Led Zeppelin / fot. oficjalna strona zespołu

Led Zeppelin


kraj: Wielka Brytania
gatunek: rock, hard rock, heavy metal, blues rock
dekady: 1960, 1970, 1980
Brytyjska grupa rockowa założona w 1968 roku. W jej skład wchodzili – Jimmy Page (gitara), Robert Plant (wokal), John Paul Jones (bas, klawisze) oraz John Bonham (perkusja). Dzięki brzmieniu gitarowemu określana mianem jednych z pierwszych zespołów heavy metalowych, choć jej styl trudno zakwalifikować tylko do jednego gatunku; w ich twórczości można usłyszeć inspiracje czerpane z bluesa, folku, muzyki celtyckiej, indiańskiej, arabskiej, przez reggae, soul, muzykę funk oraz klasyczną, a także z country. Charakterystyczny głos wokalisty jest uznawany przez wielu za najlepszy w historii rocka.

Początki zespołu sięgają czasów działalności innego słynnego bluesowo – rockowego zespołu - The Yardbirds. Jimmy Page dołączył do nich w 1966 roku, po tym, jak oryginalny basista ze składu - Paul Samwell-Smith – opuścił grupę. Page niedługo potem stworzył bardzo udany duet z Jeffem Beckiem. Kiedy ten odszedł z zespołu, a działalność formacji zaczęla chylić się ku upadkowi – Page postanowił sam stworzyć supergrupę, wspólnie z Beckiem na gitarze, perkusistą The Who - Keithem Moonem oraz basistą Johnem Entwistlem. Jako wokaliści brani byli pod uwagę – szkocki multiinstrumentalista Donovan, Steve Winwood (Traffic, Blind Faith) oraz Steve Marriott (Small Faces, Humble Pie). Grupa ta nigdy nie powstała, niemniej jednak panowie – Beck, Page i Moon nagrali w 1966 roku razem piosenkę „Beck's Bolero”, która pojawiła się na albumie tego pierwszego „Truth”. W sesji tej uczestniczył także klawiszowiec i basista John Paul Jones, który zdawał się być zainteresowany współpracą z Pagem w jakimś przyszłym projekcie muzycznym.

Finałowy koncert The Yardbirds odbył się w lipcu 1968 roku. Niedługo potem Page oraz basista Chris Dreja zaczęli znów na poważnie rozważać możliwość powołania do życia kolejnej grupy. Zaprosili do współpracy Terry’ego Reida, który wstępnie się zgodził, potem jednak polecił młodego muzyka z Birmingham – Roberta Planta, a ten z kolei zarekomendował perkusistę Johna Bonhama. Kiedy Dreja postanowił jednak się wycofać i zostać fotografem – na prośbę swojej żony – z zespołem w sprawie wakatu spotkał się basista John Paul Jones i został przyjęty.

Grupa po raz pierwszy spotkała się w pokoju przylegającym do studia nagrań przy Gerrard Street w Londynie. Bardzo szybko myzycy znaleźli wspólny język i doskonale się ze sobą zgrali. Niedługo potem zagrali swoją pierwszą kompozycję „Jim's Blues”. Pomiędzy sierpniem a wrzęsniem 1968 roku powstało pierwszych kilka piosenek o silnym zabarwieniu bluesowym, z którym zresztą do końca nigdy nie zerwali. Kompletowali tournee skandynawskie jako The New Yardbirds. Było jednak jasnym, że nieuchronnie zbliża się czas do zaistnienia pod własną nazwą, a nie zapożyczoną od formacji, która już nie istniała. Do legendy przeszła historia powstania nowej nazwy – Led Zeppelin. Przypisuje się ją Keithowi Moonowi, który miał po jednym z koncertów powiedzieć, że muzyka „unosiła się jak ołowiany sterowiec” czyli „lead Zeppelin”. Po sugestiach managera Petera Granta zmieniono pierwszy człon „lead” na „leed”, a w końcu czytane jako „led”. Sprawa wylądowała w sądzie, ze względu na prawa rodziny konstruktora do nazwy statku – pozew spadkobierców Ferdinanda von Zeppelina został oddalony i muzycy mogli pozostać przy wybranej nazwie. W listopadzie 1968 roku formacja podpisała ogromny, jak na owe czasy kontrakt z wytwórnią Atlantic Records, opiewający na sumę 200 tysięcy funtów.

Pod nową nazwą zespół zadebiutował w październiku 1968 roku, nie miał jednak na tyle materiału, by wejść do studia. Ogrywali więc to, co mieli na koncertach, przeciągając je w nieskończoność. Dopiero po skompletowaniu dostatecznej ilości kawałków – zaczęli nagrywać. Pierwszy album zarejestrowali w ciągu zaledwie 36 godzin i wydali go w 1969 roku jako po prostu „Led Zeppelin” w stylu mieszanki bluesa, folku i wschodnich wpływów.

Drugi album, nazwany „Led Zeppelin II” powstał w tym samym roku i był jeszcze większym sukcesem, niż debiutancki. Stworzyli swój własny styl, wpisując się w budowę hard rocka. Trasy koncertowe po każdym z longplayów były swoistymi widowiskami, pełnymi improwizacji i poszerzanych wersji utworów znanych z wykonań studyjnych.

Podczas pracy nad trzecim albumem „Led Zeppelin III” Page i Plant przenieśli się do Walii. W rezultacie otrzymali bardziej akustyczne brzmienie i jeszcze silniejsze odwołanie do celtyckiej muzyki. Wydawnictwo spotkało się jednak z mieszanymi reakcjami ze strony fanów, mających za złe częściowe odejście od brzmienia dwóch poprzednich krążków. Album otwierał utwór „Imigrant Song”, który przeszedł do klasyki gatunku.

Czwarty album nagrali w listopadzie 1971 roku. Nie ma on nazwy, a jedynie symbole, wydrukowane na okładce. Fani jednak zwyczajowo nazywają go po prostu „Led Zeppelin IV”. Po raz kolejny zaprezentowali na nim swoje unikalne brzmienie - czyste akustyczne dźwięki gitary połączone zostały z bluesową manierą. Znalazły się na nim klasyki gatunku – „Black Dog”, „Going to California” (poświęcone Joni Mitchell) oraz jedno z najsłynniejszych nagrań w historii zespołu – „Stairway to Heaven”. Ze względu na swoją długośc nigdy nie ukazało się jako singiel, a całe wydawnictwo do połowy 2006 roku sprzedało się w samych tylko Stanach Zjednoczonych w nakładzie 23 milionów kopii i jest uznane za jedno z najważniejszcych w historii szeroko pojętej muzyki rozrywkowej.

Zespół największą popularność osiągnął w latach 1972-1977. Definiowaly go nie tylko wspaniałe płyty, świetnie koncerty, ale również image sceniczny, składający się z długich, kwiatowych strojów oraz wielu bransoletek na rękach, które symbolizować miały tęsknotę za utraconym światem dzieci – kwiatów.

Kolejny album „Houses of the Holy” nagrali w 1973 roku. Widać na nim eksperymenty z syntezatorami i mellotronem. Dwa lata później ukazał się kolejny longplay „Physical Graffiti”. Rok później zrobili sobie przerwę od koncertowania i założyli własną wytwórnię – Swan Song, od tytułu jednej z pięciu nigdy nie wydanych piosenek zespołu. Wydawali nie tylko swoje nagrania, ale również takich artystów jak – Bad Company, Pretty Things czy Sad Café.

Dwa lata później wydali dwupłytowy krążek – „Physical Graffiti”, pierwszy wydany przez swoją wytwórnię. Rolling Stone napisał o nich, że mogą startować razem z The Who i Rolling Stonesami do miana Najlepszego Zespołu na Świecie. Album osiągnął ogromny sukces. W maju tego roku formacja zagrała pięć koncertów w Earls Court Arena w Londynie, z których relacja została wydana na dvd w 2003 roku. Po tych sukcesach – zespół wyjechał na zasłużone wakacje, planując jednocześnie letnie koncerty po Stanach. Wszystko to przerwał wypadek samochodowy Planta i jego żony na Rodos w Grecji. Wokaliście, poza złamaną kostką u nogi, nic się nie stało, natomiast jego żonie potrzebna była transfuzja krwi.

W tym czasie – Led Zeppelin był rockowym światowym numerem jeden, zostawiając w tyle pod względem sprzedaży nawet Stonesów. Pracując nad nowym materiałem – pojawiły się w prasie plotki o uzależnieniu Page’a od heroiny. Mimo problemów, gitarzysta w jednym z wywiadów przyznał, że jest to jego ulubiony longplay, a rozpoczynający go utwór „Achilles Last Stand” - wg niego jest najlepszym kawalkiem z tej płyty. W 1976 roku premierę miał film „The song Romains The Same”, a w sklepach pojawił się soundtrack pod tym samym tytułem.

Rok później ich koncert w Tampa Stadium został wpisany do Księgi Guinessa jako największy pojedynczy występ oglądany przez widzów – w tym przypadku było to 76 229 tysięcy osób. W 1977 roku Plant przeżył osobistą tragedię – na wirusowe zapalenie żołądka zmarł jego pięcioletni syn Karac. Resztę przygotowanej trasy koncertowej trzeba było natychmiast odwołać.

W listopadzie 1978 roku zespół ponownie wszedł do studia. W rezultacie powstał krążek pod tytułem „In Through the Out Door”, który choć zbierał różne recenzje wśród krytyków i tak w drugim tygodniu sprzedaży osiągnął pierwsze miejsce w zestawieniu Billboard Album Chart w Wielkiej Brytanii i USA. Ponadto cały katalog płyt wszedł na listę Billboard Top 200 pomiędzy 27 październikiem a 3 listopada 1979 roku. Po wydaniu płyty zespół ruszył w trasę koncertową. Podczas występu w Nuremberg w Niemczech 27 czerwca Bonh am na scenie nagle zasłabł i koncert został przerwany. Perkusista został przewieziony do szpitala. Prasa spekulowała, że zasłabnięcie było spowodowane uzależnieniem muzyka od alkoholu i narkotyków, ale zespół zaprzeczył, twierdząc że było to zwykłe przejedzenie. Europejska trasa zakończyła się berlińskim koncertem 7 lipca.

24 września 1980 roku asystent grupy Rex King zabrał Bonhama do Bay studios na próby przed mającą się odbyć trasą koncertową po USA. Podczas podróży artysta poprosił, aby zatrzymać się na śniadanie, na które zamówił porcję szynki i szesnaście shotów wódki (400 ml). Po dotarciu do studia Bonham kontynuował picie alkoholu. Po próbie zespół przeniósł się do domu Page’a. Bonham usnął po północy i został położony przez kolegów w jednej z sypialni. O 13:45 następnego dnia manager zespołu Benji LeFevre i John Paul Jones znaleźli Bonhama martwego, który udusił się własnymi wymiocinami. Perkusista został skremowany 10 października 1980 roku w Droitwich, w hrabstwie Worcestershire w Anglii. Po jego śmierci zespół postanowił zakończyć działalność, pomimo, że muzycy takiej klasy jak Cozy Powell, Carmine Appice, Barriemore Barlow, Simon Kirke czy Bev Bevan gotowi byli dołączyć do grupy na jego miejsce.

W 1982 roku zespół wypuścił na rynek płytę zatytułowaną „Coda”, na której znalazły się niepublikowane nagrania z lat poprzednich. Wśród nich była instrumentalna solówka perkusyjna Bonhama z 1976 roku pod tytułem „Bonzo’s Montreaux”.

13 lipca 1985 roku Plant, Page i Jones ponownie połączyli siły, aby wystąpić na filadelfijskiej części koncertu Live Aid. Muzykom towarzyszyli perkusiści Tony Thompson i Phil Collins (grał na perkusji na dwóch pierwszych solowych albumach Planta), oraz basista Paul Martinem (członek zespołu wokalisty w tamtym czasie). Występ był fatalny, do czego przyczynił się brak prób, rozstrojona gitara Page’a, kiepskie odsłuchy i problemy z głosem wokalisty. Zespół nie zgodził się na wykorzystywanie zapisu koncertu. Aby wesprzeć fundację Page i Plant postanowili przekazać na jej rzecz dochód z mającego się niebawem ukazać ich wspólnego wydawnictwa DVD, natomiast John Paul Jones przekazał zysk ze swojej obecnej trasy koncertowej.

W maju 1988 roku zespół zszedł się ponownie na koncert z okazji 40 rocznicy Atlantic Records, tym razem z synem zmarłego perkusisty Jasonem Bonhamem za bębnami. Jednak ponownie nie był to udany występ, głównie z powodu kłótni pomiędzy Pagem i Plantem.

W latach 90. ukazały się dwa boxy zawierające zremasterowane pod okiem Page’a wszystkie studyjne albumy grupy oraz niepublikowane dotąd nagrania koncertowe.

W 1994 roku Page i Plant zagrali razem koncert dla MTV, który później ukazał się na rynku pod tytułem „No Quarter: Jimmy Page and Robert Plant Unledded”. Muzycy zagrali głównie utwory z repertuaru Led Zeppelin. Kiedy zapytano Planta gdzie był w tym czasie Jones, ten odpowiedział, że „parkował samochód”.

12 stycznia 1995 roku Led Zeppelin zostali wprowadzeni do amerykańskiej Rock and Roll Hall of Fame. Zagrali z tej okazji krótki koncert, tym razm z Jones’em. Na perkusji znów grał Jason Bonham, a muzyków wsparli Steven Tyler i Joe Perry z Aerosmith oraz Neil Young i Michael Lee.

11 listopada 1997 roku na rynku pojawiło się wydawnictwo Led Zeppelin „BBC Session”, zawierające zapis prawie wszystkich utworów nagranych dla stacji. Rok później Page i Plant wydali kolejny solowy album „Walking into Clarksdale”, który nie odniósł jednak takiego sukcesu jak „No Quarter”.

W 2003 roku ukazały się dwa kolejne wydawnictwa grupy – potrójny album koncertowy „How The West Was Won” i płyta DVD zatytułowana po prostu „Led Zeppelin”. To drugie wydawnictwo do końca roku uzyskało sprzedaż ponad 520 000 egzemplarzy.

W 2004 roku zespół otrzymał nagrodę Grammy za całokształt twórczości. W 2006 roku dostali nagrodę Polar Music Prize, wręczaną przez króla Szwecji oraz zostali włączeni do brytyjskiej Music Hall of Fame.

W 2007 roku pojawiły się kolejne wydawnictwa grupy. Pierwszym z nich była składanka „Mothership”, zawierająca zbiór największych nagrań zespołu, kolejnym zaś reedycja ścieżki dźwiękowej i DVD „The Songs Romains the Same”.

12 września 2007 roku do prasy trafiła informacja, że zespół znów połączy siły aby zagrać kolejny charytatywny koncert. Za perkusją znów miał zasiąść Jason Bonham. Koncert odbył się 10 grudnia tegoż roku i został entuzjastycznie przyjęty przez krytyków i fanów. Zespół był na tyle zadowolony z występu, że muzycy nie zanegowali nawet możliwości wyruszenia w kolejna trasę koncertową, czy też nagrania nowego albumu.

Przez blisko 30 lat istnienia, przerwane dopiero śmiercią perkusisty – formacja sprzedała na świecie ponad 300 milionów płyt, w tym w samych tylko Stanach Zjednoczonych – 111 milionów krążków. W zestawieniu VH1 100 Najwybitniejszych Artystów Hard Rocka zajęli pierwsze miejsce, a Rolling Stone nazwał ich „najcięższym zespołem w historii” i „największym w latach 70”.

Słuchaj w serwisie RMF ON:

RMF RockRMF Classic RockRMF Hard & HeavyRMF BluesRMF 70sRMF Rock Progresywny

The Song Remains The Same (Expanded & Remastered)
The Song Remains The Same (Expanded & Remastered)
CD1: • 1. Rock And Roll • 2. Celebration Day • 3. Black Dog (including Bring It On Home)* • 4. Over The Hills* • 5. Misty Mountain Hop* • 6. Since I've Been Loving You* • 7. No Quarter • 8. The Song Remains The Same • 9. Rain Song • 10. The Ocean* • CD2: • 1. Dazed and Confused • 2. Stairway To Heaven • 3. Moby Dick • 4. Heartbreaker* • 5. Whole Lotta Love (*Not on original soundtrack release)
Coda
Coda
1. We're Gonna Groove • 2. Poor Tom • 3. I Can't Quit You Baby • 4. Walter's Walk • 5. Ozone Baby • 6. Darlene • 7. Bonzo's Montreaux • 8. Wearing And Tearing
In Through the Out Door
In Through the Out Door
1. In The Evening • 2. South Bound Saurez • 3. Fool In The Rain • 4. Hot Dog • 5. Carouselambra • 6. All My Love • 7. I'm Gonna Crawl
The Song Remains the Same
The Song Remains the Same
Disc 1: • 1. Rock And Roll • 2. Celebration Day • 3. The Song Remains The Same • 4. Rain Song • 5. Dazed And Confused • • Disc 2: • 1. No Quarter • 2. Stairway To Heaven • 3. Moby Dick • 4. Whole Lotta Love
Presence
Presence
1. Achilles' Last Stand • 2. For Your Life • 3. Royal Orleans • 4. Nobody's Fault But Mine • 5. Candy Store Rock • 6. Hots On For Nowhere • 7. Tea For One
Physical Graffiti
Physical Graffiti
CD1: • 1. Custard Pie • 2. The Rover • 3. In My Time Of Dying • 4. Houses Of The Holy • 5. Trampled Underfoot • 6. Kashmir • CD2: • 1. In The Light • 2. Bron-Yr-Aur • 3. Down By The Seaside • 4. Ten Years Gone • 5. Night Flight • 6. Wanton Song • 7. Boogie With Stu • 8. Black Country Woman • 9. Sick Again
Houses of the Holy
Houses of the Holy
1. The Song Remains The Same • 2. The Rain Song • 3. Over The Hills And Far Away • 4. The Crunge • 5. Dancing Days • 6. D'yer Mak'er • 7. No Quarter • 8. The Ocean
Led Zeppelin IV
Led Zeppelin IV
1. Black Dog • 2. Rock and Roll • 3. The Battle Of Evermore • 4. Stairway To Heaven • 5. Misty Mountain Hop • 6. Four Sticks • 7. Going To California • 8. When The Levee Breaks
Led Zeppelin III
Led Zeppelin III
1. Immigrant Song • 2. Friends • 3. Celebration Day • 4. Since I've Been Loving You • 5. Out On The Tiles • 6. Gallows Pole • 7. Tangerine • 8. That's The Way • 9. Bron-Y-Aur Stomp • 10. Hats Off To (Roy) Harper
Led Zeppelin II
Led Zeppelin II
1. Whole Lotta Love • 2. What Is And What Should Never Be • 3. The Lemon Song • 4. Thank You • 5. Heartbreaker • 6. Living Loving Maid (She's Just A Woman) • 7. Ramble On • 8. Moby Dick • 9. Bring It On Home
Led Zeppelin
Led Zeppelin
1. Good Times Bad Times • 2. Babe I'm Gonna Leave You • 3. You Shook Me • 4. Dazed and Confused • 5. Your Time Is Gonna Come • 6. Black Mountain Side • 7. Communication Breakdown • 8. I Can't Quit You Baby • 9. How Many More Times
All My Love  1979  
Baby I'm Gonna Leave You  1969
Black Dog  1971  
Communication Breakdown  1969  
Dazed and Confused  1969
D'yer Maker  1973  
Good Times Bad Times  1969
Hats Off To (Roy) Harper  1970
Heartbreaker  1969
I Can't Quit You Baby  1969
Immigrant Song  1970
Immigrant Song (Dirty Funker Remix)  2005
Kashmir  1975  
Misty Mountain Hop  1971
Ramble On  1969
Rock and Roll  1972  
Since I've Been Loving You  1970
Stairway to Heaven  1971  
Tangerine  1970  
Thank You  1969
The Rain Song  
What Is And What Should Never Be  1969
When The Levee Breaks  1971
Whole Lotta Love  1969  
You Shook Me  1969
Your Time is Gonna Come  2000  
6 maja 1937
Niemiecki sterowiec (zeppelin) Hindenburg rozbił się w Lakehurst pod Nowym Jorkiem. W katastrofie zginęło 36 osób. Zdjęcie z tej tragedii znalazło na okładce pierwszego album zespołu Led Zeppelin.
10 listopada 1940
W Harrow w Anglii urodził się brytyjski muzyk rock and rollowy, wokalista - showman i samozwańczy arystokrata - Screaming Lord Sutch, który naprawdę nazywał się David Sutch. W jego zespole pierwsze kroki stawiały takie późniejsze gwiazdy rocka jak Jimmy Page (Led Zeppelin), Jeff Beck, Ritchie Blackmore (Deep Purple), John Bonham (Led Zeppelin), czy Keith Moon (The Who). Sutch zmarł 16 czerwca 1999.
12 czerwca 1941
W Manchesterze w Wielkiej Brytanii urodził się Roy Harper, wokalista, gitarzysta, kompozytor i producent nagrań. Często współpracował z innymi muzykami. W nagraniu "Have A Cigar" grupy Pink Floyd z 1975 roku wykonywał partię wokalną. Led Zeppelin zadedykowali Harperowi utwór "Hats Off To (Roy) Harper" z albumu "Led Zeppelin III". Na albumach Roya Harpera grali członkowie między innymi Pink Floyd, Led Zeppelin, Who i Yes.
9 stycznia 1944
W Heston w Wielkiej Brytanii urodził się Jimmy Page, od 1968 do 1980 roku gitarzysta Led Zeepelin. Grał również w Yardbirds. W latach 1983-87 kierował grupą The Firm, a w 1993 wspólnie z Davidem Coverdalem nagrał album "Coverdale/Page".
3 stycznia 1946
W Londynie urodził się John Paul Jones - basista i pianista oraz aranżer większości nagrań grupy Led Zeppelin.
31 maja 1948
W Birmingham urodził się John Bonham, perkusista Led Zeppelin. W wieku 32 lat zapił się na śmierć.
20 sierpnia 1948
W Birmingham urodził się Robert Plant, wokalista słynnej grupy Led Zeppelin. Po rozwiązaniu zespołu w 1980 roku kontynuował karierę solową.
3 maja 1971
Podczas koncertu w Danii, zespół Led Zeppelin zagrał "Four Sticks". Było to jedyne w historii wykonanie tego utworu na żywo przez tę grupę.
6 stycznia 1975
Ponad 2000 fanów Led Zeppelin, oczekujących całą noc przed budynkiem Boston Garden, bu kupić bilety na koncert grupy, obrzuciło fasadę budynku butelkami po piwie. Szkody wyceniono na 75 tysięcy dolarów, a burmistrz miasta odwołał koncert.
8 stycznia 1975
W Nowym Jorku sprzedano w ciągu czterech godzin wszystkie 60 000 biletów na trzy koncerty Led Zeppelin w Madison Square Garden.
5 sierpnia 1975
Robert Plant i jego żona Maureen odnieśli ciężkie obrażenia w wypadku samochodowym, do którego doszło podczas wakacji na Rodos. Z licznymi złamaniami zostali przewiezieni do szpitala w Londynie specjalnie wynajętym odrzutowcem.
22 października 1976
Led Zeppelin po raz pierwszy pojawili się w amerykańskiej telewizji. Wystąpili w programie "Don Kirshner's Rock Center" i wykonali dwa utwory: "Black Dog" i "Dazed And Confused".
26 lipca 1977
Z powodu śmierci Karaca, 6-letniego syna Roberta Planta, grupa Led Zeppelin przerwała trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych.
27 października 1979
Cała dyskografia grupy Led Zeppelin trafiła na listę Top 200 Billboardu. Żadna inna grupa ani wykonawca solowy w historii amerykańskich notowań listy przebojów nie umieścił tak wielu płyt na liście w ciągu jednego tygodnia.
7 lipca 1980
W Berlinie Led Zeppelin zakończyli 14-dniową europejską trasę koncertową. Jako ostatni wykonali utwór "Whole Lotta Love". Jak się okazało był to ostatni koncert zespołu.
25 września 1980
W Old Mill House w Windsorze - domu Jimmy'ego Page'a, zmarł perkusista Led Zeppelin, John Bonham. Miał 32 lata. Następnego dnia miała rozpocząć się amerykańska trasa koncertowa zespołu.
4 grudnia 1980
Po śmierci Johna Bonhama pozostali członkowie Led Zeppelin (Jimmy Page, Robert Plant i John Paul Jones) ogłosili decyzję o ostatecznym rozwiązaniu zespołu po "utracie drogiego przyjaciela".
14 maja 1988
Z okazji 40-lecia wytwórni Atlantic, w nowojorskiej Medison Square Garden odbył się 13-godzinny koncert, w którym wzięły udział takie gwiazdy jak Bee Gees, Yes, Foreigner, Bob Geldof, Roberta Flack i debiutantka Debbie Gibson. Jako ostatni wystąpili Led Zeppelin.
11 grudnia 1990
RIAA (Recording Industry Association of America) przyznało status multiplatyny czterem albumom Led Zeppelin - "Presence" (2 miliony), "Led Zeppelin" (4 miliony), "In Through The Out Door" (5 milionów) i "Physical Graffiti" (4 miliony).
25 sierpnia 1994
Jimmi Page i Robert Plant spotkali się w londyńskich studiach LWT, aby zagrać koncert z cyklu "MTV Unplugged", zatytułowany "Unledded". Page i Plant zagrali akustyczne wersje klasycznych przebojów Led Zeppelin oraz kilka nowych, wspólnie stworzonych utworów.
12 stycznia 1995
Do Rockandrollowego Salonu Sławy zakwalifikowano kolejnych wykonawców: Allman Brothers Band, Ala Greena, Janis Joplin, Martha And The Vandellas, Franka Zappę, Led Zeppelin i Neila Younga.
21 listopada 1995
Na atak serca zmarł słynny menedżer grupy Led Zeppelin - Peter Grant.
16 czerwca 1999
W Londynie zmarł Screaming Lord Sutch. Artysta popełnił samobójstwo prawdopodobnie w związku z depresją. W jego zespole pierwsze kroki stawili między innymi Jimmy Page (Led Zeppelin), Jeff Beck, Ritchie Blackmore (Deep Purple), John Bonham (Led Zeppelin), czy Keith Moon (The Who).
2 października 1999
W Galway w Irlandii, John Paul Jones, były basista Led Zeppelin, zagrał swój pierwszy solowy koncert.
27 maja 2003
Trzej żyjący muzycy Led Zeppelin - Robert Plant, Jimmy Page i John Paul Jones - pojawili się w Nowym Jorku na premierze pierwszego DVD grupy, zatytułowanego "Led Zeppelin".
12 listopada 2004
Odbył się pogrzeb słynnego brytyjskiego DJ-a Johna Peela. W ceremonii uczestniczyli między innymi Robert Plant z zespołu Led Zeppelin, The White Stripes, Jarvis Cocker z Pulp oraz Feargal Sharkey.
1 marca 2005
W pałacu Buckingham odbyło się spotkanie królowej Elżbiety II z przedstawicielami brytyjskiego przemysłu muzycznego. Podczas niego ogłoszono powstanie nowej nagrody, "Queen's Medal For Music", która będzie przyznawana artystom, którzy mają "znaczący wpływ na muzyczne życie narodu". Królewski medal będzie przyznawany 22 listopada, w dzień upamiętniający świętą Cecylię, patrona muzyki. Szefem komitetu "Queen's Medal For Music" został kompozytor sir Peter Maxwell Davies. W spotkaniu uczestniczyli między innymi Eric Clapton, gitarzyści Jimmy Page (Led Zeppelin), Jeff Beck i Brian May (Queen), wokalista Judas Priest Rob Halford, Roger Daltrey (lider The Who) i Phil Collins.
22 maja 2006
Zespół Led Zeppelin otrzymał nagrodę Polar Music Prize. Na ceremonię w Stockholm Concert Hall oprócz trójki żyjących muzyków legendarnej grupy: Roberta Planta, Jimmy Page'a i Johna Paula Jonesa, stawiła się także córka zmarłego w 1980 roku perkusisty Johna Bonhama - Zoe. Pomysłodawcą Polar Music Prize był w 1989 roku Stig Anderson - wydawca, autor tekstów i menedżer kwartetu ABBA.
18 grudnia 2006
Rock'n'rollowe gwiazdy, między innymi członkowie Led Zeppelin, The Doors, The Grateful Dead i Carlos Santana, pozwały portal internetowy Wolfgang's Vault. Na stronie znajdują się archiwalne filmy video i zdjęcia z koncertów z obszernej kolekcji nieżyjącego promotora koncertowego Billa Grahama. Muzycy stwierdzili, że szef witryny William Sagan wykorzystuje wizerunek muzyków tylko po to, by zapewnić większą sprzedaż produktów (koszulek, plakatów), które można nabyć na jego stronie.
17 kwietnia 2007
Członkowie legendarnej formacji Led Zeppelin zdecydowali się na jednorazową reaktywację podczas nabożeństwa ku czci nieżyjącego założyciela wytwórni Atlantic Records - Ahmeta Erteguna. Wśród muzyków składających hołd Ertegunowi znaleźli się również Mick Jagger, Eric Clapton i Phil Collins. Ceremonia zorganizowana przez wdowę po Ertegunie odbyła się w klubie Jazz At Lincoln Center.
12 września 2007
Żyjący muzycy legendarnej rockowej grupy Led Zeppelin oficjalnie ogłosili jednorazową reaktywację swojego zespołu. Formacja ma zagrać 26 listopada 2007 roku w Londynie w składzie: Robert Plant (wokal), Jimmy Page (gitara), John Paul Jones (bas) oraz syn zmarłego w 1980 roku Johna Bonhama, Jason Bonham
10 grudnia 2007
W O2 Arena w Londynie po raz pierwszy od 19 lat wystąpił zespół Led Zeppelin. Kwartet zagrał w składzie: Jimi Page, Robert Plant, John Paul Jones i Jason Bonham (syn zmarłego perkusisty zespołu Johna Bonhama). Koncert dedykowany był zmarłemu pod koniec 2006 roku założycielowi Atlantic Records Ahmetowi Ertegunowi, który w 1968 roku podpisał z grupą kontrakt.