Superniania opublikowała zdjęcie ze szpitala. „Boję się”

Dorota Zawadzka, znana jako „Superniania”, czuwa przy swoim ojcu, który przebywa w szpitalu. Pedagożka i psycholożka podzieliła się z obserwatorami osobistym wpisem, w którym przyznała, że boi się jego śmierci i tego, co przyniesie żałoba. Szpitalne czuwanie stało się dla niej okazją do przemyśleń o odchodzeniu, pożegnaniach i obecności bliskich w ostatnich chwilach życia.
chcesz widzieć więcej artykułów od RMF FM? dodaj w Google
Dorota Zawadzka, fot. Piętka Mieszko, źródło: AKPA

Dorota Zawadzka czuwa przy ojcu w szpitalu

Znana jako „Superniania” Dorota Zawadzka”, pedagożka psycholożka. podzieliła się w swoich mediach społecznościowych wyjątkowo intymnym wpisem. W ostatnich dniach czuwa przy swoim ojcu w szpitalu.

Oczywiście boję się śmierci taty, pewnie że tak, ale nie samego aktu, tylko tej pustki i smutku. I żałoby, tego mroku, który przyjdzie do mnie. Bo żałoba to miłość, która nie ma gdzie się podziać.  Póki co siedzę i trzymam tatę za rękę. Nie wiemy, jak długo. Wierzę jednak, że jutro wrócimy do domu. Do ciszy i spokoju.

Rozważania Superniani o śmierci

Ta niecodzienna sytuacja skłoniła Dorotę Zawadzką do głębokich refleksji na temat śmierci i żałoby.

Siedzę na szpitalnym krzesełku i zupełnie inne myśli niż te w domu, kolebią mi się po głowie 

– tak zaczęła swój wpis.

Dalej Zawadzka zwraca uwagę na to, jak bardzo zmieniło się podejście do śmierci na przestrzeni ostatnich dekad. Jeszcze kilkadziesiąt lat temu odchodzenie bliskiej osoby było procesem, w którym uczestniczyła cała rodzina – często w domowym zaciszu, bez pośpiechu i w obecności najbliższych. Dziś coraz więcej osób umiera w szpitalach lub placówkach opieki, a dzieci rzadko mają okazję oswajać się z naturalnym cyklem życia i śmierci.

Superniania zauważa, że współczesność wypiera temat śmierci z codzienności. Wspomnienia o dawnych zwyczajach – kiedy żegnano bliskich w domu, a ciało przygotowywano do pochówku w obecności rodziny – kontrastują z dzisiejszą rzeczywistością. Obecnie narodziny i śmierć coraz częściej powierzane są instytucjom, a rozmowy o odchodzeniu bywają tematem tabu.

W swoim wpisie Dorota Zawadzka przyznaje, że jeszcze jako młoda nauczycielka akademicka unikała rozmów o śmierci. Dziś jednak rozumie, jak ważne jest, by nie uciekać od tego trudnego tematu. Zachęca, by oswajać się z myślą o przemijaniu i uczyć się rozmawiać o nim bez strachu, patosu czy tabu. Podkreśla, że towarzyszenie bliskim w ostatnich chwilach życia pozostaje nieocenione. Obecność, troska i czułość wobec osoby umierającej mają fundamentalne znaczenie – zarówno dla chorego, jak i dla rodziny, która później mierzy się z żałobą.

Czytaj dalej: