Gęśnica wiosenna – co to za grzyb?
Gęśnica wiosenna to jadalny grzyb, który dawniej był ceniony niemal na równi z polnymi pieczarkami. Dziś jednak niewielu grzybiarzy go rozpoznaje i zbiera. To błąd! Ten grzyb wyróżnia się grubym, ścisłym i białym miąższem, który doskonale sprawdza się w kuchni – zarówno jako składnik sycących dań, jak i marynat. Gęśnica ma też charakterystyczny, mączny zapach, a jej smak bywa porównywany do świeżego ogórka lub zboża.
Jak przygotować gęśnicę?
Przyrządzanie gęśnicy jest stosunkowo proste, bo wystarczy podsmażyć ją na maśle – jej jędrny miąższ nie rozpada się podczas smażenia. Świetnie nadaje się również do marynowania w occie. Minusem jest fakt, że grzyby te często bywają zajęte przez larwy owadów, dlatego znalezienie czystych egzemplarzy wymaga cierpliwości. Mimo to warto się postarać, bo smak wynagradza trud poszukiwań.
Kiedy i gdzie szukać gęśnicy?
Sezon na gęśnicę wiosenną zaczyna się już w kwietniu i trwa do czerwca. Grzyb ten preferuje miejsca bogate w wapń i azot – łąki, pastwiska, obrzeża lasów liściastych i iglastych, a także sady i parki miejskie. Charakterystycznym znakiem obecności gęśnicy są tzw. czarcie kręgi – grzyby rosnące w regularnych okręgach.
Jak rozpoznać gęśnicę wiosenną?
Gęśnica ma zestaw charakterystycznych cech. Oto na co warto zwrócić uwagę:
- Kapelusz: 4–12 cm średnicy, barwa od białej przez kremową po ochrowożółtą, u młodych grzybów dzwonkowaty lub stożkowaty, z wiekiem staje się płaski i pofalowany. Powierzchnia sucha i matowa,
- Trzon: krótki (3–7 cm), solidny, u młodych grzybów beczułkowaty, u starszych walcowaty, pełny lub gąbczasty,
- Blaszki: bardzo gęste, wąskie, białawe, przy trzonie charakterystycznie wycięte ząbkiem.
Na co uważać podczas zbierania?
Gęśnicę można pomylić z dzwonkówką trującą – różni je zapach i kolor wysypu zarodników (gęśnica ma biały, dzwonkówka różowo-brązowy). Bardzo niebezpiecznym sobowtórem jest też śmiertelnie trujący włókniak ceglasty – czerwienieje po uszkodzeniu i ma specyficzny zapach.
Pamiętaj: zbieraj wyłącznie grzyby, które dobrze znasz. W razie wątpliwości skonsultuj zbiory z grzyboznawcą lub najbliższą stacją sanitarno-epidemiologiczną.