Dzieciństwo naznaczone chorobą i walką o sprawność
Wilma Rudolph przyszła na świat 23 czerwca 1940 roku w Saint Bethlehem w stanie Tennessee jako dwudzieste z dwudziestu dwojga dzieci. Urodzona przedwcześnie, od pierwszych dni życia zmagała się z poważnymi problemami zdrowotnymi. Przeszła między innymi zapalenie płuc i szkarlatynę, a w wieku około pięciu lat zachorowała na polio, które osłabiło jej lewą nogę i stopę.
Lekarze nie dawali jej wielkich szans na samodzielne chodzenie. „Mój lekarz powiedział mi, że nigdy nie będę chodzić. Moja mama powiedziała mi, że będę. Uwierzyłam mojej mamie” – wspominała później Wilma w swojej autobiografii „Wilma: The Story of Wilma Rudolph”. Przez lata nosiła metalową ortezę i specjalnie zaprojektowany but, a jej codzienność wypełniały żmudne zabiegi rehabilitacyjne.
Od pierwszych kroków do pierwszych sukcesów sportowych
Dzięki nieustępliwości i wsparciu rodziny Wilma w wieku około 12 lat mogła porzucić ortezę i zaczęła nie tylko chodzić, ale i biegać. Szybko odkryła w sobie pasję do sportu, szczególnie do koszykówki i lekkoatletyki. Już jako nastolatka reprezentowała szkołę średnią Burt High School w Clarksville, a następnie trenowała pod okiem legendarnego trenera Eda Temple’a w drużynie Tigerbelles na Tennessee State University.
W wieku zaledwie 16 lat zakwalifikowała się do reprezentacji USA na igrzyska olimpijskie w Melbourne w 1956 roku. Choć w biegu indywidualnym na 200 metrów nie odniosła sukcesu, pomogła drużynie wywalczyć brązowy medal w sztafecie 4 × 100 metrów. To doświadczenie rozpaliło w niej ambicję zdobycia olimpijskiego złota.
Rzym 1960: Trzy złote medale i narodziny legendy
Cztery lata później, podczas igrzysk olimpijskich w Rzymie w 1960 roku, Wilma Rudolph dokonała rzeczy niebywałej. Zwyciężyła w biegu na 100 metrów, 200 metrów oraz – wspólnie z Marthą Hudson, Lucindą Williams i Barbarą Jones – w sztafecie 4 × 100 metrów. W finale sztafety niemal upuściła pałeczkę, ale dzięki niesamowitej szybkości i opanowaniu poprowadziła drużynę do zwycięstwa.
Była pierwszą Amerykanką, która zdobyła trzy złote medale podczas jednych igrzysk olimpijskich. Jej czas w finale 100 metrów był wprawdzie wspomagany przez wiatr i nie został uznany za rekord świata, ale w eliminacjach na 200 metrów ustanowiła rekord olimpijski, a amerykańska sztafeta pobiła rekord świata w półfinale.
Rudolph stała się międzynarodową gwiazdą sportu, zyskując przydomek „najszybszej kobiety świata”. Jej sukcesy przyczyniły się do wzrostu zainteresowania kobiecą lekkoatletyką w Stanach Zjednoczonych i na świecie, a ona sama stała się symbolem przełamywania barier rasowych i płciowych.
Post on Instagram
Działalność po zakończeniu kariery
W 1962 roku, mając zaledwie 22 lata i będąc wciąż rekordzistką świata, zakończyła karierę sportową. Ukończyła studia na Tennessee State University, uzyskując tytuł licencjata w zakresie edukacji elementarnej, po czym poświęciła się pracy nauczycielskiej i trenerskiej. W 1981 roku założyła Wilma Rudolph Foundation, wspierającą młodych sportowców. Jej osiągnięcia doceniono licznymi nagrodami, w tym dwukrotnym tytułem Sportsmenki Roku Associated Press oraz miejscem w U.S. Olympic Hall of Fame.
Wilma Rudolph zmarła 12 listopada 1994 roku w wieku 54 lat, po zmaganiach z rakiem mózgu i gardła.
- Rosjanie znów zagrają na mistrzostwach świata. Jest oficjalny komunikat federacji
- Potwierdziło się ws. transmisji skoków narciarskich. A jednak
- Biegasz i biegasz, a efektów nie ma żadnych? Wystarczą 3 minuty tej aktywności, by waga ruszyła!
- Prowadząca w TV Republika stanęła w obronie Sydney Sweeney. W sieci kobiety bezlitośnie odpowiedziały na reklamę
- Ten trik pozwoli ci zwiększyć o 20% kondycję podczas treningu. Jest tani i skuteczny
