Muse

Na początku była grupa Gothic Plague, potem Fixed Penalty, Rocket Baby Dolls. Pod tą ostatnią nazwą, Matt i Chris wygrali swój pierwszy konkurs i postanowili zająć się muzyką na poważnie. Kiedy dołączył do nich Wolstenholme – porzucili studia i dotychczasowe miejsca pracy. Zmienili szyld na Muse, a jako jeden z powodów wybrania tej nazwy stwierdzili potem, że „jest krótka i będzie dobrze wyglądać na plakatach”.

Po kilku koncertach w Londynie i Manchesterze, na swojej drodze spotkali niejakiego Dennisa Smitha, dzięki któremu doszło do wydania ich pierwszej EP-ki zatytułowanej po prostu „Muse” (1998). Na początku następnego roku ukazał się mini album „Muscle Museum”. Po zawarciu kontraktu z Taste Media – na początku października 1999 roku do sklepów trafił ich debiutancki longplay „Showbiz”, który spotkał się z bardzo dobrym przyjęciem ze strony krytyków.

Dwa lata później ukazał się album „Origin of Symmetry”. Muzycy poszli w kierunku twórczych eksperymentów – w warstwie brzmieniowej słychać kościelne organy, mellotron, a także elektryczną perkusję. Słuchacze byli zachwyceni.

W 2002 roku doszło do bezprecedensowego zdarzenia. Celine Dion, planująca swoje występy w Las Vegas, chciała je zatytułować „Muse”, niestety okazało się że nazwa ta jest chroniona prawem autorskim. Diva zaproponowała zespołowi 50 tysięcy dolarów odstępnego, co muzycy zdecydowanie odrzucili, kwitując ironicznie: „nie chcemy być postrzegani jako zespół towarzyszący Celine Dion na scenie, choć ona sama, może ewentualnie śpiewać u nich w chórkach”. Zbiegło się to w czasie z wydaniem podwójnej składanki „Hullabaloo Soundtrack”, na której umieszczono jednak dwa nowe numery – „In Your World” i „Dead Star”.

W następnym roku do sklepów trafiła płyta „Absolution”, z pierwszym wielkim przebojem formacji – „Time Is Running Out”. Niedługo potem grupa ruszyła na swoje pierwsze międzynarodowe tournee. Muzycy zagrali między innymi w Australii, Nowej Zelandii, Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i Europie. Podczas tournee – zupełnie niespodziewanie, na atak serca, zmarł ojciec Howarda, postanowiono jednak grać dalej i nie przerywać trasy. Tymczasem, w samych tylko Stanach Zjednoczonych, krążek osiągnął złoty status.

W 2006 roku swoją premierę miała ich kolejna płyta „Black Holes and Revelations”, będąca wyrazem prawdziwej fascynacji muzyków problematyką science fiction. Zaraz po wydaniu – muzycy ruszyli w trasę koncertową, obejmującą także letnie festiwale. Album został nominowany do Mercury Music Prize, lecz ostatecznie przegrał z Arctic Monkeys. Udało mu się jednak wypromować takie utwory, jak „Supermassive Black Hole”, „Starlight” i „Knights of Cydonia”, „Invincible”, „Map of the Problematique”. Pod koniec roku, grupa występowała w Europie. Ich koncerty otwierała formacja Noisettes. Muse zagrali także, obok Rage Against the Machine, Daft Punk i Queens of the Stone Age, na Vegoose w Los Angeles. Ukoronowaniem tournee były występy na stadionie Wembley, wydane w marcu 2008 roku pod tytułem „HAARP”.

Dyskografię Muse zamyka płyta „The Resistance”, wydana w połowie września 2009 roku i po raz pierwszy, wyprodukowana samodzielnie przez grupę. Krytycy podkreślali ciągły muzyczny rozwój formacji, ich wyraźną fascynację muzyką klasyczną, co przełożyło się, na przykład, na trzynastominutową suitę „Exogenesis: Symphony”. Singlem promującym album wybrano utwór „Uprising”.

Znani z ekstrawaganckich i żywiołowych koncertów. W swoim brzmieniu łączą różne style muzyczne – od progresywnego rocka, przez klasykę, elektronikę, heavy metal aż po incydentalne zapożyczenia z R&B. Słychać także elementy muzyki azjatyckiej, bałkańskiej i afrykańskiej.

Na swoim koncie mają także występ na słynnym Live 8 (scena w Paryżu). W 2010 roku planują wystąpić na Big Day Out, na Glastonbury (będzie to ich drugi koncert, tym razem obok Steviego Wondera), T In the Park (wspólnie z Eminemem i Kasabian) oraz na Coke Live Festival.