Eric Sardinas / fot. N. Zolzover / oficjalna strona artysty

Eric Sardinas


kraj: USA
gatunek: blues, blues rock
dekady: 1990, 2000
Amerykański gitarzysta blues rockowy, grający na gitarze dobro. Zasłynął swoimi występami na żywo, podczas których zdarza mu się podpalać gitarę na scenie. Choć leworęczny, gra na gitarze jak praworęczni muzycy. Jego styl określany jest jako surowy i niezwykle emocjonalny.

Urodził się w 1970 roku w Fort Lauderdale na Florydzie. Zaczął uczyć się grać na gitarze już w wieku sześciu lat. Inspiracją byli wielcy bluesmani pochodzący z Delty Mississippi, tacy jak Charlie Patron, Bukka White, Big Bill Bronzy, Elmore James czy Muddy Waters. Sam przyznaje, że do dziś najbardziej lubi muzykę z lat 20. i 30., gdyż to od niej właśnie wszystko się zaczęło. Fascynowało go to, że jeden muzyk stojący na scenie z gitarą może wytworzyć ze sceny taką energię, jakby grał na niej co najmniej pięcioosobowy zespół. Niezwykłe wrażenie robiła na nim szczerość przekazu jaka płynęła z dokonań mistrzów bluesa.

Określenie blues-rockowy bardzo często odnosi się bądź do bluesowych muzyków, chcących się „sprzedać” (grać bardziej komercyjną muzykę), aby zarobić więcej pieniędzy lub też do rockowych wykonawców próbujących wzbogacić i złagodzić czasem swoje brzmienie domieszką bluesa (choć większość z nich nie umie po prostu grać czystego bluesa). Nie ma ono jednak zastosowania do Sardinasa, który wychował się na klasycznym bluesie i jest to jego naturalny styl.

Sardinas podróżował po kraju, grając na akustycznej gitarze na ulicach miast, aby zarobić na chleb. W 1990 roku wylądował w Los Angeles. Wkrótce też stworzył Eric Sardinas Project (ESP), który uzupełniał basista Paul Loranger, grający zarówno na basie elektrycznym jak i akustycznym – takiego brzmienia potrzebował Sardinas. Wkrótce dołączył do nich perkusista Scott Palacios. Jako trio zdobywali doświadczenie sceniczne grając przez sześć lat po trzysta koncertów rocznie – od małych akustycznych występów w kawiarniach, po duże koncerty w klubach w Hollywood.

Dzięki temu, że firmy produkujące instrumenty muzyczne często zapraszały trio do wzięcia udziału w pokazach, gdzie mieli prezentować nowe instrumenty, zostali zauważeni i wystąpili jako support przed Johnym Winterem. To z kolei sprawiło, że grupą zainteresowała się wytwórnia Evidence Records.

Pierwsza płyta Sardinasa, zatytułowana „Treat Me Right” ukazała się w 1999 roku i została wyprodukowana przez Dicka Shurmana – odkrywcę nowych talentów bluesowych. Rok później ukazał się mini album „Angel’s Face”, zawierający trzy nowe utwory. W tym samym roku, podczas koncertu w Sydney doznał poparzenia trzeciego stopnia nadgarstka lewej ręki.

W 2001 roku gitarzysta wydał kolejny długogrający album, zatytułowany „Devil’s Train”, na którym znów można usłyszeć dużo wspaniałego blues-rockowego grania. Muzyka wspomagały gwiazdy, takie jak Hubert Sumlin (muzyk sesyjny Howlin'a Wolfa), Johny Winter i Honeyboy Edwards (jeden z nielicznych żyjących jeszcze muzyków którzy wywodzą się z pierwszej generacji bluesmanów z Delty.

W 2003 roku Sardinas wydał kolejną płytę. Album „Black Pearls” został nagrany w dość specyficzny jak na dzisiejsze czasy sposób. Całość została zagrana w stu procentach ma żywo i od razu została zarejestrowana na taśmie analogowej (oznaczało to, że nie użyto żadnych pro-tools czy tunerów wokalnych).

Gitarzysta zagrał również na płycie poświęconej Bo Diddley’owi zatytułowanej „Hey Bo Diddley – A Tribute”, gdzie wykonał piosenkę „Ride On Josephine”.

Obecnie ma podpisany kontrakt z wytwórnią innego wielkiego gitarzysty, Steve’a Vai’a - Favoured Nations. Dzięki temu występował na całym świecie jako support na trasie mistrza „The Real Illusions Tour” w 2005 roku.

19 lutego 2008 roku w USA ukazała się jego ostatnia jak do tej pory płyta, zatytułowana „Eric Sardinas and Big Motor”. 1 kwietnia płyta miała swoją premierę w Kanadzie, zaś reszta świata mogła zakupić krążek już od 28 kwietnia. Promocję płyty wspierała trasa koncertowa, która miała miejsce w 2008 roku. Artysta rozpoczął ją koncertami w Ameryce, aby później przenieść się do Europy.

Słuchaj w serwisie RMF ON:

RMF Blues

Eric Sardinas and Big Motor
Eric Sardinas and Big Motor
1. All I Need • 2. Ride • 3. Find My Heart • 4. Gone To Memphis • 5. It's Nothin' New • 6. This Time • 7. Just Like That • 8. Burning Love • 9. Wonderin' Blues • 10. Door To Diamonds • 11. As The Crow Flies
Black Pearls
Black Pearls
1. Flames Of Love • 2. Same 'Ol Way • 3. Bittersweet • 4. Ain't No Crime • 5. Big Red Line • 6. Liar's Dice Blues • 7. Black Pearls • 8. Sorrow's Kitchen • 9. Four Roses • 10. Old Smyrna Road • 11. Tenfold Trouble • 12. Wicked Ways
Devil's Train
Devil's Train
1. Piece Of Me • 2. My Sweet Time • 3. Texola • 4. Aggravatin' Papa • 5. Killin' Time Blues • 6. My Kind Of Woman • 7. County Mile • 8. Gambling Man Blues • 9. Down To Wiskey • 10. Devil's Train • 11. Be Your Man • 12. Sidewinder • 13. B Goin' South
Treat Me Right
Treat Me Right
1. Treat Me Right • 2. Write Me A Few Lines • 3. Murdering Blues • 4. Cherry Bomb • 5. My Baby's Got Something • 6. Give Me Love • 7. Rollin' and Tumblin' • 8. Low Down Love • 9. Get Along Rider • 10. Goin' To The River • 11. I Can't Be Satisfied • 12. Sweetwater Blues • 13. Down In The Bottom • 14. Tired Of Tryin'
Aggravatin Papa  2001
All I Need  2008
Find My Heart  2008
It's Nothin' New  2008
Killin' Time Blues  2001
My Kind Of Woman  2001
My Sweet Time  2001
Piece Of Me  2001
Ride  2008
This Time  2008
Zobacz także:

Muddy WatersSteve Vai