Sex Pistols

Sex Pistols


kraj: Wielka Brytania
gatunek: punk
dekady: 1970, 1990, 2000
Brytyjscy pionierzy punk rocka. Choć w latach 70. nagrali zaledwie cztery single i jeden album, uważani są za tych, bez których nie powstałby ruch punkowski. Inspiracja dla wielu zespołów grających punk rocka i rocka alternatywnego. W 1996 roku reaktywowali działalność w składzie: Johnny Rotten (wokal), Steve Jones (gitara, bas), Paul Cook (perkusja) oraz Glen Matlock (bas).

Na początku była londyńska grupa The Strand (występująca czasem jako The Swankers), istniejąca od 1972 roku, w której występowali nastoletni muzycy pochodzący z rodzin robotniczych - Steve Jones (wokal), Paul Cook (perkusja) i Wally Nightingale (gitara). Według słów Jonesa, obaj z Cookiem grali na ukradzionych instrumentach. Przez zespól przewinęli się także Jim Mackin (organy) oraz Stephen Hayes i Del Noones (bas). Muzycy regularnie przesiadywali w dwóch sklepach z ubraniami na Kings Road - Acme Attractions należącym do Johna Kirvine’a i Steph Raynor (Don Letts pracował tam jako manager) oraz Too Fast to Live, Too Young to Die Malcolma McLarena i Vivienne Westwood. Ten drugi sklep stał się jednym z głównych punktów spotkań muzyków sceny punk rockowej. W 1974 roku Jones poprosił McLarena, aby pomógł mu wypromować The Strand, w konsekwencji czego ten został ich managerem, płacąc za pierwsze formalne przesłuchanie grupy. Jako basistę do zespołu przyjęto Glena Matlocka, pracującego okazjonalnie u McLarena w sklepie. W listopadzie McLaren przeniósł się czasowo do Nowego Jorku, zmieniając wcześniej nazwę swojego sklepu na Sex. Po wypromowaniu w USA New York Dolls powrócił na Wyspy w maju 1975 roku. Zainspirowany ruchem który zaczął tworzyć się na dolnym Manhattanie, postanowił poświęcić się promocji The Strand. Wkrótce z zespołu został usunięty Nightingale, a jego rolę przejął Jones. Zespół zmienił nazwę na QT Jones and the Sex Pistols. Mc Laren chciał ściągnąć do zespołu Sylvaina Sylvaina z New York Dolls, jednak muzyk nie przyjął propozycji. Wspólnie z zespołem zaczął więc poszukiwania wokalisty wśród miejscowych muzyków. Byli wśród nich między innymi Midge Ure, Kevin Rowland i Richard Hell.

W sierpniu 1975 roku Rhodes zobaczył Johna Lyndon’a ubranego w koszulkę zespołu Pink Floyd z dopisanym powyżej „I Hate”. Oczy na koszulce zostały wydrapane. Muzycy zaprosili Lyndona do pubu, by porozmawiać. Następnie przenieśli się do Sex, aby zrobić mu małe przesłuchanie. Lyndon rozbawił ich do łez i został przyjęty do zespołu. Nick Kent, dziennikarz New Musical Express, który okazjonalnie występował z zespołem, odszedł po przyjęciu Lyndona, usłyszał od niego na próbie - „Nie. TO musi odejść”. Od tamtego czasu Kent nie napisał o Lyndonie ani jednego dobrego słowa. We wrześniu McLaren wynajął profesjonalne studio, aby grupa miała miejsce do prób. Cook pracujący na pełen etat, postanowił odejść z zespołu. Na jego miejsce przyszedł Steve New. Nie spodobał mu się jednak kierunek, w jakim grupa chciała pójść – nie było w nim miejsca na jego popisy techniczne – więc również pożegnał się ze składem - zaledwie po miesiącu.

Lyndon otrzymał pseudonim Johnny Rotten, głównie ze względu na fatalny stan swoich zębów. Grupa zmieniła także nazwę na Sex Pistols i zaczęła pracować nad nowymi piosenkami. Muzykę tworzył Matlock, a teksty pisał Rotten (za wyjątkiem utworu „Pretty Vacant” do którego tekst napisał w całości Matlock, a Rotten tylko go troszkę przerobił). Oficjalnie jednak autorstwo piosenek dzielono pomiędzy całą czwórkę.

Pierwszy oficjalny koncert zespół zagrał na początku listopada 1975 roku w Saint Martins College, jako support Bazooka Joe. Muzycy wykorzystali wzmacniacze i perkusję gwiazdy. Wykonali kilka coverów, a zanim udało im się zagrać swoje własne piosenki, Bazooka Joe odłączyli im prąd, widząc jak Sex Pistols niszczą ich sprzęt. Doszło nawet do małego starcia na scenie pomiędzy zespołami. Ten koncert zapoczątkował serię występów w londyńskich szkołach i college’ach. Grupa zdobywała nowych fanów, którzy przejmowali sposób ubierania się od muzyków. McLaren i Westwood dostrzegli, że rodzący się ruch punkowski może wpłynąć nie tylko na modę. Obydwoje zafascynowani paryskimi wydarzeniami z maja 1968 roku – głównie idelologią – zaczęli wspólnie z Jamie Reid’m tworzyć publiczny wizerunek zespołu. Pierwszym występem, który przyciągnął uwagę szerszej publiczności był występ w klubie Marquee w połowie lutego 1976 roku jako support grupy Eddie and the Hot Rods. Rotten tworzył nowy wizerunek wokalisty, łamiąc dotychczasowe schematy – schodził ze sceny do publiczności i rzucał krzesłami tuż przed tym, jak zniszczył część sprzętu gwiazdy wieczoru. Wyczynami zespołu zainteresowali się dwaj studenci: Howard Devoto i Pete Shelley, którzy wkrótce po poznaniu się z muzykami zaczęli tworzyć własną grupę Buzzcocks.

Zespół zaczął zdobywać coraz większą popularność i występował w coraz większych klubach i salach koncertowych. Na początku kwietnia wystąpili w klubie Nashville, supportując The 101ers. Joe Strummer – wokalista grupy – oglądając Sex Pistols zobaczył w ich punk rocku przyszłość muzyki. Kilka tygodni później, na kolejnym wystepie w Nashville Westwood wywołał bójkę z jednym z widzów, w wyniku której zespołowi zabroniono występów w klubach Nashville i Marquee. Tego samego dnia miała miejsce premiera płyty jednego z najważniejszych zespołów punkowej sceny nowojorskiej, The Ramones. Rotten zaprzeczył, jakoby ich muzyka wpłynęła na Sex Pistols. Muzycy rozpoczęli trwającą miesiąc rezydencję w klubie 100 – występowali tam w każdy wtorek. Przez resztę miesiąca grali koncerty w małych miasteczkach na południu Anglii i nagrywali płyty demo. Ich występ w Manchesterze 4 czerwca zapoczątkował boom na punk w mieście.

4 i 6 lipca przed Sex Pistols zadebiutowali The Clash i The Damned. 5 lipca Sex Pistols wystąpili przed The Ramones – pomimo pogardy Rottena dla amerykańskiej gwiazdy. 20 lipca Sex Pistols zaprezentowali nową piosenkę, zatytułowaną „Anarchy in the U.K.”, w której tekście zawarta była ideologia grupy. 29 sierpnia wystąpili wspólnie z The Clash i Buzzcocks w Londynie, na koncercie określonym jako „pierwszy test siły punku”. Trzy dni później po raz pierwszy pojawili się w telewizji w programie Tony’ego Wilsona „So It Goes”. Choć mieli wykonać tylko „Anarchy in the U.K.”, zagrali aż trzy piosenki wywołując zamieszanie w reżyserce.

Pierwszy zagraniczny koncert dali 3 września w Paryżu. Dzień później został wyemitowany program „So It Goes”. 13 września rozpoczęli tournee po Wielkiej Brytanii. 20 września byli główną gwiazdą na 100 Club Punk Special, zorganizowanym przez McLarena. Muzycy prezentowali to, co dla punku charakterystyczne – Rotten testował dzikie style wokalne, a reszta eksperymentowała z przesterami i sprzężeniem zwrotnym doprowadzając instrumenty do granic wytrzymałości.

Na początku października 1976 roku EMI podpisała z Sex Pistols dwuletni kontrakt. W studio zespół chciał oddać atmosferę występów na żywo. 26 listopada ukazał się pierwszy singiel grupy „Anarchy in the U.K”, który wyprodukował jak na ironię Chris Thomas, odpowiedzialny za produkcję „The Dark Side Of The Moon” zespołu Pink Floyd. Utwór został okrzyknięty „nowym głosem pokolenia” i był pierwszym punkowskim singlem, który miał typowe dla gatunku polityczne przesłanie. Przełomowa okazała się również wizualna promocja singla: czarna okładka bez żadnych słów. Ukazał się także plakat przedstawiający rozerwaną flagę, pośrodku której znajdowała się dziura, połączoną ponownie nazwiskami muzyków i tytułem singla, który stał się szybko ikoną punku.

Zachowanie muzyków wzbudzało równie wiele kontrowersji co ich nagrania. Zastępując w ostatniej chwili zespół Queen w programie telewizji Thames „Today”, muzycy używali niecenzuralnych słów twierdząc, że wreszcie wytwórnia zaczęła się rozwijać. Gospodarz programu, Bill Grundy, próbował na antenie poderwać zaproszoną do studia Siouxsie Sioux z zespołu Siouxsie & the Bunshees. Cały program, choć nadawany tylko w Londynie, przez wiele dni nie schodził z nagłówków gazet. Dzięki temu epizodowi Sex Pistols znaleźli się w centrum zainteresowania nie tylko w muzycznym świecie. Londyński adwokat Bernard Brook Partridge określił muzyków jako „antytezę człowieczeństwa”. Formacja ruszyła w trasę koncertową, jednak aż trzynaście, spośród dwudziestu zaplanowanych koncertów nie odbyło się, gdyż nie dopuścili do niego organizatorzy lub lokalne władze. Na początku stycznia zespół poleciał na koncerty do Holandii – muzycy wsiedli do samolotu będąc pod wpływem alkoholu, co stało się przyczynkiem późniejszego wypowiedzenia kontraktu przez EMI (będącej pod silnymi naciskami politycznymi). Zespół otrzymał propozycje kontraktu od innych wytwórni i wkrótce wszedł do studia na ostatnie, jak się okazało sesje z Goodmanem i Matlockiem.

Matlock został wyrzucony z zespołu w lutym 1977 roku, za „zbytnie zamiłowanie do muzyki The Beatles – jak określił to McLaren. Kilka lat później Jones powiedział, że Matlock był dobrym kompozytorem, jednak nie wyglądał jak Sex Pistols, codziennie mył nogi, a jego mama nie lubiła ich piosenek. Nieco później w swojej biografii jako powód odejścia określił niemożność dogadania się z Rottenem, którego ego strasznie się rozrosło. Matlock po odejściu utworzył własną grupę Rich Kids. Na jego miejsce przyszedł przyjaciel Rottena, Sid Vicious (prawdziwe nazwisko Simon John Ritchie, znany również jako John Beverley), były perkusista Siouxsie & the Banshees i The Flower of Romance. Viciousowi przypisuje się również wprowadzenie tańca pogo do klubu 100. Tamtej pamiętnej nocy muzyk rzucił szklanką w zespół The Damned – szklanka rozbiła się, a jeden z odłamków oślepił jedną z uczestniczek imprezy na jedno oko. Muzyk został aresztowany. Dzień wcześniej Vivious zaatakował Nicka Kenta łańcuchem od motocykla. Sami muzycy Sex Pistols mówili o nim, że choć nie umiał zbyt dobrze grać, to pasował do zespołu. Przyjęcie Sida do zespołu miało na niego destrukcyjny wpływ. Muzyk od razu stał się gwiazdą, stanął w świetle reflektorów i zdobył popularność, a tylko o to mu chodziło. Chciał się po prostu dobrze bawić. W 1977 roku poznał Nancy Spungen – narkomankę o zaburzonej osobowości, która wprowadziła go w świat heroiny i odsunęła od kolegów z zespołu.

10 marca 1977 roku na konferencji prasowej przed pałacem Buckingham, muzycy podpisali kontrakt z A&M Records. Po ceremonii muzycy dostali się do biura wytwórni, gdzie Vicious zdemolował toaletę rozcinając sobie przy okazji nogę, Rotten obraził słownie pracowników a Jones „dobrze się bawił” w damskiej toalecie. Kilka dni później, w klubie, doszło do sprzeczki z innym zespołem –znajomy Rottena zagroził życiu jednego z przyjaciół dyrektora wytwórni. 16 marca A&M rozwiązało kontrakt, a 25 000 kopii singla, które właśnie były tłoczone, zostało zniszczone.

Pierwszy koncert Viciousa z zespołem miał miejsce 28 marca w Notre Dame Hall w Londynie. W maju grupa podpisała kontrakt z Virgin Records. Pomimo protestów pracowników wytwórni, którzy nie zgadzali się z treścią „God Save The Queen”, singiel ukazał się 27 maja. Ze względu na tekst utwór został zbojkotowany przez wiele stacji radiowych i spora część sklepów odmówiła jego sprzedaży. Obecnie jest to jeden z najważniejszych utworów w historii gatunku. Kiedy ukazywał się singiel królowa Elżbieta obchodziła srebrny jubileusz. W weekend, w który odbywały się uroczystości, singiel osiągnął sprzedaż 150 000 kopii. 7 czerwca McLaren wspólnie z wytwórnią wynajęli łódź, na której muzycy mieli grać płynąc rzeką Tamizą obok parlamentu. Na łódź wtargnęła policja, sprzęt został zarekwirowany, a większość załogi aresztowana. Daily Mirror przewidziało, że w dniu jubileuszu singiel powinien stać się numerem jeden. Wielu dziennikarzy twierdzi do dziś, że tak było, tylko, aby uniknąć skandalu dokonano zmiany w zestawieniu. Nasiliły się także ataki na punkowców. W połowie czerwca sam Rotten został zaatakowany przez gang obok pubu Pegasus. Napastnicy zranili go w lewe ramię. Trzy dni później wokalista znów padł ofiarą ataku. W innych okolicznościach zostali pobici Jamie Reid i Paul Cook. W związku z tym trasa koncertowa po Skandynawii została przesunięta o miesiąc.

Poczynając od wiosny 1977 roku trzej najstarsi stażem muzycy Sex Pistols nagrywali utwory na debiutancki album. Muzycy nie chcieli wpuścić do studia Viciousa, który na szczęście dla nich nabawił się zapalenia wątroby. Ze względu na niekompetencję Sida, do studia został zaproszony Matlock, który zgodził się wspomóc kolegów, jeśli McLaren odwoła kłamstwa, jakoby muzyk został zwolniony za miłość do muzyki The Beatles. Wkrótce ukazały się dwa kolejne single - „Pretty Vacant” i „Holidays in the Sun” – oba trafiły do Top 10. Płyta „Never Mind The Bollocks” miała swoją premierę 28 października 1977 roku. Niektórzy z krytyków zarzucali zespołowi, że na albumie znalazły się wszystkie cztery single wydane wcześniej. Pomimo tego album zbierał rewelacyjne recenzje. Jedynie politycy krytykowali wydawnictwo, twierdząc że jest to dowód na staczanie się młodzieży. Cztery spośród ośmiu koncertów zaplanowanych w Wielkiej Brytanii zostało odwołanych z powodów zdrowotnych muzyków lub politycznych nacisków. W dzień Bożego Narodzenia zespół zagrał dwa koncerty w Huddersfield. Przed regularnym występem zagrali dobroczynny koncert dla dzieci „strajkujących strażaków, ludzi którzy stracili pracę i rodziców samotnie wychowujących swoje potomstwo”. Był to ostatni występ zespołu na Wyspach.

W styczniu 1978 roku zespół pojechał na koncerty do USA. Ze względu na kryminalną przeszłość muzyków, niektóre z występów zostały odwołane. Trasa została okrzyknięta jako źle przygotowana. Vicious miał coraz większe problemy z heroiną. Na jednym z koncertów nazwał publiczność „bandą fagotów” i rzucił swoją gitarą w jednego z fanów. Mówiło się także, że za kulisami pobił dziennikarkę i wdał się w bójkę z ochroną. Rotten był w tym czasie chory na grypę, co równocześnie nie przeszkadzało mu zbierać cięgów od kolegów, że jest leniwy. 17 stycznia zespół rozdzielił się i muzycy polecieli do różnych miast, aby zrobić sobie wakacje. Rotten powiedział później, że reszta zespołu opuściła go, zostawiając bez biletu, pokoju w hotelu i żadnej informacji, gdzie się udają. Dzień później wokalista ogłosił zakończenie działalności grupy. Skontaktował się z szefem Virgin Records Richardem Bransonem, który zgodził się zapłacić za jego powrót do Londynu.

W ciągu kilku następnych miesięcy trzej pozostali muzycy nagrywali piosenki do filmu „The Great Rock’n’Roll Swindle”, która to płyta ukazała się ostatecznie 24 lutego 1979 roku. Jako wokaliści występowali na niej różni muzycy – nawet McLaren chwycił za mikrofon. Sam film miał premierę w 1980 roku, kiedy to McLaren przestał już być jego producentem.

Rotten założył własny zespół, Public Image Ltd. 12 października 1978 roku Spungen została znaleziona martwa w pokoju hotelowym z ranami brzucha. O morderstwo został oskarżony Vicious. W lutym 1979 roku przedawkował heroinę i zmarł. Cook i Jones założyli w 1980 roku zespół The Professionals, który rozpadł się po dwóch latach. Później muzycy poświęcili się karierom solowym i współpracą z innymi zespołami. W 1986 roku po długim procesie Rotten, Cook, Jones i reprezentant Viciousa odzyskali kontrolę nad spuścizną po zespole.

W 1996 roku Rotten, Jones, Cook i Matlock reaktywowali grupę na trasę koncertową Filthy Lucre Tour. Od 2002 roku wielokrotnie grali trasy koncertowe, tak zwane „Reunion Tours”.

W 2000 roku na rynku pojawił się dokument o zespole, zatytułowany „The Filth and the Fury”. 9 marca2006 roku muzycy sprzedali prawa do swojego back katalogu wytwórni Universal Music Group. W listopadzie cała piątka – Rotten, Jones, Cook, Matlock i Vicious – została wprowadzona do Rock and Roll Hall of Fame. Sami jednak odmówili udziału w ceremonii z powodu braku szacunku dla muzeum. Od tamtego czasu muzycy często koncertują, biorąc udział w różnego rodzaju festiwalach.

Słuchaj w serwisie RMF ON:

RMF RockRMF Classic Rock

Live & Filthy
Live & Filthy
1. Anarchy In the UK • 2. No Feelings • 3. Liar • 4. I Wanna Be Your Dog • 5. No Fun • 6. New York • 7. Seventeen • 8. Don't Gimme No Lip, Child • 9. Pretty Vacant • 10. I Wanna Be Me • 11. Search And Destroy • 12. Substitute • 13. I'm A Lazy Sod • 14. Submission • 15. C'Mon Everybody • 16. Satellite Kid • 17. Chatterbox • 18. Somethin' Else • 19. Tight Pants • 20. No Lip • 21. Belsen Was A Gas • 22. I'm Not Your Stepping Stone • 23. My Way (Alt. Version)
Agents of Anarchy
Agents of Anarchy
CD1: • 1. Submission • 2. Did You No Wrong • 3. Whatcha Gonna Do About It • 4. Feedback • 5. New York • 6. Substitute • 7. Liar • 8. No Lip • 9. Anarchy in the U.K. (Dave Goodman's Disco Mix) • 10. The Last Interview • CD2: • 1. Pretty Vacant • 2. No Feelings • 3. I Wanna Be Me • 4. I'm A Lazy Sod • 5. Submission • 6. C'mon Everybody • 7. Search & Destroy • 8. Anarchy in the U.K. • 9. Satellite • 10. No Lip • 11. God Save The Queen • 12. My Way • 13. Bill Grundy Interview
Raw & Live
Raw & Live
1. Pretty Vacant • 2. No Feelings • 3. I Wanna Be Me • 4. I'm A Lazy Sod • 5. Submission • 6. C'Mon Everybody • 7. Search & Destroy • 8. Anarchy In The UK • 9. Satellite Kid • 10. No Lip • 11. Bill Grundy Interview • 12. Somethin' Else • 13. C'Mon Everybody • 14. Stepping Stone • 15. No Lip • 16. I Wanna Be Your Dog • 17. Belsen Was A Gas • 18. Chatterbox • 19. Tight Pants • 20. My Way • 21. Search & Destroy • 22. My Way (Alt. Version)
Jubilee
Jubilee
1. God Save the Queen • 2. Anarchy in the UK • 3. Pretty Vacant • 4. Holidays in the Sun • 5. No One Is Innocent • 6. My Way • 7. Something Else • 8. Friggin' in the Riggin' • 9. Silly Thing • 10. C'mon Everybody • 11. The Great Rock 'N' Roll Swindle • 12. (I'm Not Your) Steppin' Stone • 13. Pretty Vacant (Live) • 14. EMI (Unlimited Edition)
Sex Pistols Box Set
Sex Pistols Box Set
CD1: Studio Tracks & Early Demos • 1. Holidays in the Sun • 2. Bodies • 3. No Feelings • 4. Liar • 5. God Save the Queen • 6. Problems • 7. Seventeen • 8. Anarchy in the U.K. • 9. Submission • 10. Pretty Vacant • 11. New York • 12. EMI (Unlimited Edition) • 13. I Wanna Be Me • 14. No Feeling (bonus b-side) • 15. Did You No Wrong • 16. No Fun (unedited) • 17. Satellite • 18. Problems • 19. Pretty Vacant • 20. No Feelings • CD2: Demos & Rarities • 1. Pretty Vacant • 2. Submission • 3. Anarchy in the U.K. • 4. Substitute • 5. (Don't Give Me) No Lip • 6. (I'm Not Your) Stepping Stone • 7. Johnny B. Goode • 8. Road Runner • 9. Watcha Gonna Do About It? • 10. Through My Eyes • 11. Anarchy in the U.K. • 12. No Feelings (instrumental) • 13. No Future • 14. Liar • 15. Problems • 16. New York • 17. God Save the Queen • 18. Satellite • 19. EMI • 20. Seventeen • 21. No Feelings • 22. Submission (version #1) • CD3: Live at Screen on the Green ‘76, plus live rarities • 1. Anarchy in the U.K. • 2. I Wanna Be Me • 3. Seventeen • 4. New York • 5. (Don't Give Me) No Lip • 6. (I'm Not Your) Stepping Stone • 7. Satellite • 8. Submission • 9. Liar • 10. No Feelings • 11. Substitute • 12. Pretty Vacant • 13. Problems • 14. Did You No Wrong • 15. No Fun • 16. Understanding (live bonus track) • 17. Flowers Of Romance #1 (live bonus track) • 18. Flowers Of Romance #2 (live bonus track) • 19. Belsen Was a Gas (live bonus track)
Filthy Lucre Live
Filthy Lucre Live
1. Bodies • 2. Seventeen • 3. New York • 4. No Feelings • 5. Did You No Wrong • 6. God Save the Queen • 7. Liar • 8. Satellite • 9. (I'm Not Your) Steppin' Stone • 10. Holidays in the Sun • 11. Submission • 12. Pretty Vacant • 13. EMI • 14. Anarchy in the U.K. • 15. Problems
Kiss This
Kiss This
CD1: • 1. Anarchy in the UK • 2. God Save the Queen • 3. Pretty Vacant • 4. Holidays in the Sun • 5. I Wanna Be Me • 6. Did You No Wrong • 7. No Fun • 8. Satellite • 9. Don't Give Me No Lip, Child • 10. (I'm Not Your) Stepping Stone • 11. Bodies • 12. No Feelings • 13. Liar • 14. Problems • 15. Seventeen • 16. Submission • 17. New York • 18. EMI (Unlimited Edition) • 19. My Way • 20. Silly Thing[1] • CD2: • 1. Anarchy in the U.K. • 2. I Wanna Be Me • 3. Seventeen • 4. New York • 5. EMI (Unlimited Edition) • 6. No Fun • 7. No Feelings • 8. Problems • 9. God Save the Queen
Anarchy in the UK: Live at the 76 Club
Anarchy in the UK: Live at the 76 Club
1. Anarchy in the UK • 2. I Wanna Be Me • 3. Seventeen (entitled "I'm A Lazy Sod") • 4. New York (entitled "Dolls (New York)") • 5. No Lip (entitled "Don't Give Me No Lip, Child") • 6. (I'm Not Your) Steppin' Stone • 7. Satellite • 8. Submission • 9. Liar • 10. Substitute • 11. No Feelings • 12. No Fun • 13. Pretty Vacant • 14. PA Trouble • 15. Problems
Flogging a Dead Horse
Flogging a Dead Horse
1. Anarchy in the U.K. • 2. I Wanna Be Me • 3. God Save the Queen • 4. Did You No Wrong • 5. Pretty Vacant • 6. No Fun • 7. Holidays in the Sun • 8. No One Is Innocent • 9. My Way • 10. Something Else • 11. Silly Thing • 12. C'mon Everybody • 13. (I'm Not Your) Steppin' Stone • 14. Great Rock 'N' Roll Swindle
Some Product: Carri on Sex Pistols
Some Product: Carri on Sex Pistols
1. The Very Name 'Sex Pistols' • 2. From Beyond the Grave • 3. Big Tits Across America • 4. The Complex World of John Rotten • 5. Sex Pistols Will Play • 6. Is the Queen a Moron? • 7. The Fucking Rotter
The Great Rock 'n' Roll Swindle
The Great Rock 'n' Roll Swindle
1. God Save the Queen (Symphony) • 2. Johnny B. Goode/Road Runner • 3. Black Arabs • 4. Anarchy in the U.K. • 5. Substitute • 6. Don't Give Me No Lip Child • 7. (I'm Not Your) Steppin' Stone • 8. L' Anarchie Pour le U.K. • 9. Belsen Was a Gas • 10. Einmal War Belsen Wirflich Bortrefflich (Belsen Vos a Gassa) • 11. Silly Thing • 12. My Way • 13. I Wanna Be Me • 14. Something Else • 15. Rock Around the Clock • 16. Lonely Boy • 17. No One Is Innocent • 18. C'mon Everybody • 19. EMI (Orch.) • 20. The Great Rock 'N' Roll Swindle • 21. Friggin' in the Riggin' • 22. You Need Hands • 23. Who Killed Bambi?
Spunk
Spunk
1. Lazy Sod (Seventeen) • 2. Satellite • 3. Feelings (No Feelings) • 4. Just Me (I Wanna Be Me) • 5. Submission • 6. Nookie (Anarchy in the UK) • 7. No Future (God Save the Queen) • 8. Problems • 9. Lots of Fun (Pretty Vacant) • 10. Liar • 11. Who Was It (EMI) • 12. New York (Looking for a Kiss)
Never Mind the Bollocks Here's the Sex Pistols
Never Mind the Bollocks Here's the Sex Pistols
1. Holidays in the Sun • 2. Bodies • 3. No Feelings • 4. Liar • 5. Problems • 6. God Save the Queen • 7. Seventeen • 8. Anarchy in the U.K. • 9. Submission • 10. Pretty Vacant • 11. New York • 12. E.M.I.
Anarchy in the U.K.  1977  
Bodies  1977
God Save the Queen  1977
Holidays in the Sun  1977
Liar  1977
Pretty Vacant  1977
Problems  1977
Something Else  1979
22 stycznia 1946
Urodził się Malcolm McLaren, muzyk brytyjski, były menedżer zespołu Sex Pistols.
3 maja 1955
Urodził się Steve Jones, gitarzysta Sex Pistols i Neurotic Outsiders. Grał również w Generation X i z Iggy Popem.
31 stycznia 1956
Urodził się John Lydon, frontman punkowej formacji Sex Pistols, znany jako Johnny Rotten.
20 lipca 1956
W Londynie urodził się Paul Cook, perkusista Sex Pistols, a później producent grupy Bananarama.
27 sierpnia 1956
W Anglii przyszedł na świat basista legendy punk-rocka, zespołu Sex Pistols - Glen Matlock.
10 maja 1957
W Londynie urodził się legendarny punkrocker Sid Vicious.
20 lipca 1976
Zobaczywszy występ The Sex Pistols w Lesser Free Trade Hall w Manchesterze, Ian Curtis uznał, że każdy może zostać gwiazdą rocka. W następnym roku sformował zatem grupę, której nadano najpierw nazwę Warsaw, zmienioną następnie na Joy Division.
8 października 1976
Sex Pistols podpisali kontrakt płytowy z wytwórnią EMI i otrzymali 40 tysięcy funtów zaliczki. Z EMI konkurowały Chrysalis, RAK i Polydor.
6 stycznia 1977
Wytwórnia EMI wyrzuciła grupę Sex Pistols po telewizyjnym skandalu z Billem Groungy - zaproszeni przez niego do programu emitowanego na żywo obrzucili gospodarza wyzwiskami. W marcu Sex Pistols podpisali kontrakt z inną wytwórnią - A&M.
22 stycznia 1977
Grupa Sex Pistols rozstała się z wytwórnią EMI. Zespół otrzymał 30 tysięcy funtów oraz 10 tysięcy z tytułu umowy wydawniczej.
5 marca 1977
Sid Vicious zastąpił w grupie Sex Pistols basistę Glena Matlocka.
19 czerwca 1977
Perkusista Sex Pistols, Paul Cook, został pobity przed londyńską stacją metra Shepard's Bush, przez 6 mężczyzn, którzy zaatakowali go łomem. Cook trafił do szpitala, gdzie założono mu 15 szwów.
20 października 1977
Belgijskie biuro turystyczne podało do sądu zespół Sex Pistols oraz wytwórnię Virgin za wykorzystanie ich broszury reklamowej na okładce singla "Holidays In The Sun".
15 grudnia 1977
Z powodu kryminalnej przeszłości władze imigracyjne USA nie wydały wiz wjazdowych członkom zespołu Sex Pistols.
30 grudnia 1977
Władze imigracyjne USA wycofały decyzję o nieprzyznaniu wiz wjazdowych członkom Sex Pistols.
5 stycznia 1978
Sex Pistols wystąpili po raz pierwszy w Stanach Zjednoczonych - było to w Great Southeast Music Hall w Atlancie.
23 lutego 1978
Sid Vicious, który przebywał w Nowym Jorku, został aresztowany za posiadanie narkotyków wraz ze swoją amerykańską dziewczyną, Nancy Spungen.
13 lipca 1978
Radio BBC po raz trzeci zakazało emisji singla zespołu Sex Pistols. Tym razem odmówiono emisji utworu "No One Is Innocent (A Punk Prayer By Ronnie Biggs)".
11 października 1978
W Chelsea Hotel w Nowym Jorku znaleziono zamordowaną Nancy Spungeon, przyjaciółkę basisty Sex Pistols - Sida Viciousa, którego aresztowano dzień później.
8 grudnia 1978
Sid Vicious został oskarżony o napaść pierwszego stopnia i posiadanie niebezpiecznego narzędzia - członek Sex Pistols rozbił szklankę po piwie na twarzy brata Patti Smith, Todda oraz kopał go w krocze. Incydent miał miejsce w klubie Hurrah w Nowym Jorku.
2 stycznia 1979
W Nowym Jorku rozpoczął się proces Sida Viciousa z Sex Pistols, oskarżonego o zamordowanie swojej dziewczyny, Nancy Splungen. Vicious nie doczekał ogłoszenia wyroku; miesiąc później zmarł w wyniku przedawkowania heroiny.
2 lutego 1979
Zmarł Sid Vicious z punkowego zespołu Sex Pistols. Miał 21 lat. Koroner za przyczynę śmierci uznał ostre zatrucie wstrzykniętymi narkotykami.
12 stycznia 1981
Płytoteka Białego Domu wzbogaciła się o albumy Boba Dylana oraz zespołów KISS i Sex Pistols, podarowane przez Amerykańskie Stowarzyszenie Przemysłu Nagraniowego (RIAA).
8 kwietnia 2010
Zmarł legendarny menedżer grupy Sex Pistols - Malcolm McLaren. Miał 64 lata. McLaren rozpoczął karierę w showbiznesie w 1971 roku, w londyńskim środowisku projektantów mody. Jeszcze w latach 70. związał się z brytyjską sceną muzyczną zakładając własną wytwórnię płytową. Wkrótce został również menedżerem formacji The Strand, która następnie zmieniła nazwę na Sex Pistols. W swojej karierze McLaren próbował również sił w roli wykonawcy solowego i w latach 1983-98 nagrał cztery płyty.