Sarah Vaughan

W 1944 Sarah zdobyła popularność śpiewając "Night In Tunisia", "If You Could See Me Now" i "It's Magic". Jako solistka zaczęła występować rok później, śpiewając w różnych klubach jazzowych, takich jak Three Deuces, The Famous Door, The Downbeat i The Onyx Club. W latach 1949-53 nagrywała dla wytwórni Columbia Records. W następnych latach podjęła współpracę między innymi z firmami fonograficznymi Mercury i EmArcy.

Ważną postacią w jej życiu stał się George Treadwell, który nie tylko został jej menedżerem i zadbał o jej sceniczny wizerunek, ale także okazał się życiowym partnerem na następne lata. Nagrywając dla Mercury Records Sarah odniosła wielki sukces komercyjny - jej największe przeboje z tego okresu to: "How Important Can It Be", "Whatever Lola Wants", "The Banana Boat", "You Ought To Have Wife" i "Make Yourself Comfortable".

Na początku lat 60. w życiu Sarah nastąpiły zmiany nie tylko zawodowe, ale i prywatne - po rozstaniu z Treadwellem poznała Clydea Atkinsa i zaczęła nagrywać dla wytwórni Roulette Records. Nadzór nad jej płytami objęli tak znani muzycy jak Billy May, Quincy Jones i Benny Carter. W tym samym czasie nagrała także albumy z jazzowymi standardami: "After Hours" w 1961 i "Sahar Plus Two" rok później. Zarówno z wytwórnią jak i z drugim mężem Sassy rozstała się trzy lata później. Atkinsa zastąpił wkrótce Clyde Golden Jr., a Sarah wyjechała do Danii, by z Quincy Jonesem nagrywać "Sassy Swings Tivoli". W 1984 uczestniczyła w jednym z najniezwyklejszych projektów swojej karierze - "The Planer Is Alive, Let It Live" - symfonii skomponowanej przez Tito Fontanę i Santego Polumbo, do włoskich tłumaczeń wierszy Karola Wojtyły.

Koniec kariery Sarah Vaughan przypadł na rok 1989, kiedy osłabiona imprezami zakrapianymi hojnie alkoholem, nieregularnym trybem życia, paleniem marihuany i tytoniu zachorowała na raka płuc. Mimo podjętego leczenia zmarła w swoim domu w Kalifornii w wieku 66 lat.