejne rzeczy w studiu, między innymi piękny instrumentalny utwór „Respect the Wind”.

Równocześnie grupa pracowała nad albumem kompilacyjnym, na co również nie do końca zgadzał się Hagar. W ten sposób nastawił przeciwko sobie także nowego managera zespołu – Ray’a Dannielsa. Z powodu różnicy zdań – ostatecznie managementem zajęli się Eddie i Alex. Hagar tymczasem zgrzytał zębami, wiedząc, że na składance znajdą się też piosenki zaśpiewane przez Rotha. I doszło wreszcie do tego, co było nieuniknione – Hagar pożegnał się z zespołem. Tu wersje obu stron nieco się różnią w ocenie – on uważa, że został wyrzucony, zespół twierdzi, że po prostu zrezygnował. Tymczasem okazało się, że w tajemnicy Van Halen znów zaczęłi nagrywać z poprzednim wokalistą. Hagar rozpoczął zatem karierę solową. Ta awantura bynajmniej nie wyszła formacji na dobre, a fani czekali na oficjalne stanowisko muzyków w tej sprawie. Wznowienie kontaktów Eddiego z Rothem przebiegało w tak zgodnej atmosferze, że wokalista został zaproszony do prywatnego studia gitarzysty. W efekcie nagrano dwie piosenki, które dodano jako bonus do składanki.

We wrześniu 1996 roku zespół otrzymał zaproszenie na rozdanie nagród MTV Video Music. Podczas ceremonii na scenie pojawili się zatem czterej oryginalni członkowie formacji i było to ich pierwsze wspólne wystąpienie po ponad jedenastu latach. Przy okazji był to świetny moment, by wypromować niedawno wydaną kompilację, która w USA zajęła 1. lokatę w zestawieniu najlepszych płyt. Sprawy personalne wciąż nie zostały jednak publicznie wyjaśnione – kilka tygodni po gali okazało się, że Roth nie jest w składzie. Wokalista w specjalnym oświadczeniu przeprosił fanów za zamieszanie, Eddie i Alex również potwierdzili, że nie pozostawili złudzeń, co do jego braku możliwości powrotu do grupy. Zakończyli w charakterystyczny dla siebie sposób – „dziękujemy Ci, że przypomniałeś nam, dlaczego rozstaliśmy się z Tobą jedenaście lat temu”.

Tymczasem na zaproszenie formacji odpowiedział Gary Cherone, znany z formacji Extreme. Pierwszym efektem pracy był longplay „Van Halen III” wydany w marcu 1998 roku. W warstwie muzycznej doszło do kilku znaczących zmian – po pierwsze wydłużono czas trwania utworów, po drugie brzmiały dość eterycznie i spokojnie, jak na standardy zespołu. Skupiono się na balladach, a nie typowych rockowych kawałkach. Dodatkowo Eddie mógł zaprezentować szerzej, niż zwykle, swoje umiejętności wokalne. Niewątpliwie był to eksperyment, który niestety nie do końca się udał. W porównaniu z poprzednimi wydawnictwami – płyta sprzedawała się słabo, choć i tak pokryła się złotem. Udało się także wypromować utwór „Without You”, który stał się kolejnym przebojem formacji. Inna piosenka z tego albumu – „Fire in the Hole” znalazła się tymczasem na soundtracku do filmu „Lethal Weapon 4” (znanym w Polsce jako „Zabójcza Broń 4”). Podczas promocyjnej trasy – „III Tour” muzycy odwiedzili także kraje, w których nigdy wcześniej nie byli, między innymi Australię i Nową Zelandię. Van Halen znowu weszli do studia nagrań. Na początku 1999 roku rozpoczęli pracę nad nowym materiałem, który roboczo nazwano „Love Again”. Płytę ukończono w listopadzie, lecz jednocześnie był to także moment, gdy Cherone postanowił opuścić skład. Na tą decyzję złożyło się wiele czynników, między innymi słaba sprzedaż wspólnej płyty oraz liczne głosy krytyki. Rozczarowało go także niedawno odbyte tournee. W odróżnieniu jednak od poprzednich dwóch głośnych rozstań – rozstanie Cherone’a z grupą przebiegło w pokojowej atmosferze i nikt nie miał do niego o to pretensji. Natychmiast pojawiły się za to spekulacje, co do powrotu do składu Rotha.

Wszystko zbiegło się w czasie z operacją stawu biodrowego, jakiej musiał poddać się Eddie. W latach 2000-2004 Van Halen artystycznie zamilkli, co nie znaczy, że bracia nie pracowali w studiu. Gary tymczasem nagrał album i pojechał w trasę z nowym zespołem – Tribe of Judah. Hagar i Roth również kontynuowali swoje kariery solowe. Choć w 2000 roku ujawniono, że grupa spotkała się w 5150 z Davidem Lee Rothem, nic jednak z tego nie wyszło i ponownie muzycy podziękowali sobie za współpracę.

W październiku następnego roku, po dwudziestu jeden latach wspólnego życia, Eddie i jego żona Valerie Bertinelli, ogłosili separację, a rozwód sfinalizowano na początku grudnia 2005 roku. W maju 2002 roku pojawiła się oficjalna informacja, że gitarzysta choruje na raka. W tym czasie publicznie pojawił się tylko trzy razy, w tym na imprezie firmy Peavey, produkującej kopię „Wolfganga” – instrumentu sygnowanego przez Eddiego. Niestety muzyk zjawił się mocno spóźniony, do tego był kompletnie pijany. Po tym incydencie firma zakończyła współpracę z artystą, a prawa licencyjne nabył Fender. Niestety uruchomiona produkcja dotyczyła już nie tego modelu, lecz Stratocastera, na którym muzyk grał wcześniej.

W lecie 2002 roku, zupełnie nieoczekiwanie, Hagar i Roth połączyli swoje siły podczas tournee „Song For Song, the Heavyweight Champs of Rock and Roll”. Jak można się było spodziewać – występy zelektryzowały nie tylko media, lecz również fanów, którzy chętnie wykupywali każdą dostępną ilość biletów. Ich kontrastowe osobowości dowcipnie podsumował Roth, mówiąc o sobie, że „jest facetem, z którym można wypić butelkę czegoś mocniejszego, podczas, gdy Hagar to ktoś, z kim możesz iść przywalić komuś tą butelką”. Sammy ma także na swoim koncie epizod wspólnego grania z Joe Satrianim oraz formacją Journey (muzycy współpracujący kiedyś z Carlosem Santaną).

Tymczasem Michael Anthony podpisał umowę z firmą Yamaha, która miała wypuścić na rynek gitarę basową sygnowaną jego podpisem. Niestety zbiegło się to w czasie z wyrzuceniem muzyka ze składu zespołu. Okazało się wtedy, że na ostatniej płycie „Van Halen III” basista zagrał tylko w trzech utworach, w pozostałych natomiast zastąpił go Eddie. Ostatecznie w 2006 roku oficjalnie potwierdzono jego odejście z formacji.

W lipcu 2004 roku Van Halen wypuścili drugą składankę „Greatest Hits”, tym razem w wersji dwupłytowej. Znalazły się na niej trzy nowe utwory, nagrane z Hagarem – „It's About Time”, „Up For Breakfast” oraz „Learning to See”. Miesiąc później wydawnictwo miało już w samych tylko Stanach Zjednoczonych status platyny. Okolicznościowe tournee, które temu towarzyszyło, zarobiło ponad 50 milionów dolarów i ogólnie rzecz biorąc było przedsięwzięciem udanym. Nie obyło się jednak bez zgrzytów – promocja nie była najlepsza, organizatorzy stracili sporo zainwestowanych pieniędzy, a niektóre koncerty trzeba było odwołać z powodu słabej sprzedaży biletów. Niestety wszystko za sprawą Eddiego, który notorycznie wychodził na scenę pijany, a podczas finałowego występu spalił swoją gitarę i bardzo szybko zszedł ze sceny. Co warte jednak odnotowania, na scenie w roli basisty zadebiutował młody syn gitarzysty – Wolgang. Po zakończeniu trasy było jasne, że Eddie potrzebuje pomocy specjalisty, choć oczywiście nikogo w tej materii nie chciał słuchać. Ponieważ sytuacja była patowa – Hagar postanowił pożegnać się z grupą, życząc muzykom, by „bardziej poważnie podchodzili do życia”. W 2008 roku, wspólnie z Michaelem Anthonym, Joe Satrianim i Chadem Smithem założył supergrupę Chickenfoot.

We wrześniu 2006 roku Eddie wreszcie przerwał milczenie, wyrażając jednocześnie zgodę na ponowne zejście się zespołu z Rothem. Miejsce Anthony’ego zajął oficjalnie syn gitarzysty – Wolfgang. Dwa miesiące później pojawiła się informacja o planowanej na lato następnego roku trasie koncertowej, a pod koniec roku potwierdzono zaproszenie do składu Rotha, jednak sam zainteresowany był powściągliwy w komentarzach.

W styczniu 2007 roku potwierdzono, że Van Halen mają zostać wprowadzeni do Rock and Roll Hall of Fame. Uroczystość odbyła się dwa miesiące później. Mistrzem ceremonii był zespół Velvet Revolver. W kwietniu ogłoszono, że formacja wraca w składzie z Rothem, przygotowuje trasę koncertową oraz planuje wydanie nowego albumu studyjnego. Jak można się było domyśleć – wieści te wywołały żywą reakcję mediów, choć kłuło trochę usunięcie ze zdjęć, pochodzących ze starych płyt - dotychczasowego basisty. Okładki pozostawiono bez zmian. Pięć miesięcy później formacja rozpoczęła nowe tournee w Północnej Karolinie. Mimo ogromnego zainteresowania koncertami – część nie doszła do skutku, znowu z powodu skandalicznego zachowania gitarzysty. Oficjalną przyczyną miało być leczenie, jakiemu musiał poddać się muzyk. Na początku lipca następnego roku Van Halen otworzyli swoim występem Festival d'été de Québec.

W ostatnim czasie Eddie poddał się interwencji chirurgicznej w jednej z dłoni. Jak wciąż powtarza, nie zamierza przechodzić na emeryturę i będzie tworzyć, dopóki nie umrze.

W grudniu 2009 roku zaprezentowano nową odsłonę gry komputerowej – „Guitar Hero”, którą oparto na twórczości Van Halen. Gracze mogą wcielić się w wokalistę – Davida Lee Rotha, perkusistę – Alexa, basistę – Wolfganga i oczywiście w niezrównanego Eddiego, grając na gitarze. Pozostałe edycje oparto na dokonaniach grup – Foreigner, Deep Purple oraz Queen.

Słuchaj w serwisie RMF ON:

RMF RockRMF Classic RockRMF 80sRMF Hard & Heavy20 lat RMF FMRMF 3

Van Halen III
Van Halen III
1. Neworld • 2. Without You • 3. One I Want • 4. From Afar • 5. Dirty Water Dog • 6. Once • 7. Fire in the Hole • 8. Josephina • 9. Year to the Day • 10. Primary • 11. Ballot or the Bullet • 12. How Many Say I
Balance
Balance
1. The Seventh Seal • 2. Can't Stop Lovin' You • 3. Don't Tell Me (What Love Can Do) • 4. Amsterdam • 5. Big Fat Money • 6. Strung Out • 7. Not Enough • 8. Aftershock • 9. Doin' Time • 10. Baluchitherium • 11. Take Me Back (Deja Vu) • 12. Feelin'
For Unlawful Carnal Knowledge
For Unlawful Carnal Knowledge
1. Poundcake • 2. Judgement Day • 3. Spanked • 4. Runaround • 5. Pleasure Dome • 6. In 'N' Out • 7. Man on a Mission • 8. The Dream Is Over • 9. Right Now • 10. 316 • 11. Top of the World
OU812
OU812
1. Mine All Mine • 2. When It's Love • 3. A.F.U. (Naturally Wired) • 4. Cabo Wabo • 5. Source of Infection • 6. Feels So Good • 7. Finish What Ya Started • 8. Black and Blue • 9. Sucker in a 3 Piece • 10. A Apolitical Blues
5150
5150
1. Good Enough • 2. Why Can't This Be Love? • 3. Get Up • 4. Dreams • 5. Summer Nights • 6. Best of Both Worlds • 7. Love Walks In • 8. 5150 • 9. Inside
1984
1984
1. 1984 • 2. Jump • 3. Panama • 4. Top Jimmy • 5. Drop Dead Legs • 6. Hot for Teacher • 7. I'll Wait • 8. Girl Gone Bad • 9. House of Pain
Diver Down
Diver Down
1. Where Have All the Good Times Gone! • 2. Hang 'Em High • 3. Cathedral • 4. Secrets • 5. Intruder • 6. (Oh) Pretty Woman • 7. Dancing in the Street • 8. Little Guitars (Intro) • 9. Little Guitars • 10. Big Bad Bill (Is Sweet William Now) • 11. The Full Bug • 12. Happy Trails
Fair Warning
Fair Warning
1. Mean Street • 2. Dirty Movies • 3. Sinner's Swing! • 4. Hear About It Later • 5. Unchained • 6. Push Comes to Shove • 7. So This Is Love? • 8. Sunday Afternoon in the Park • 9. One Foot Out the Door
Women and Children First
Women and Children First
1. And the Cradle Will Rock... • 2. Everybody Wants Some!! • 3. Fools • 4. Romeo Delight • 5. Tora! Tora! • 6. Loss of Control • 7. Take Your Whiskey Home • 8. Could This Be Magic? • 9. In a Simple Rhyme
Van Halen II
Van Halen II
1. You're No Good • 2. Dance the Night Away • 3. Somebody Get Me a Doctor • 4. Bottoms Up! • 5. Outta Love Again • 6. Light up the Sky • 7. Spanish Fly • 8. D.O.A. • 9. Women in Love • 10. Beautiful Girls
Van Halen
Van Halen
1. Runnin' With the Devil • 2. Eruption • 3. You Really Got Me • 4. Ain't Talkin' 'Bout Love • 5. I'm the One • 6. Jamie's Cryin' • 7. Atomic Punk • 8. Feel Your Love Tonight • 9. Little Dreamer • 10. Ice Cream Man • 11. On Fire
Ain't Talkin Bout Love  1978
Can't Stop Lovin' You  1995  
Don't Tell Me (What Love Can Do)  1995
Eruption  1978
Jump  1984  
Learning to See  2004
Man On A Mission  1991
Poundcake  1991
Right Now  
Runnin' With The Devil  1978
Why Can't This Be Love  1986  
8 maja 1953
W Holandii urodził się Alex Van Halen, współzałożyciel i perkusista grupy Van Halen. Jest starszym bratem Eddiego Van Halena.
10 października 1954
W Bloomington w stanie Indiana, w rodzinie żydowskiej, przyszedł na świat David Lee Roth, amerykański wokalista rockowy, który sławę zdobył jako frontmen grupy Van Halen.
26 stycznia 1955
W Nijmegan w Holandii urodził Eddie Van Halen, gitarzysta amerykańskiego zespołu Van Halen.
20 czerwca 1955
W Chicago urodził się Michael Anthony, basista zespołu Van Halen.
26 lipca 1961
Urodził się Gary Cherone, były wokalista zespołów Extreme i Van Halen.
3 marca 1978
W sali Aragon Ballroom, w Chicago, Van Halen rozpoczęli swoją pierwszą trasę koncertową.
27 maja 1980
W czasie jednego z europejskich koncertów grupy Van Halen, promującego płytę "Women And Children First", David Lee Roth skacząc z podestu perkusyjnego, uderzył głową w nisko zawieszony element oświetlenia w wyniku czego odniósł urazy głowy i złamał sobie nos.
11 kwietnia 1981
Eddie Van Halen, gitarzysta zespołu Van Halen, ożenił się z aktorką Valerie Bertinelli.
1 kwietnia 1985
David Lee Roth oficjalnie odszedł z zespołu Van Halen, aby kontynuować karierę solo.
16 marca 1991
Na świat przyszedł pierwszy syn amerykańskiego rockmana Eddie'ego Van Halena i jego żony, aktorki Valerie Bertinelli. Dziecko otrzymało imię Wolfgang.
18 maja 1999
W wieku 49 lat zmarł w swoim domu w Vancouver słynny producent Bruce Fairbairn, który współpracował między innymi z Aerosmith, Van Halen, AC/DC, KISS i Cranberries.