
Od 1984 roku przez półtora roku pracował jako kelner we francuskiej ambasadzie w Londynie. Następnie przeniósł się do Manchesteru. Odkrył brytyjską scenę house i zaczął działać jako profesjonalny DJ. Trzy lata później trafił do tamtejszego klubu Hacienda, gdzie poznał DJ-a Mike’a Pickeringa, tamtejszego rezydenta. Niedługo potem zaczął tam występować jako DJ Pedro. Był jednym z pierwszych muzyków ze Starego Kontynentu, który na Wyspach miksował amerykański house. Swoimi występami inspirował między innymi takie zespoły, jak Stone Roses i Happy Mondays, które zaczęły umieszczać w swoich utworach – odwołania do muzyki house.
W 1988 roku wrócił do Francji, aby odbyć służbę w wojsku. Potem wyjechał do Stanów Zjednoczonych, spędził trochę czasu w Nowym Jorku, gdzie poznał Frankie Knucklesa. Dwa lata później wrócił nad Sekwanę i zaczął grać imprezy z cyklu Wake Up w paryskim klubie Rex. Występował tam przez trzy lata. W 1992 roku miksował trzy noce z rzędu w słynnej hali Sir Henry’s w Cork. Grał także w takich klubach jak le Palace i le Boy. W końcu zaczął nagrywać własne płyty. W 1991 roku nagrał singla „French Connection”, a dwa lata później EP-kę „A bout de Souffle”. Wspólnie ze swoim przyjacielem Erickiem Morandem, założył wytwórnię F Communications. W pierwszej połowie lat 90 występował również jako DJ w londyńskim Ministry Of Sound podczas „Open all hours”.
Swoją pierwszą płytę zatytułowaną „Shot In the Dark” wydał w 1994 roku. Dwa lata później ukazała się kompilacja „Raw Works”, W 1997 roku do sklepów trafił longplay „30”. Pochodził z niej jeden z najlepszych singli DJ-a „Crispy Bacon”. Kolejnym wydawnictwem było retrospekcyjna składanka „Early Works” (1998). W 2000 roku artysta wydał płytę – była to „Unreasonable Behaviour”, jedna z najlepszych płyt w dorobku muzyka. W 2005 roku artysta zaprezentował album z muzyką elektroniczną „The Cloud Making Machine”, na której mało było rytmów dance. Rok później ukazał się krążek z najlepszymi nagraniami DJ-a, zatytułowany „Retrospective 94-06”, na który, oprócz oryginalnych nagrań trafiły również remiksy, bonusy i utwory zamieszczone do tej pory jedynie na winylach. W 2007 roku fani otrzymali koncertowe wydawnictwo „Public Outburst”. Ostatnią płytą muzyka jest pochodząca z maja 2009 roku „Tales of a Kleptomaniac”.
Garnier współpracował między innymi z zespołem System 7. Ma na swoim koncie kilka wspólnych występów z Bugge Wesseltoft’em. Był także rezydentem klubu The End tuż przed jego zamknięciem w styczniu 2009 roku.