Andrzej Bargiel jakiego nie znacie. „Potrafię się wycofać”

Życie w cieniu wielkich gór

Jak wyjeżdżam na wyprawę, to w wiosce, w której się wychowywałem, zawsze jest msza za bezpieczeństwo i powodzenie wyprawy.

– wspomina Bargiel. Wychowany w wielodzietnej rodzinie, gdzie liczyła się skromność i ciężka praca, od najmłodszych lat musiał walczyć o swoje marzenia. Relacje z ojcem, pełne troski o bezpieczeństwo i przyszłość syna, nie zawsze były łatwe.

Ojciec nie rozumiał, że można się zawodowo zajmować górami.

– przyznaje sportowiec.

Bargiel podkreśla, że góry to nie tylko sport, ale przestrzeń, w której trzeba mieć szacunek do przyrody i umiejętność czytania jej sygnałów. To właśnie te wartości stara się przekazywać swoim dzieciom, choć – jak mówi – sam wciąż uczy się okazywania emocji i budowania bliskości, której brakowało w jego rodzinnym domu.

Trening, przygotowanie i mentalna siła  

Przygotowania do wyprawy na ośmiotysięczniki to nie tylko kwestia fizycznej wytrzymałości. „Musisz budować wytrzymałość, robić dużo przewyższeń, trenować na siłowni, biegać po górach, a także uczyć się funkcjonowania w ekstremalnych warunkach” – wylicza Bargiel. Kluczowa jest także adaptacja organizmu do wysokości i umiejętność szybkiego podejmowania decyzji w sytuacjach zagrożenia.

„Mentalnie odporność budowałem przez lata bycia w górach” – przyznaje. Każda wyprawa to test nie tylko dla ciała, ale przede wszystkim dla psychiki. Wysoko w górach nie ma miejsca na spontaniczne emocje – liczy się spokój, koncentracja i umiejętność odcięcia się od codziennych trosk, by skupić się na celu.

Między domem a szczytem  

Zbudowaliśmy z żoną mocne zaufanie do siebie. Potrafię się wycofać, zrezygnować z planów, jeśli ryzyko jest zbyt duże.

– mówi Bargiel o kompromisach, które są nieodłączną częścią jego życia. Przyznaje, że tęsknota za rodziną często odbiera radość z realizowania pasji, a wyrzuty sumienia towarzyszą mu przy każdym wyjeździe.

„Staram się nie przesadzać z czasem poza domem. Wyjeżdżam na dłuższą wyprawę raz w roku, a resztę czasu poświęcam rodzinie” – tłumaczy. Wierzy, że w przyszłości będzie mógł dzielić swoje górskie przygody z dziećmi, pokazując im piękno i surowość natury.

Góry, które uczą pokory

Bargiel nie ukrywa, że każda wyprawa to nie tylko walka z własnymi słabościami, ale i z siłami natury, które nie zawsze dają się przewidzieć. „Są momenty, które robią ogromne wrażenie i są przerażające. Zespół się przestraszył, bali się zjazdu przez lodowiec” – wspomina. Często to właśnie powrót ze szczytu jest najtrudniejszym etapem całej wyprawy.

„Nie czułem sukcesu po wejściu na szczyt, tylko świadomość, że teraz dopiero zaczyna się najtrudniejsze” – podsumowuje. Góry nauczyły go pokory, cierpliwości i szacunku do życia. To lekcje, które stara się przekazywać nie tylko swoim dzieciom, ale i wszystkim, którzy śledzą jego drogę.

Życie na własnych zasadach

Andrzej Bargiel to nie tylko sportowiec, ale i człowiek, który nie boi się iść pod prąd. „Szedłem pod prąd, pewnie przez to udało mi się wiele wyjątkowych rzeczy w życiu zrobić” – mówi z dumą. Jego historia to opowieść o odwadze, determinacji i nieustannej walce o realizację własnych marzeń, mimo przeciwności i niezrozumienia ze strony otoczenia.

„Każdy walczy o swoją przestrzeń do realizowania pasji. To nie jest łatwe, nie ma na to złotej rady” – podkreśla. Jego życie to nieustanne balansowanie między domem a szczytem, między miłością do rodziny a miłością do gór.