Silverchair / fot. oficjalna strona zespołu

Silverchair


kraj: Australia
gatunek: post grunge, alternatywny rock
dekady: 1990, 2000
Australijska grupa spod znaku rocka i post grunge’u. Założona pod nazwą Innocent Criminals w Newcastle, w Nowej Południowej Walii w 1992 roku. Grają w składzie – Daniel Johns (wokal, gitara), Chris Joannou (bas) oraz Ben Gelles (perkusja). Byli niezwykle popularni w rodzimej Australii, zdobywając ponad dwadzieścia razy nagrody tamtejszego przemysłu muzycznego – ARIA oraz sześć wyróżnień APRA. W 2003 roku na dwa lata zawiesili działalność, by powrócić nowym krążkiem i trasą koncertową. Przez całą swoją karierę ich brzmienie mocno ewoluowało – od różnych dźwięków, przez specyficzne albumy, aż do narastającego napięcia stylistycznego. Od post grunge’u, przez wpływy rocka progresywnego objawiające się w elementach symfonicznych, a kończąc na kameralnym popie. Do tego trzeba dodać charakterystyczny wokal i teksty Daniela Johnsa. W ciągu całej swojej kariery sprzedali ponad 6 milionów płyt na całym świecie. Choć Silverchair uważani są za zespół post-grungeowy i alternatywny inspirowały ich zarówno Nirvana, Pearl Jam czy Soundgarden jak też i Black Sabbath, The Beatles i The Doors.

W 1992 roku, będąc jeszcze w szkole podstawowej - Daniel Johns i Ben Gillies założyli swój pierwszy zespół. W szkole średniej dołączył do nich basista Chris Joannou i w ten sposób powstała formacja - Innocent Criminals. W 1994 roku wygrali ogólnokrajowy konkurs wykonując utwór „Tomorrow”. Częścią nagrody było nagranie singla i zrealizowanie klipu. Przy okazji uznali, że to dobry moment na zmianę nazwy – stanęło na Silverchair, którą zaczerpnięto z opowieści o Narnii.

Niedługo potem zespół podpisał kontrakt na trzy płyty z firmą Murmur, będącą australijską częścią koncernu Sony. Ich pierwszy singiel spędził aż 6 tygodni na 1. miejscu w australijskim ARIA Singles Chart. W 1995 roku reedycja „Tomorrow” trafiła na rynek amerykański, stając się najchętniej granym utworem w tamtejszym stacjach radiowych.

Ich debiutancki album – “Frogstomp” (1995) nagrano w rekordowym tempie dziewięciu dni. W momencie nagrania – członkowie zespołu mieli zaledwie po piętnaście lat. W warstwie tekstowej był koncepcyjną całością. Krążek osiągnął niebywały sukces – zajął 1. miejsce na listach przebojów zarówno w rodzimej Australii oraz sąsiedniej Nowej Zelandii oraz wszedł do pierwszej dziesiątki prestiżowego zestawienia Billboard 200. Jedyną australijską grupą która dokonała wcześniej tego wyczynu był legendarny INXS. Krążek sprzedał się w bajecznym nakładzie 2,5 miliona egzemplarzy na całym świecie. Idąc za ciosem - grupa ruszyła we wspólną trasę koncertową z Red Hot Chili Peppers.

Na fali komercyjnego sukcesu – muzycy weszli ponownie do studia, by przygotować materiał na kolejny longplay. Wydano go w 1997 roku pod nazwą „Freak Show”. W australijskim zestawieniu Top 10 umieścili aż trzy single – „Freak”, „Abuse Me” oraz „Cementery”. Czwarty, „The Door” dotarł jedynie do 25. miejsca. W USA pokrył się złotem, na cały świecie zaś sprzedał się w nakładzie 1,5 miliona kopii.

Po maturze –do pracy nad kolejnym krążkiem przystąpili dopiero w 1999 roku. Wcześniej postanowili zrobić sobie długą, 12-miesięczną przerwę, choć nie zdołali wytrzymać aż tak długo bez muzyki. Z nowego albumu – „Neon Ballroom” – podobnie, jak za poprzednim razem, muzycy umieścili aż cztery single w zestawieniu Top 50 Aria – „Anthem for the Year 2000” , „Ana's Song (Open Fire)”, „Miss You Love” oraz „Paint Pastel Princess”. Nie gorzej radził sobie krążek jako całość. Niestety problemy zaczęły się wewnątrz zespołu – u Johnsa wykryto zaburzenia łaknienia. Przełożyło się to na ogólną atmosferę między muzykami, ale nie przeszkodziło to ruszyć im w trasę promująca nowe wydawnictwo.

W 2000 roku Johns i Paul Mac zamieścili w Internecie EP-kę zatytułowaną „I Can’t Believe It’s Not Rock”. Rok później wystąpili tylko raz na sylwestrowym Falls Festiwal. W styczniu następnego roku zagrali dla 250 tysięcy ludzi na słynnym Rock In Rio, a ich koncert ogłoszono najlepszym w całej ich dotychczasowej karierze. Po wyczerpującym okresie – zespół zrobił sobie kolejną, roczną przerwę.

Po wydaniu „Neon Ballroom” – kontrakt z Sony Music wygasł. Muzycy zapowiedzieli, że dalej będą śpiewać pod auspicjami Atlantic Records (w obu Amerykach) oraz powołują do życia swoją własną wytwórnię - Eleven: A Music Company – na rejon Australii i Azji. Po tej deklaracji – Sony wydało bez ich zgody składankę – „The Best of Volume 1”.

W czerwcu 2001 roku Silverchair weszli do studia w Sydney wraz z producentem Davidem Botrillem (współpracował z Toolem, Peterem Gabrielem i King Crimson), aby rozpocząć pracę nad czwartym albumem. Daniel Johns pełnił rolę współproducenta i określił całość jako „świat wewnątrz świata” – taki opis wziął się z metody pisania utworów. Większość kompozycji została napisana na fortepianie, a dopiero później dołożono resztę instrumentów. Przy pracy nad albumem „Diorama” muzyków wspomagali również goście – między innymi Van Dyke Parks, który napisał orkiestracje do utworów „Tuna In the Brine”, „Luv Your Life”, i „Cross the Night”. Ponadto gościnnie wystąpili również Paul Mac i Jim Moginie. W trakcie nagrywania materiału Johns zaczął mówić o sobie jako o artyście, a nie tylko muzyku rockowym. Sam album również został oceniony jako najbardziej artystyczne dokonanie grupy.

Album promował utwór „The Greatest View”. Podczas trasy promującej płytę nawrót artretyzmu Johnsa sprawił, że muzyk miał trudności z grą. „Diorama” przez niemal rok utrzymywała się w pierwszej pięćdziesiątce notowania ARIA Album Charts. Singlem, który zdobył największą popularność był „The Greatest Wiev”, co potwierdziło 3. miejsce na listach przebojów. Grupa zdobyła za album pięć nagród ARIA Awards 2002. Po rozdaniu nagród zespół zapowiedział zawieszenie działalności na nieokreślony czas.

W następstwie katastrofy jaką w 2004 roku spowodowało tsunami formacja zagrała koncert dla fundacji Wave Aid w Sydney i zebrać pieniądze dla poszkodowanych. Muzycy byli tak zadowoleni ze współpracy, że postanowili reaktywować zespół i przygotować materiał na nową płytę. Płyta „Young Modern” została nagrana w Los Angeles, a wyprodukował ją Nick Launay. Johns starał się napisać proste utwory pomimo rozbudowanej struktury muzycznej. Teksty powstawały już po skomponowaniu muzyki (muzyk zapowiedział, że być może nagra kiedyś instrumentalną płytę). Zespół wyjechał do Pragi, aby nagrywać z Czeską Orkiestrą Filharmoniczną.

Przed wydaniem płyty zespół ruszył w trasę koncertową. Na rozdaniu nagród 2006 Aria Awards wykonali cover Midnight Oil „Don’t Wanna Be the One”. Podczas występu Johns złożył hołd byłemu frontmanowi Peterowi Garrettowi (ówcześnie ministrowi środowiska i członkowi parlamentu). 12 czerwca 2007 roku zapowiedzieli wspólną trasę koncertową z zespołem Powderfinger w celu zebrania funduszy na wyrównywanie różnic cywilizacyjnych pomiędzy dziećmi rdzennych mieszkańców kontynentu i białej ludności.

Album ukazał się w 2007 roku, a promowały go single: „Straight Lines”, „Reflections of a Sound”, „If You Keep Losing Sleep” i „Mind Leader”. Krążek był piątym w historii grupy który wspiął się na szczyt Aria Album Chart. Utwór „Straight Lines” jako trzeci singiel też był numerem jeden na listach. Zarówno album jak i piosenka zdobyły trzy nagrody 2007 Aria Awards. Ponadto za „Straight Lines” zespół otrzymał trzy nagrody APRA Awards.

Choć krążek „Young Moderns” był prostszy w odbiorze niż „Diorama”, to jednak pod pozornie prostymi piosenkami kryły się rozbudowane aranżacje, a zespół zawdzięczał sukces wielkim wysiłkom włożonym w skomponowanie i nagranie piosenek oraz postawionej sobie wysoko poprzeczce. A ponieważ zespół wyprodukował całość sam, nie musiał się obawiać nacisków ze strony wytwórni.

Zmieniając style muzyczne na kolejnych płytach grupa podejmowała ryzyko utraty fanów. Jednak muzycy uważali, że nie ma sensu kopiować samych siebie, że to dobrze, że nie da się ich muzyki zaszufladkować i że słuchacze nigdy nie mogą być pewni jakie dźwięki odkryją na kolejnym krążku.

Płyta „Frogstomp” była porównywana z dokonaniami Nirvany i Pearl Jam, jednak zdolności kompozytorskie zespołu nie były wówczas wysoko oceniane przez kytyków. Na „Freak Show” zespół zaczął wypracowywać swój własny styl i zaczął być bardziej doceniany przez krytyków. Na płycie „Neon Ballroom” dokonania zespołu były z kolei porównywane do AC/DC. Prasa muzyczna zauważyła duży rozkwit zdolności kompozytorskich muzyków. Album „Diorama” określany był jako jeden z najbardziej oryginalnych brzmieniowo – głównie za sprawą ciężkiej orkiestracji, nieprzewidywalnej melodii i ciekawemu podejściu do popu. Natomiast album „Young Modern” został określony jako kolejny krok w przód w rozwoju kariery zespołu – głównie za sprawą chwytliwych melodii, ciekawych tekstów i wspaniałych orkiestracji (choć niektórzy z krytyków uważali coraz większą mainstremowość ich muzyki za krok wstecz).

Oficjalna strona:
http://www.chairpage.com/
Słuchaj w serwisie RMF ON:

RMF Grunge

Young Modern
Young Modern
1. Young Modern Station • 2. Straight Lines • 3. If You Keep Losing Sleep • 4. Reflections of a Sound • 5. Those Thieving Birds/ Strange Behaviour/ Those Thieving Birds • 6. The Man That Knew Too Much • 7. Waiting All Day • 8. Mind Reader • 9. Low • 10. Insomnia • 11. All Across the World • Bonus tracks: • 1. English Garden • 2. Straight Lines
Diorama
Diorama
1. Across the Night • 2. The Greatest View • 3. Without You • 4. World Upon Your Shoulders • 5. One Way Mule • 6. Tuna in the Brine • 7. Too Much of Not Enough • 8. Luv Your Life • 9. The Lever • 10. My Favourite Thing • 11. After All These Years
Neon Ballroom
Neon Ballroom
1. Emotion Sickness • 2. Anthem for the Year 2000 • 3. Ana's Song (Open Fire) • 4. Spawn Again • 5. Miss You Love • 6. Dearest Helpless • 7. Do You Feel the Same • 8. Black Tangled Heart • 9. Point of View • 10. Satin Sheets • 11. Paint Pastel Princess • 12. Steam Will Rise
Freak Show
Freak Show
1. Slave • 2. Freak • 3. Abuse Me • 4. Lie to Me • 5. No Association • 6. Cemetery • 7. The Door • 8. Pop Song for Us Rejects • 9. Learn to Hate • 10. Petrol & Chlorine • 11. Roses • 12. Nobody Came • 13. The Closing
Frogstomp
Frogstomp
1. Israel's Son • 2. Tomorrow • 3. Faultlin • 4. Pure Massacre • 5. Shade • 6. Leave Me Out • 7. Suicidal Dream • 8. Madman • 9. Undecided • 10. Cicada • 11. Findaway
Ana's Song (acoustic)  1999
Anthem for the Year 2000  1999
Cicada  1995
Freak  1997
Israel's Son  1995
Learn to Hate  1997
Lie to Me  1997
No Association  1997
Pure Massacre  1995
Roses  1997
Tomorrow  1995